ਗੋਲਡੀਲੌਕਸ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਰਿੱਛ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਰਿੱਛ ਸਨ ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪਾਪਾ ਰਿੱਛ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਰਿੱਛ ਸੀ, ਜੋ ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਕੋਮਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਬੱਚੀ ਰਿੱਛ ਸੀ।

ਇੱਕ ਸਵੇਰ, ਉਸਦੀ ਨਾਸ਼ਤੇ ਦੀ ਦਲੀਆ ਖਾਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਠੰਡਾ ਹੋਣ ਤੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੈਰ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।

ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਸਨ, ਗੋਲਡੀਲੌਕਸ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਕੁੜੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਰ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ, ਉਸਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ।

ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਮੇਜ਼ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਕੁਰਸੀਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਕੁਰਸੀ, ਇੱਕ ਦਰਮਿਆਨੀ ਕੁਰਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਕੁਰਸੀ। ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਦਲੀਏ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਟੋਰੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਟੋਰਾ, ਇੱਕ ਦਰਮਿਆਨਾ ਕਟੋਰਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਕਟੋਰਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਚੱਮਚ ਸਨ। ਗੋਲਡੀਲੌਕਸ ਭੁੱਖੀ ਸੀ ਅਤੇ ਦਲੀਆ ਸੁਆਦੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵੱਡੀ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ, ਵੱਡਾ ਚਮਚ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਲੀਆ ਖਾਧਾ। ਪਰ ਕੁਰਸੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਸੀ, ਚਮਚ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਲੀਆ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਸੀ।

ਗੋਲਡੀਲੌਕਸ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਕੁਰਸੀ ਵੱਲ ਗਈ। ਪਰ ਇਹ ਕੁਰਸੀ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਦਲੀਆ ਖਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਠੰਡਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਛੋਟੀ ਕੁਰਸੀ ਵੱਲ ਗਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਚਮਚਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਲੀਆ ਖਾਧਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਠੰਡਾ। ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਸੀ ਅਤੇ ਇੰਨਾ ਸੁਆਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਸਾਰਾ ਖਾ ਲਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਛੋਟੀ ਕੁਰਸੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਚੀਂ-ਚੀਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਉਸਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ।

ਅੱਗੇ, ਗੋਲਡੀਲੌਕਸ ਉੱਪਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਬਿਸਤਰੇ ਮਿਲੇ। ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਬਿਸਤਰਾ, ਇੱਕ ਦਰਮਿਆਨੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਬਿਸਤਰਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬਿਸਤਰਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੱਕ, ਉਹ ਥੋੜੀ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਅਤੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਵੱਡਾ ਬਿਸਤਰਾ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਦਰਮਿਆਨੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਨਰਮ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਤੇ ਨਿੱਘਾ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਗੋਲਡੀਲੌਕਸ ਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਤਿੰਨੋਂ ਭਾਲੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੀ ਸੈਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਲਕੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਸਨ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਏ। ਮਾਂ ਭਾਲੂ ਨੇ ਹੌਲੀ, ਕੋਮਲ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਬੇਬੀ ਭਾਲੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਕੁਰਸੀ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਇੱਕ ਛੋਟੀ, ਚੀਕਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ! ਮੇਰੀ ਮਨਪਸੰਦ ਕੁਰਸੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ!"

ਫਿਰ, ਪਾਪਾ ਬੀਅਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਲੀਏ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਚਮਚਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਰਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਭਾਵੇਂ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, "ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਦਲੀਆ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਮਾਂ ਬੀਅਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚਮਚਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਕੋਮਲ ਪਰ ਚਿੰਤਤ, "ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਦਲੀਆ ਵੀ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸਨੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗਲਤ ਕਿਉਂ ਸੀ।"

ਬੇਬੀ ਬੀਅਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਲੀਏ ਦੇ ਕੌਲੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੀਕਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, "ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੇਰਾ ਦਲੀਆ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਸਾਰਾ ਖਾ ਲਿਆ! ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ!" ਉਸਦਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਦਿਲ ਭਾਰੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਲੀਆ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਿੱਘਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਲਈ। ਮਾਂ ਬੀਅਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕੋਮਲ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਦਲੀਆ ਬਣਾਵਾਂਗੇ, ਛੋਟੀ ਬੱਚੀ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖਦਾਈ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬਿਨਾਂ ਆਗਿਆ ਦੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਘਰ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਗ੍ਹਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੀਏ।"

ਫਿਰ, ਤਿੰਨੋਂ ਭਾਲੂ ਉੱਪਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਦਮ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਾਰੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਪਾਪਾ ਭਾਲੂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਬਿਸਤਰਾ ਗੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਗਰਜਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੈ!" ਮਾਂ ਭਾਲੂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਬਿਸਤਰਾ ਵੀ, ਬਿਸਤਰੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤ ਕੋਮਲ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੈ।"

ਫਿਰ, ਬੇਬੀ ਬੀਅਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਲੁੜਕੀ ਹੋਈ, ਇੱਕ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚੀਕਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ, "ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੈ!" ਆਪਣੀ ਖਾਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਦਿਲ ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਾਪਾ ਬੀਅਰ ਨੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਛੋਟੀ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕੀ ਗਲਤ ਕੀਤਾ।"

ਉਹ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕੀ ਕਿ ਗੋਲਡੀਲੌਕਸ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਜਾਗ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਤਿੰਨ ਰਿੱਛਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਪਾਪਾ ਬੀਅਰ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਮਾ ਬੀਅਰ ਆਪਣੇ ਕੋਮਲ ਪਰ ਚਿੰਤਤ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬੇਬੀ ਬੀਅਰ ਆਪਣੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਕੁਰਸੀ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਕੌਲੀ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਸੀ। ਗੋਲਡੀਲੌਕਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕੀ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਆਗਿਆ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਰਨੀਚਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਈ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਉਸਨੇ ਬੇਬੀ ਬੀਅਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਦਾਸੀ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਟੁੱਟਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। "ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ!" ਗੋਲਡੀਲੌਕਸ ਰੋਈ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੁਰਸੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਜੋ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਾਂ।"

ਪਰ ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਸ਼ਰਮ ਉਸ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਪੈ ਗਈ, ਅਤੇ ਗੋਲਡੀਲੌਕਸ ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਪੌੜੀਆਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੱਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਆਗਿਆ ਦੇ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਸਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਰਿੱਛਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗੇਗੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਨੇ ਤੋੜਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੇਗੀ। ਉਸਨੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਅਤੇ ਨਿੱਜਤਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਕੀਮਤੀ ਸਬਕ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਨਿਕਲਣਗੇ, ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਲਈ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਛੋਟੇ ਰਿੱਛ ਲਈ ਵੀ ਜਿਸਦੀ ਕੁਰਸੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਦਲੀਆ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।