চৰাইৰ ৰজা

দুজনী বন্ধু, এটা ভালুক আৰু এটা নাহৰফুটুকী বাঘ, একেলগে হাবিত খোজ কাঢ়ি গৈ আছিল। ভালুকে ক’লে, «শুনা, বন্ধু নাহৰফুটুকী বাঘ! সেইটো কি চৰাই গাই আছে?» নাহৰফুটুকী বাঘটোৱে ক’লে, «সেইটো চৰাইৰ ৰজা।» «আমি তেওঁক যথেষ্ট সন্মান কৰিব লাগিব।» নাহৰফুটুকী বাঘটোৱে হাঁহিলে, কাৰণ সি এটা সৰু মুগা ৰঙৰ চৰাইহে আছিল, কাঠফুলাতকৈ ডাঙৰ নহয়। চৰাইটোকে হেজ ৰজা বুলিও কোৱা হয়।

ভালুকটোৱে সুধিলে, "সেইজনী চৰাইৰ ৰজা নেকি?" "মই ৰজাৰ ঘৰখন চাবলৈ বৰকৈ মন কৰিছোঁ। আহ, বাঘ, আৰু তেওঁৰ ঘৰখন মোক দেখুৱাই দিয়া।" "আমি ৰাণী ঘৰলৈ নহা পৰ্যন্ত অপেক্ষা কৰিব লাগিব," বাঘটোৱে ক'লে।

শীঘ্ৰেই ৰাণী ৰেনক দেখা গ’ল, তেওঁ নিজৰ পোৱালীবোৰৰ বাবে খাদ্য লৈ আহিছিল। ভালুকটোৱে অলপ অভদ্ৰভাৱে ক’লে, «ৰজাই বৰ ধুনীয়া ৰাণী এগৰাকী বাছি লোৱা নাই। আহক আমি তেওঁলোকক অনুসৰণ কৰোঁ যাতে মই তেওঁলোকৰ ৰাজকীয় বাসস্থানখন চাব পাৰোঁ।» কিন্তু নাহৰফুটুকী বাঘটোৱে তেওঁক বাধা দিলে। সি ক’লে, «ৰ’বা। আমি ৰজা আৰু ৰাণী একেলগে নোযোৱালৈকে ৰ’ব লাগে।»

যেতিয়া ৰেন চৰাইবোৰ উৰি গ’ল, ভালুক আৰু নাহৰফুটুকী বাঘটো গছজোপালৈ গ’ল। ভালুকটো বাহটোৰ ভিতৰলৈ চাবলৈ ওপৰলৈ উঠি গ’ল। তাতে সি পাঁচটা সৰু চৰাই দেখা পালে। «এইটো কোনো ৰজাৰ ঘৰ নেকি?» সি নাহৰফুটুকী বাঘটোক হাঁহি মাৰি ক’লে। «নাই, এইটো মাত্ৰ মাটি আৰু ঘাঁহৰ এটা সৰু টুকুৰা। ৰাজকীয় সন্তানকেইটা ডাঙৰ মুখ আৰু পাখি নথকা পাঁচটা কুৎসিত সৰু বস্তুহে।» সৰু ৰেন চৰাইবোৰে, যাৰ এতিয়াও পাখি নাই যদিও কাণ আছে, ভালুকটোৰ সেই নিষ্ঠুৰ কথা শুনি খুব বেয়া পালে।

"আমি কুৎসিত সৰু বস্তু নহয়," সিহঁতে কান্দি কান্দি ক'লে, কাৰণ সিহঁতৰ মৰমিয়াল পিতৃ-মাতৃয়ে সিহঁতক বহুবাৰ কিমান মৰম লগা বুলি কৈছিল। "আৰু আমাৰ আৰামদায়ক, নিৰাপদ ঘৰখনেই সকলো যি হৃদয় এটাই কামনা কৰিব পাৰে। তোমাৰ নিষ্ঠুৰ কথাৰ বাবে ক্ষমা খুজি লোৱা উচিত।" ভালুকটো, হাঁহি থাকোঁতেই, তাৰ বন্ধুৰ সৈতে নিজৰ পথত গ'ল। সৰু ৰেনবোৰ, হতাশ আৰু দুখী হৈ কান্দি থাকিল যেতিয়ালৈকে সিহঁতৰ দেউতাক আৰু মাক উভতি নাহিল।

"আমি খাবলৈ বৰ বেছি দুখী," তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ আচৰিত পিতৃ-মাতৃক ক’লে। "এটা ভালুকে কৈছিল যে আমি কুৎসিত আৰু আমাৰ ধুনীয়া ঘৰখন বোকা আৰু ঘাঁহৰ দলা বুলি কৈছিল!" চৰাই পোৱালীবোৰে লগতে ক’লে, "ভালুকটো যোৱাৰ সময়ত হাঁহিছিল, যদিও নাহৰফুটুকীয়ে তেওঁক সোঁৱৰাই দিছিল যে আমি ৰাজকীয় সন্তান।" "সেই বিষয়ে চিন্তা নকৰিবা," পিতৃ চৰাইজনে দয়াৰে ক’লে। "আমি ভালুকটোৰ সৈতে কথা পাতি ক্ষমা খুজিবলৈ ক’ম।" তাৰ পিছত চৰাইৰ ৰজা, এটা ক্ষীপ্ৰ মুগা ৰঙৰ প্ৰাণী যি এটা কাঁইটীয়া গছৰ তুলিমান ডাঙৰ, ভালুকটোৰ গুহাত উৰি গ’ল আৰু ক’লে: "ভালুক, নাহৰফুটুকী আৰু ভূমিৰ ওপৰত খোজ কাঢ়া সকলো প্ৰাণীৰ বন্ধু, তুমি কিয় মোৰ ঘৰ, মোৰ ৰাণী আৰু মোৰ সন্তানক অপমান কৰিলা? আমাৰ চৰাই পোৱালীবোৰ খাবলৈ বৰ বেছি দুখী। দয়া কৰা, আৰু সৰু চৰাইবোৰৰ ওচৰত ক্ষমা খুজিবা।" এই ঔদ্ধত্যত আচৰিত হৈ ৰজা চৰাইজনে সতৰ্ক কৰি দিলে, "বন্ধু ভালুক, মই তোমাৰ সৈতে ভাল সম্পৰ্ক ৰাখিব বিচাৰোঁ, কিন্তু যদি প্ৰয়োজন হয় মই তোমাক ক্ষমা খুৱাবলৈ মোৰ আকাশৰ মিত্ৰসকলক ক’ম।"

ভালুকীজনীয়ে, নদীৰ শিল এটাৰ সমান আকাৰৰ সৰু মুগা চৰাইটোৰ প্ৰতি আকৃষ্ট নোহোৱাকৈ, হাবিতলীয়া আৰু পথাৰৰ চাৰিওটা চৰায়েৰে - নাহৰফুটুকী, পহু, শিয়াল আৰু আন বহুতো চৰাইক সৰু চৰাইটোৰ বিৰুদ্ধে থিয় হ'বলৈ ক'লে। ৰজা আৰু ৰাণী ৰেনিয়ে উৰিব পৰা সকলোবোৰ প্ৰাণীক একত্ৰিত কৰিলে। কেৱল ডাঙৰ-সৰু চৰাইবোলেই সহায় কৰিবলৈ নাহিল, মৌমাখি আৰু মহ আৰু আন সকলো ডেউকা থকা প্ৰাণীও আহিল।

ভালুকটোৰ পৰিকল্পনা জানিবলৈ আটাইতকৈ সৰু মহিণাটো spy হিচাপে পঠিওৱা হৈছিল। এটা ডেন্ডেলিয়ন বীজতকৈও সৰু, তাই এটা পাতৰ তলত লুকাই থাকিল, য'ত তাই ভালুক আৰু তাৰ ভূমি-আবদ্ধ মিত্ৰসকলৰ চকুত নপৰাকৈ সকলো দেখিব আৰু শুনিব পাৰিছিল। "ফক্স, তুমি আমাৰ সকলোৰে ভিতৰত আটাইতকৈ চতুৰ," সৰু মহিণাটোৱে ভালুকটোৱে কোৱা শুনিলে, যিটো ফৰগেট-মি-নটৰ পাহিটোতকৈ ডাঙৰ নাছিল। "গতিকে তুমি আমাৰ যুদ্ধখন নেতৃত্ব দিবা।" "ভাল!" ফক্সে ক'লে। "কিন্তু আমাৰ বন্ধুসকলৰ সৈতে যোগাযোগ কৰিবলৈ আমাৰ কোনো পতাকা নাই। আমি তাৰ পৰিৱৰ্তে কি ব্যৱহাৰ কৰিম?"

কোনেও একো নক’লে। «আচ্ছা,» শিয়ালীজনীয়ে ক’লে, «মোৰ এটা ধুনীয়া দীঘল, জোপোহা নেজ আছে, যিটো বনৰীয়া গোলাপৰ দৰে ৰঙা। মই সকলোকে দেখুৱাবলৈ ইয়াক দাঙি ধৰিম, যাৰ ফলত সকলোৱে গম পাব যে আমাৰ ফৈদ জয়ী হৈছে আৰু আমি আগবাঢ়ি যাব লাগিব। কিন্তু যদি মই মোৰ নেজডাল নমাই দিওঁ, তেতিয়া সকলো শেষ হৈ যাব আৰু আমি সকলোৱে যিমান পাৰি সিমান দ্ৰুত গতিত পলাই যাব লাগে।» শেয়ালিনীজনীৰ সকলো চতুৰালিৰ পৰিকল্পনা শুনি মহটো উভতি গ’ল আৰু ৰুইনৰ ৰজা আৰু ৰাণীক সেইবোৰ পুনৰ ক’লে। «আহ, হা!» ৰজা ৰুইনে ক’লে। «ইয়াৰ পৰা মই এটা বুদ্ধি পালোঁ। বন্ধু বৰলতী, যেতিয়া যুদ্ধ আৰম্ভ হ’ব, তেতিয়া শিয়ালটোৰ ওচৰলৈ উৰি যোৱা। যেতিয়াই সি তাৰ নেজডাল দাঙি ধৰিব, যিটো মেপলৰ পাতৰ দৰে ৰঙা, তেতিয়াই শিয়ালটোক বিন্ধি দিয়া।»

পৰৱৰ্তী দিনা পুৱাই প্ৰতিযোগিতাখন আৰম্ভ হ’ল। ইমানবোৰ জীৱ-জন্তুৱে পৃথিৱীত খোজ কাঢ়িলে যে মাটিখন তেওঁলোকৰ খোজত কঁপিবলৈ ধৰিলে। দুটা সৰু মুগা ৰঙৰ চৰাইৰ নেতৃত্বত ডেউকা থকা জাকটোৱে গান গাই, চিঞঁৰি, গুণগুণাই আৰু চিঞঁৰি আকাশখন মেঘেৰে ভৰাই তুলিলে। শেঁওৱালে দেশৰ জীৱ-জন্তুসমূহক আগবাঢ়িবলৈ সংকেত দিলে, তেওঁৰ জোপোহা নেজডাল দাঙি ধৰিলে, যিটো এটা সৰু কুকুৰ কাঠৰ দৰে ৰঙা আছিল। লগে লগে বৰলুটীটোৱে তেওঁক বিন্ধিলে আৰু তেওঁ ওপৰলৈ জঁপিয়াই উঠিল। তথাপিও তেওঁ নেজডাল দাঙি ৰাখিলে।

দ্বিতীয়বাৰৰ বাবেও মৌ মাখিয়ে তেওঁক বিন্ধিলে। বিষ ইমানেই বেছি হৈছিল যে দুখীয়া শিয়ালীজনীয়ে নেজডাল নমাবলৈ বাধ্য হ’ল, কিন্তু তেওঁৰ কামটো তেওঁৰ বন্ধুসকলৰ বাবে কিমান গুৰুত্বপূৰ্ণ সেয়া জানি তেওঁ পুনৰ দাঙি ধৰিলে। যেতিয়া মৌ মাখিয়ে তৃতীয়বাৰৰ বাবে তেওঁক বিন্ধিলে, তেওঁ আৰু সহ্য কৰিব নোৱাৰিলে। বিষ আৰু আচৰিত হৈ কান্দি কান্দি তেওঁ নেজডাল দুয়োখন ভৰিৰ মাজত নমাই থ’লে, আৰু ফুলৰ দৰে হালধীয়া সৰু যোদ্ধাজনৰ পৰা তৎক্ষণাত দৌৰি পলাই গ’ল।

যেতিয়া ভালুক, নাহৰফুটুকী বাঘ, পহু আৰু ভূমিৰ ওপৰেদি খোজ কাঢ়ি যোৱা আন সকলো জীৱই শিয়ালীটোৰ নেজডাল আৰু ৰঙা ৰঙৰ সূৰ্যাস্ত দেখা নাপালে, তেতিয়া নিশ্চিতভাৱে দিনটো হেৰাই গ’ল বুলি ভাবি সিহঁত লুকাবলৈ ইফালে সিফালে দৌৰিবলৈ ধৰিলে। আৰু এনেদৰেই সৰু মুগা ৰঙৰ ঘৰচিৰিকা আৰু আকাশৰ আন সকলো সৰু জীৱই যুঁজখনত জয়ী হ’ল।

ৰণাই নিজৰ ৰাজকীয় বাসস্থানলৈ উভতি গ’ল, যিটো আছিল এটা আৰামদায়ক, উষ্ণ বাহ, যিটো তেওঁলোকৰ হৃদয়ৰ সকলো ইচ্ছাই পূৰণ কৰিব পৰা বস্তুৰে ভৰা আছিল - তেওঁলোকৰ সন্তান। সন্তানৰ দৰে, বাহৰ পোৱালীবোৰে বহু আগতেই সেই অভদ্ৰ ভালুকটোক পাহৰি গৈছিল, যিটো বতাহৰ গান বা গছৰ ফুচফুচনিৰ দৰে ইমান আকৰ্ষণীয় নাছিল। শীঘ্ৰেই, ভালুকটো, তাৰ বন্ধু নাহৰফুটুকী বাঘৰ সৈতে, তেওঁলোকৰ গছৰ গুৰিত দেখা দিলে, বিনম্ৰ আৰু অনুতপ্ত হৈ। সি লাহেকৈ ক’লে, "মই তোমালোকৰ সন্তান, চৰাইৰ ৰজা আৰু ৰাণীৰ ওচৰত ক্ষমা বিচাৰিবলৈ আহিছোঁ। মই আজিলৈকে বুজি পোৱা নাছিলো যে কেনেকৈ এনেকুৱা সৰু প্ৰাণী, যি এটা ওকৰ পাততকৈ ডাঙৰ নহয়, ইমান শক্তিশালী হ’ব পাৰে।" ৰজা আৰু ৰাণীয়ে, যিমান দয়ালু আছিল সিমানেই চতুৰ, যিমান মহান আছিল সিমানেই সৰু, ভালুকৰ ক্ষমা আৰু বন্ধুত্ব গ্ৰহণ কৰিলে।