دوازده شکارچی شجاع

پسر پادشاهی بود که دختری درخشان را دوست می‌داشت، نه تنها به خاطر زیبایی‌اش، بلکه به خاطر ذهن تیزبین و روح شجاعش. روزی، پیکی خبری سنگین آورد:
«پدرت در حال مرگ است. می‌خواهد پیش از پایان، تو را ببیند.»
شاهزاده باید فوری می‌رفت.
«این انگشتری را بگیر،» به دختر گفت. «این وعده‌ای است که هر چه دربار از من بخواهد، دلم از آنِ توست. برمی‌گردم تا تو را با خود ببرم.»

در کاخ، پادشاه محتضر آخرین آرزویش را زمزمه کرد.
«پسرم، پادشاهی شکننده است. برای جلوگیری از جنگ، باید با شاهدخت شمال ازدواج کنی.»
شاهزاده سنگینی هزار جان را بر دوش خود احساس کرد. نمی‌توانست پادشاهی‌اش را با جنگ آغاز کند.
«پدر، تمام تلاشم را می‌کنم تا صلح مردمان ما را تضمین کنم،»
پاسخ داد، هرچند دلش از فداکاری‌ای که احساس می‌کرد باید بکند، سنگین شد.

پادشاه پیر درگذشت و شاهزاده تاجگذاری کرد. شاهزاده که به وظیفه پایبند بود، دنبال شاهدخت شمال فرستاد. وقتی دختر این را شنید، ناامید نشد. می‌دانست دربار پادشاه پر از مشاورانی است که هرگز اجازه نمی‌دهند او با کسی از میان مردم عادی مثل او ازدواج کند. برای نجات عشقشان، می‌دانست باید به پادشاهی نشان دهد که توانمندترین یار اوست، نه فقط خاطره‌ای دور.

«پدر،» گفت، «پادشاه در میان کسانی است که می‌خواهند از او سوءاستفاده کنند. اگر به عنوان خودم بروم، کنارم می‌گذارند. اما اگر به عنوان یک استراتژیست بروم، می‌توانم از او محافظت کنم و ارزشم را به مردمش ثابت کنم. به یازده دوست نیاز دارم که به اندازه‌ی من شجاع و متمرکز باشند.»
پدرش که عزم او را دید، پاسخ داد:
«آن‌ها را خواهی داشت. کسانی را که بیشتر به آن‌ها اعتماد داری انتخاب کن.»

او یازده دوست بااستعداد را گرد آورد و آن‌قدر تمرین کردند تا با هماهنگی کامل حرکت کردند. لباس شکارچیان محکم و تاکتیکی پوشیدند که هویتشان را پنهان می‌کرد.
«ما نمی‌رویم تا پادشاه را فریب دهیم،» به آن‌ها گفت، «بلکه می‌رویم تا چنان خوب خدمتش کنیم که نتواند تصور کند بدون ما حکومت کند.»

آن‌ها به کاخ رسیدند و خواستند در گارد پادشاه خدمت کنند. پادشاه که از فشارهای سیاسی خسته بود، عشقش را در لباس خشن شکارچی نشناخت، اما از وقار و انضباط گروه شگفت‌زده شد.
«هرگز یگانی این‌چنین منضبط ندیده‌ام،» گفت،
و دختر را به عنوان سرشکارچی و مشاور خود منصوب کرد.

پادشاه یاری وفادار داشت—شیری خردمند که از پشت هر نقابی می‌دید. شیر زمزمه کرد:
«اعلی‌حضرت، این‌ها آن سربازانی نیستند که فکر می‌کنید. آن‌ها دوازده زن هستند که در لباس مبدل آمده‌اند.»
«محال است،» پادشاه گفت.
«درستکاری‌شان را بیازمایید،» شیر پیشنهاد داد. «جواهرات و ابریشم در تالار بپاشید. اگر دنبال تکبر باشند، سست می‌شوند. اگر دنبال قدرت باشند، می‌ایستند تا بهایش را بسنجند.»

خدمتکاری که شیفته‌ی کار شکارچیان بود، دختر را آگاه کرد. دختر آرام خندید. «ما اینجا برای طلا یا ابریشم نیامده‌ایم،» به دوستانش گفت. «ما اینجا برای امنیت پادشاه آمده‌ایم. چنان راه بروید که انگار کف سالن از سنگ است و جواهرات فقط خاک و غبار.»

فردا صبح، دوازده شکارچی از تالار گذشتند. نگاهشان به گنج‌ها نیفتاد؛ چشمانشان به افق دوخته بود و دستانشان روی تجهیزاتشان.
«می‌بینی؟» پادشاه به شیر گفت. «آن‌ها انضباط کهنه‌سربازان واقعی را دارند. گمان‌هایت بی‌اساس است.»

شیر قانع نشد.
«یک آزمون نهایی برای تمرکز. دوازده معمای مکانیکی پیچیده در تالار بگذارید—دستگاه‌هایی که ساعت‌ها کار می‌برند. گفته می‌شود سربازان برای چنین کارهایی بیش از حد بی‌قرارند.»
باز هم خدمتکار دختر را آگاه کرد.
«تمرکز ما بر آرامش پادشاه است، نه بازی،» گفت. «بدون یک نگاه از کنارشان می‌گذریم، چون مأموریت ما از هر معمایی بزرگ‌تر است.»

شکارچیان با بی‌تفاوتی کامل از کنار معماها گذشتند. پادشاه حالا از شخصیت آن‌ها مطمئن شده بود.
«بس است، شیر. آن‌ها فداکاری‌شان را ثابت کرده‌اند. دیگر نمی‌خواهم نظریه‌هایت را بشنوم.»
شیر سرش را خم کرد و دریافت که انضباط دختر حتی از شهود خودش هم قوی‌تر است.

ماه‌ها گذشت و سرشکارچی در کنار پادشاه خدمت کرد و به او در پیمودن قوانین سرزمین کمک کرد. روزی پیکی تاخت:
«شاهدخت شمال پشت دروازه‌هاست تا پیمان ازدواج را امضا کند!»
دختر که شنید لحظه‌ی حقیقت سرانجام فرا رسیده، احساس کرد نیرویش می‌لرزد. فشار راز پنهانش و ترس از دست دادن او سرانجام تاوانش را گرفت و او از هوش رفت.

پادشاه شتافت تا او را بگیرد. وقتی دستکشش را کشید تا نبضش را بگیرد، نور خورشید به انگشتری روی انگشتش تابید—همان وعده‌ای که در زندگی دیگری داده بود.
به چهره‌ی «شکارچی»ای نگاه کرد که از او محافظت کرده، مشاورش بوده و در سخت‌ترین ماه‌های پادشاهی‌اش کنارش ایستاده بود.
«تو بودی،» زمزمه کرد. «تو فقط منتظرم نماندی؛ برای ما جنگیدی.»

پادشاه صادقانه با شاهدخت شمال صحبت کرد و او اعتراف کرد که خودش هم آرزوی ازدواجی از روی عشق دارد، نه فقط سیاست. با هم پیمان تجاری‌ای امضا کردند که بدون ازدواج اجباری، صلح را تضمین می‌کرد. سپس پادشاه ملکه‌ی جدیدش را معرفی کرد، نه به عنوان دختری که یافته بود، بلکه به عنوان قهرمانی که به او کمک کرده بود پادشاهی را نجات دهد. حتی شیر هم موافقت کرد: حقیقت سرانجام جایگاه شایسته‌اش را یافته بود.