ትንሿ ቀይ ካባ ለባሽ

በአንድ ወቅት፣ አንዲት ቆንጆ ትንሽ ልጅ ከእናቷ ጋር በአንድ ጎጆ ቤት ትኖር ነበር፤ ቤታቸው ሞቅ ያለ ፍቅርና ጣፋጭ ሳቅ የሞላበት ነበር። ከዚያ ብዙ ሳይርቁ፣ አሮጊቷ አያቷ ትኖር ነበር፤ ልቧ ለልጅ ልጇ ባላት ፍቅር ሞልቶ ይፈስ ነበር። እያንዳንዱ ጉብኝት ስጦታዎችን ያመጣ ነበር — ልቡን የሚያስደስቱ መጫወቻዎች፣ በፍቅር የተጠቀለሉ ስጦታዎች፣ እያንዳንዱ የማይጠፋ ፍቅሯ ምልክት ነበር።
አንድ ቀን፣ አያቷ ከገበያ ስትመለስ፣ የጠቆረ እጆቿ ቀይ ኮፍያና ካባ ይዘው ነበር። ልጅቷ ስታያቸው፣ ዓይኖቿ በንጹሕ ደስታ ብርሃን ፈነጠቁ። ቀይ ጨርቁ የሕይወቷ አካል ሆኖ፣ ሁሉ ቦታ ለብሳ ትሄድ ነበር። ስለዚህ ትንሿ ቀይ ኮፍያ ተብላ ትጠራ ጀመር።
አንድ ጠዋት፣ የእናቷ ድምፅ ፍቅርና ጭንቀት ይዞ ተሰማ፦
«ና፣ ቀይ ኮፍያ። እነዚህን ኬኮች፣ ይህን ቅቤና ይህን የማር ጠርሙስ ለአያትሽ ወስጂ። እስከ ጎጆዋ ድረስ በመንገዱ ላይ ሂጂ። አትሮጪ፣ ጠርሙሱ ወድቆ ቢሰበር ምስኪኗ አያትሽ ማር አታገኝምና።»
«አዎ፣ እናቴ፣» ትንሿ ቀይ ኮፍያ አለች፤ ትናንሽ ጣቶቿ ቀይ ኮፍያና ካባዋን በጥንቃቄ እያሰሩ። ቅርጫቱን በክንዷ ላይ አነሳች፣ የፍቅሩን ክብደት ተሰምቷት፣ ከእናቷ ጋር ተሳሳሙ፤ ሱባዔያቸው ሳይነገር ቀረ።
ልቧ ቀላልና ዓላማ ይዛ፣ ወደ ጫካው ሄደች።

በጎዳናው ላይ እየተራመደች፣ የጠዋቱ ብርሃን በቅጠሎቹ መካከል እያጣራ፣ ተኩላ አገኘች። ዓይኖቹ ልትሰይመው የማትችለው ነገር ይዘው ነበር፣ ነገር ግን ንጹሕ ልቧ የጫካው ሌላ ፍጡር ብቻ አየ። ምን ያህል ክፉ አውሬ እንደሆነ አታውቅም ነበር፣ ስለዚህም ጭራሽ አልፈራችም።
«መልካም ቀን፣ Red Riding Hood፣» አለ ተኩላ፣ ድምፁ እንደ ሐር ለስላሳ ሆኖ።
«መልካም ጠዋት፣ ጌታዬ፣» አለች እሷ፣ ድምፇ በእምነት ደምቆ።
«ለምን ይህን ያህል ጠዋት ጠዋት ወዴት ትሄጃለህ፣ Red Riding Hood?» ሲል ጠየቀ፣ ጉጉቱ ጨለማ ዓላማዎቹን ሸፍኖ።
«ወደ አያቴ ቤት እሄዳለሁ፣ ጌታዬ፣» አለች ትንሿ ልጅ፣ ፊቷ በጉጉት እያበራ። «እናቴ ዛሬ ጋገረች፣ ለአያቴም ጥቂት ኬኮች፣ ቅቤ፣ እና አንድ ማሰሮ ማር እወስዳለሁ።»
«የት ትኖራለች?» ሲል ጠየቀ ተኩላ፣ ረሃቡ እያደገ።
«ከዚህ ግማሽ ማይል ያህል ርቃ በጫካ ውስጥ። ጎጆዋ ከትልቅ የኦክ ዛፍ ሥር ትቆማለች፣ ከቅርቡም የለውዝ ቁጥቋጦዎች አሉ።»

«አንድ ቀን ሄጄ ልጠይቃት እችላለሁ፣» ተኩላው በቀላሉ አለ፤ ነገር ግን አዕምሮው ክፉ ሐሳቦች ሞልተውት ነበር።
በልቡ እንዲህ አሰበ፤ «እነዚያ አስቸጋሪ እንጨት ቆራጮች ባይኖሩ ኖሮ፣ አንድ ንክሻ ብቻ ዋጥሻት ነበር! ግን አሁንም ዕድሉ ሊኖረኝ ይችላል።»
ከጎኗ እየተራመደ ሄደ፤ ጥላው ሳይታወቅ የልጅቷን ንጽህና ጋርዶ ነበር።
«ሄይ፣ ቀይ ቆብ፣» አለ፤ ሐሰተኛ ደስታ እያሳየ ጣቱን ቀሰረ። «እዚያ ያሉ ቆንጆ አበቦችን ተመልከቺ! ቆም ብለሽ ልትቀጥፊያቸው አትፈልጊም? በጣም ቁምነገረኛ ሆነሽ ትሄጃለሽ፣ ወደ ትምህርት ቤት እንደምትሄጂ ያህል። ና፣ ደኑ ምን ያህል ቆንጆ እንደሆነ ተመልከቺ።»

ሬድ ራይዲንግ ሁድ ዙሪያዋን ተመለከተች፣ በነፋሱ ውስጥ የሚጨፍሩ የዱር አበቦችን ስታይ ልቧ በደስታ ሞላ።
«አያቴ እነዚህን አበቦች ብታገኝ ደስ ይላታል,» ብላ አሰበች፣ በአእምሮዋም የአያቷ የምስጋና ፈገግታ ምስሎች ተሞሉ። «ገና በጣም ጠዋት ስለሆነ፣ ጥቂት አበቦች ልሰበስብ እችላለሁ፣ እና አሁንም በሰዓቱ ወደ ቤት ልመለስ እችላለሁ።»
ደስታ ለማምጣት ባላት ጉጉት፣ እናቷ በመንገዱ ላይ እንድትቆይ እንደነገረቻት ረሳች። ጥቂት እርምጃዎች ርቀው አንዳንድ አበቦችን ለመቅጠፍ መንገዱን ለቀቀች፣ ትንንሽ እጆቿም ወደ ውበት ተዘረጉ።
ከዚያም ትንሽ ወደፊት ይበልጥ ያማሩ አበቦችን አየች፣ ቀለሞቻቸው እንደ ሹክሹክታ ይጠሯት ነበር። እንዲህም እየተዘዋወረች ሄደች፤ እያንዳንዱ እርምጃ ወደ ጫካው ጥልቅ ውስጥ እያስገባት፣ በአረንጓዴ ባሕር ውስጥ እስክትጠፋ ድረስ፤ የአበባ ቅርጫቷ እየሞላ ነበር፣ ግን ወደ ደህንነት የሚመልሳት መንገድ እየደበዘዘ ነበር።

በዚያን ጊዜ፣ ተኩላው በመንገዱ ላይ ሮጠ፣ መዳፎቹም በችኮላና በረሃብ እየደበደቡ ነበር። ወደ አሮጊቷ አያት ቤት ሄደና በሩን አንኳኳ፣ አንኳኳውም በትዕግሥት ማጣት ተሞልቶ ተስተጋባ።
ኳኳ፣ ኳኳ፣ ኳኳ!
መልስ አልነበረም። አያቷ ከጅረቱ ክሬስ ለመሰብሰብ ወጥታ ነበር፣ የዋሆቹ እጆቿም በተፈጥሮ ስጦታዎች ተጠምደው ነበር፣ እስካሁንም ወደ ቤት አልተመለሰችም ነበር።
ተኩላው ሦስት ጊዜ አንኳኳ፣ እያንዳንዱም ኳኳታ ከቀደመው ይበልጥ ኃይለኛ ነበር፤ ከዚያም በሩን ገፍቶ ከፈተና ገባ፣ መገኘቱም ሰላማዊውን መጠጊያ አወከ።
በዚያ፣ በአልጋው ራስጌ፣ የአያቷ ኮፍያዎች አንዱ ተሰቅሎ ነበር፣ ለስላሳና በፍቅር ያረጀ። እሱም አደረገውና በጆሮቹ ላይ ወደታች ሳበው፣ ጨርቁም በሻካራ ጸጉሩ ላይ እንግዳ ሆኖ ተሰማው። ከዚያም ወደ አልጋው ገባ፣ ሰውነቱም ለየዋህነት የታሰበውን ቦታ ሞላ።

በዚህ ሁሉ ጊዜ፣ ቀይ ኮፍያ አሁንም አበቦችን እየለቀመች ነበር፣ ልቧ ለሚያመጣው ደስታ ሙሉ ነበር። በመጨረሻ፣ እጆቿ የሚችሉትን ያህል አበቦች ሰበሰበች፣ የዱር ውበት ያለው አበባ ቅርጫት። ስለዚህ ወደ መንገዱ ተመለሰች፣ ሩጫዋ በዓላማ እየፈጠነ፣ ወደ አያቷ ጎጆ እስክትደርስ ድረስ በፍጥነት ተጓዘች፣ ልቧ በጉጉት እየመታ።
እሷም በሩን አንኳኳች፣ ትናንሽ ጡጫዎቿ ለስላሳ ድምፅ እያሰሙ።
«ማን ነው?» አለ ተኩላው፣ እንደ አያቷ ለመናገር እየሞከረ፣ ነገር ግን ድምፁ በጣም ሻካራና ጥልቅ ስለነበር የቀይ ኮፍያ ልብ አንድ ምት ዘለለ፣ ትንሽ ሥጋት ውስጧን አለፈ።
ከዚያ አሰበች፣ ሥጋቷ እንደ ለስላሳ ሞገድ ሲያጥለቀልቃት፣ «ምስኪን አያቴ ከባድ ጉንፋን ይዟት ይሆናል።»
ስለዚህ መለሰች፣ ድምፇ ሥጋትንም ፍቅርንም ይዞ፣ «እኔ ነኝ፣ ትንሿ ቀይ ኮፍያ። ጥቂት ኬኮችና ቅቤ እና አንድ ማር ጠርሙስ አምጥቻለሁ።»
«መቆለፊያውን ሳብ፣ ደጁ ይከፈታል፣» አለ ተኩላው፣ ቃሎቹ ሐሰተኛ ሞቅታ ጀርባ አደጋ ሸሽጎ።
ትንሿ ቀይ ኮፍያ መቆለፊያውን ሳበች፣ ደጁም ተከፈተ። ገባች፣ ገና ወደማትረዳቸው ጥላዎች እየተራመደች።

እዚያ አልጋ ላይ አያቷ ተኝታለች ብላ አሰበች፣ ነገር ግን አየሩ ላይ የሆነ ነገር ስህተት ሆኖ ተሰማት። ተኩላው ብርድ ልብሱን ጎትቶ ጭንቅላቱ ብቻ እንዲታይ አድርጎ ነበር። የምሽት ኮፍያውን በፊቱ ላይ ተቻለኝ ብሎ ጎትቶ ነበር፣ ነገር ግን ትልልቅ ዓይኖቹ ብርሃን ያፈሳሉ፣ ቢጫ ብርሃናቸውም ማታለሉን ይጠቁም ነበር።
ቀይ ሩፊንግ ሁድ ቅርጫቱን ጠረጴዛ ላይ አኖረች፣ እንቅስቃሴዋ ጥንቃቄ የሞላበት ነበር፣ ልቧም የሆነ ነገር ስህተት እንደሆነ ይሰማት ጀመር። ከዚያ ወደ አልጋው ጠጋ አለች፣ እያንዳንዱ እርምጃ ከጊዜ ወደ ጊዜ እያደገ ባለ ጥርጣሬ ይሞላ ነበር።
«አያቴ ሆይ፣» አለች ድምፇ ትንሽ እየተንቀጠቀጠ፣ «ምን ያህል ትልልቅ ዓይኖች አሏት!»
«ይበልጥ ለማየትሽ ነው፣ ውዴ፣ ይበልጥ ለማየትሽ ነው፣» አለ ተኩላው፣ ቃላቱ ሐሰተኛ ፍቅር እየነጠበ።
«እናም አያቴ ሆይ፣ ምን ያህል ትልልቅ ጆሮዎች አሏት!» ቀጠለች፣ ፍርሃቷ እየጨመረ።
«ይበልጥ ለመስማትሽ ነው፣ ውዴ፣ ይበልጥ ለመስማትሽ ነው!» ሲል መለሰ፣ ድምፁ እየሻከረ።
«እናም ምን ያህል ስለታም ጥርሶች አሏት!» ሹክ አለች፣ ድምፇ ሊሰማ ይቸግር ነበር፣ ሰውነቷም መንቀጥቀጥ ጀምሮ ነበር።
«ልበላሽ ነው!» አለ ተኩላው፣ ከአልጋ ዘሎ ወጣ፣ እውነተኛ ባሕርዩ በሚያስፈራ ቅጽበት ተገለጠ።

ድሃዋን ትንሿን ቀይ ኮፍያ ልጅ በአንድ ጉርሻ ሊውጣት ሲል ነበር፣ መንጋጋዎቹ ሰፊ ሆነው ተከፈቱ፣ ትንሿ ልጅም በፍርሃት ቀዘቀዘች። ነገር ግን ያኔ ደጁ ድንገት ተከፈተ፣ እንጨት ቆራጮቹም ወደ ውስጥ ገቡ፣ ጠንካራ መገኘታቸውም ክፍሉን በተስፋ ሞላው።
ተኩላው ያየውን ነገር ፈርቶ ለአፍታ ተዘዋወረ፣ ድፍረቱ ተሰበረ፣ ወደ ወለሉም ወደቀ፤ ነገር ግን ፈጥኖ ተነስቶ ከደጁ ሮጦ ወጣ፣ ጥላው ወደ ጫካው ጠፍቶ ዳግም አልታየም።
ትንሿ ቀይ ኮፍያ ልጅ ወደ አያቷ ሮጠች፣ ሁለቱ ተቃቅፈው ፈቃዳቸው ሙሉ ሆነ፣ የምስጋና እንባም ከፊታቸው ፈሰሰ። እንጨት ቆራጮቹን አመሰገነቻቸው፣ ድምፅዋ በስሜት ታፍኖ ነበር፣ ከዚያ ቀን ጀምሮም የእናቷን ጥበበኛ ምክር ሁልጊዜ አስታወሰች፣ ልክ እንደ ውድ ትምህርት በልቧ ይዛ ተሸከመችው። ወደ አያቷ ቤት የሚወስደውን መንገድ ተከተለች፣ እያንዳንዱ እርምጃ የጠበቀችው ቃል ነበር።
አንድ ነገር ግን እርግጠኛ ሁን — ትንሿ ቀይ ኮፍያ ልጅ ዳግም ከተኩላ ጋር ለማውራት ጫካ ውስጥ አልቆመችም፣ እምነቷ በጥበብ ተጠብቆ፣ ንፁህነቷም በዚያ ቀን ትዝታ ተጠብቆ ቀረ።