লিটল ৰেড ৰাইডিং হুড

এসময়ত এগৰাকী সৰু ছোৱালীয়ে মাকৰ সৈতে এটা কুটিৰত বাস কৰিছিল, তেওঁলোকৰ ঘৰখন মৰম আৰু মৃদু হাঁহিত ভৰি আছিল। তেওঁৰ আইতা তেওঁৰ নাতিয়েকৰ বাবে মৰমেৰে উপচি পৰিছিল। প্ৰতিটো ভ্ৰমণে ধন কঢ়িয়াই আনিছিল - খেলনা যিয়ে বিস্ময় জগাই তুলিছিল, যত্নৰে মেৰিয়াই থোৱা উপহাৰ, প্ৰত্যেকটোৱেই তেওঁৰ সীমাহীন মৰমৰ চিন।
এদিন আইতা বজাৰৰ পৰা উভতি আহিল, তেওঁৰ ৰঙা টুপী আৰু চোলা এখন তেওঁৰ বুঢ়া হাতেৰে ধৰি আছিল। যেতিয়া ছোৱালীজনীয়ে তেওঁলোকক দেখিলে, তেওঁৰ চকু দুটা আনন্দত জিলিকি উঠিল। তেওঁ সেইবোৰ সকলোতে পিন্ধি ফুৰিছিল, ৰঙা কাপোৰখন তেওঁৰ সত্তাৰ অংশ হৈ পৰিছিল। সেইবাবে তেওঁ সৰু ৰঙা টুপী পিন্ধা ছোৱালী বুলি জনাজাত হ’ল।
এদিন ৰাতিপুৱা, তেওঁৰ মাকৰ কণ্ঠত মৰম আৰু চিন্তা দুয়োটাই বিয়পি পৰিছিল:
"আহ, ৰেড ৰাইডিং হুড। মই তোমাক এই কেক, এই মাখন আৰু মৌৰ এই বটলটো তোমাৰ আইতাকলৈ লৈ যাবলৈ কওঁ। বাটত থাকা যেতিয়ালৈকে তুমি তেওঁৰ কুটিৰটোত নাপায়া। দৌৰিব নালাগে, কাৰণ তুমি পৰি মৌৰ বটলটো ভাঙি দিব পাৰা, আৰু তেতিয়া বেচেৰা আইতাকে মৌ নাপাব।"
"হয়, মা," সৰু ৰঙা টুপী আৰু চোলাটো সাৱধানে বান্ধি ৰাখি সৰু ৰঙা টুপীধাৰী ছোৱালীজনীয়ে ক'লে। তাই হাতত থোৱা পাচিটো লৈ মাক ভালপোৱাৰ ভাৱে অনুভৱ কৰিলে, আৰু মাক বিদায় দিলে, তেওঁলোকৰ আলিংগনত অব্যক্ত প্ৰতিশ্ৰুতি লুকাই আছিল।
তেওঁ বনৰ মাজেৰে গ’ল, তেওঁৰ মনটো উদ্দেশ্যৰে পোহৰ হৈ পৰিল।

যেতিয়া তাই বাটটোৰে গৈ আছিল, ৰাতিপুৱাৰ পোহৰ পাতৰ মাজেৰে পৰিছিল, তেতিয়া তাই এটা নাহৰফুটুকী লগ পালে। তাৰ চকুত কিবা এটা আছিল যিটো তাই ক’ব পৰা নাছিল, কিন্তু তাইৰ নিৰ্দোষ হৃদয়ে কেৱল অৰণ্যৰ আন এটা প্ৰাণীহে দেখিছিল। তাই নাজানিছিল যে সেইটো কিমান ভয়ংকৰ জন্তু আছিল, আৰু সেইকাৰণে তাই অলপো ভয় খোৱা নাছিল।
"শুভ দিন, ৰেড ৰাইডিং হুড," ৰূপেৰে মসৃণ কণ্ঠস্বৰত ক’লে ৰূপালী বাঘটোৱে।
"শুভ পুৱা, চাৰ," তাই ক’লে, তাইৰ কণ্ঠ বিশ্বাসেৰে উজ্জ্বল আছিল।
"ইমান ৰাতিপুৱাই ক'লৈ গৈছা, ৰেড ৰাইডিং হুড?" সি সুধিলে, তাৰ কৌতুহলে গভীৰ অভিসন্ধি ঢাকি ৰাখিছিল।
"মই মোৰ আইতাকৰ ঘৰলৈ গৈ আছো, চাৰ," সৰু ছোৱালীজনীয়ে ক'লে, তাইৰ মুখখন আগ্ৰহেৰে উজলি আছিল। "মায়ে আজি বেকিং কৰিছে, আৰু মই মোৰ আইতাকৰ বাবে কিছু কেক আৰু কিছু মাখন আৰু মৌৰ বটল এটা লৈ গৈ আছো।"
"তাই ক’ত থাকে?" ৰাইঘেঁৰটোৱে সুধিলে, তাৰ ভোক বাঢ়ি গৈছিল।
"প্ৰায় আধা মাইল দূৰৈত হাবিত। কুটিৰটো এটা ডাঙৰ ওক গছৰ তলত আছে, আৰু ওচৰতে বাদামৰ জোপোহা আছে।"

"মই কেতিয়াবা তাইক চাবলৈ যাব পাৰোঁ," ৰণধীয়ে সহজভাৱে ক’লে, যদিও তাইৰ মনত ক’লা পৰিকল্পনা চলি আছিল।
তেওঁ মনে মনে ভাবিলে, "যদি সেই কাঠকৰা মহিলাসকল নাথাকিলহেঁতেন, মই তোমাক একে কামতে গিলি পেলালোহেঁতেন! কিন্তু মোৰ এতিয়াও এটা সুযোগ থাকিব পাৰে।"
সি তাইৰ কাষে কাষে খোজ কাঢ়ি গৈছিল, তাইৰ নিৰ্দোষতাৰ ওপৰত তাৰ উপস্থিতিয়ে এক অদৃশ্য ছাঁ পেলাইছিল।
"ঐ, ৰেড ৰাইডিং হুড," তেওঁ মিছা উৎসাহেৰে আঙুলিয়াই ক'লে। "সেই ধুনীয়া ফুলবোৰ চোৱা! অলপ জিৰণি লৈ কিছুমান ছিঙিবলৈ মন নাই নেকি? তোক দেখোন বৰ গম্ভীৰ যেন লাগিছে, যেন স্কুললৈ যাবলৈ ওলাইছা বা কিবা। আহাচোন, চোৱা এইখন হাবিত কিমান ধুনীয়া হৈ আছে।"

ৰঙা টুপী পিন্ধা ছোৱালীজনীয়ে চাৰিওফালে চালে, আৰু বতাহত নাচি থকা বনৰীয়া ফুলবোৰ দেখি তাইৰ হৃদয় আনন্দেৰে উপচি পৰিল।
"আইতা এই ফুলবোৰ পাই সুখী হ'ব," তাই ভাবিলে, তাইৰ মনত আইতাৰ কৃতজ্ঞ হাঁহিৰ ছবিৰে ভৰি পৰিল। "এতিয়াও সোনকালে আছে যে মই কিছু ফুল সংগ্ৰহ কৰি সময়মতে ঘৰ পাব পাৰিম।"
আনন্দ দিবলৈ আগ্ৰহ কৰি তেওঁ পাহৰি গ’ল যে তেওঁৰ মাকে তেওঁক পথত থাকিবলৈ কৈছিল। তেওঁ কিছু দূৰৈত ফুল তুলিবলৈ গ’ল, তেওঁৰ সৰু হাত দুখনে সৌন্দৰ্যৰ বাবে আগবাঢ়িল।
তাৰ পিছত তাই অলপ দূৰৈত কিছুমান ধুনীয়া ফুল দেখিলে, সিহঁতৰ ৰংবোৰে তাইক ফুচফুচনিৰ দৰে মাতিছিল। আৰু সেইকাৰণে তাই ইফাল সিফাল কৰি ঘূৰি ফুৰিছিল, প্ৰতিটো খোজেই তাইক হাবিত গভীৰলৈ লৈ গৈছিল, যেতিয়ালৈকে তাই সেউজীয়া সাগৰত হেৰাই নগ’ল, তাইৰ ফুলৰ টুকুৰীটো বাঢ়ি গৈছিল কিন্তু সুৰক্ষিত পথটো ম্লান হৈ গৈছিল।

ইফালে, ৰাঘুনীটোৱে বাটটোৰে দৌৰি গৈ আছিল, তাৰ থাবাবোৰ তাৰ ব্যাকুলতা আৰু ভোকত জোৰেৰে আঘাত কৰি আছিল। তাই বুঢ়ী আইতাৰ ঘৰলৈ গৈ দুৱাৰত টুকুৰিয়াইছিল, তাইৰ টুকুৰিয়াই থকা শব্দবোৰ অধৈৰ্য্যত প্ৰতিধ্বনিত হৈছিল।
ঠোক, ঠোক, ঠোক!
কোনো উত্তৰ নাছিল। আইতা গৰাকী জুৰিৰ পৰা বনৌষধি সংগ্ৰহ কৰিবলৈ গৈছিল, তেওঁৰ কোমল হাত দুখন প্ৰকৃতিৰ উপহাৰৰ সৈতে ব্যস্ত আছিল, আৰু এতিয়ালৈকে ঘৰলৈ উভতি অহা নাই।
নেকড়েটোৱে তিনিবাৰ টুকুৰিয়াইছিল, প্ৰতিটো টুকুৰিয়াই আগতকৈ অধিক জোৰেৰে, তাৰ পিছত তাই দুৱাৰখন ঠেলি ভিতৰলৈ সোমাই গৈছিল, তাইৰ উপস্থিতিয়ে শান্তিপূৰ্ণ অভয়াৰণ্যখন উলংঘা কৰিছিল।
তাত, বিচনাখনৰ মূৰত, আইতাৰ এটা টুপী ওলমি আছিল, কোমল আৰু মৰমেৰে পৰিধান কৰা। তেওঁ সেইটো পিন্ধিলে আৰু কাণৰ ওপৰেৰে টানি দিলে, কাপোৰখন তেওঁৰ ৰুক্ষ নোমৰ বিৰুদ্ধে অচিনাকি যেন লাগিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ বিচনাত উঠিল, তেওঁৰ শৰীৰে কোমলতাৰ বাবে থকা ঠাইখন ভৰাই পেলালে।

ইমান দিনে ৰেড ৰাইডিং হুডে ফুল সংগ্ৰহ কৰি আছিল, তাইৰ হৃদয় তাই কঢ়িয়াই অনা আনন্দৰে ভৰি আছিল। অৱশেষত, তাইৰ হাতত ধৰিব পৰাকৈ যথেষ্ট ফুল হ’ল, এখন বনৰীয়া সৌন্দৰ্যৰ তোৰা। সেয়ে তাই বাটলৈ উভতি গ’ল, তাইৰ খোজবোৰ উদ্দেশ্যৰে দ্ৰুত হ’ল, আৰু তাইৰ আইতাকৰ কুটিৰলৈকে খৰকৈ খোজ কাঢ়ি গ’ল, তাইৰ হৃদয় আগ্ৰহেৰে ধপধপাই আছিল।
তাইও দুৱাৰত টুকুৰিয়াইছিল, তাইৰ সৰু আঙুলিৰ গাঁঠিৰ মৃদু শব্দ হৈছিল।
"কোন আছে?" ৰূপেৰে ক’বলৈ চেষ্টা কৰি বাঘটোৱে সুধিলে, কিন্তু তাৰ মাতটো ইমানেই খহটা আৰু গভীৰ আছিল যে ৰেড ৰাইডিং হুডৰ হৃদস্পন্দন জোৰেৰে উঠিল, এক অস্থিৰতাই তেওঁৰ মনত উঁকি মাৰিলে।
তেতিয়া তাই ভাবিলে, তাইৰ চিন্তা এটা মৃদু ঢৌৰ দৰে তাইক চুই গ’ল, "দুখীয়া আইতাৰ নিশ্চয় বেয়া চৰ্দি হৈছে।"
তেতিয়া তাই উত্তৰ দিলে, তাইৰ কণ্ঠত চিন্তা আৰু মৰম দুয়োটা ভাৰ লৈ, "মইহে, সৰু ৰেড ৰাইডিং হুড। মই তোমাৰ বাবে কিছু কেক আৰু মাখন আৰু মৌৰ বটল এটা লৈ আহিছো।"
"ল্যাচটো টানি দিয়া, আৰু দুৱাৰখন তৎক্ষণাত খুলি যাব," ৰণধৰীয়ে ক’লে, তেওঁৰ কথাৰে মিছা উষ্ণতাৰ আঁৰত বিপদ লুকুৱাই ৰাখিছিল।
সৰু ৰঙা টুপী পিন্ধা ছোৱালীজনীয়ে চাবিটো কাঢ়িছিল আৰু দুৱাৰখন উফৰি গৈ খুলি গৈছিল। তাই ভিতৰলৈ গৈ ছাঁবোৰত ভৰি দিলে যিবোৰ তাই এতিয়ালৈকে বুজি পোৱা নাছিল।

তাত বিচনাত তেওঁৰ আইতা শুই আছিল, তেওঁ ভাবিছিল, যদিও কিবা এটা ভুল যেন লাগিছিল। নাহৰফুটুকীটোৱে কাপোৰখন এনেদৰে টানি ধৰিছিল যে তেওঁ কেৱল তাৰ মূৰটোহে দেখিব পাৰিছিল। সি তেওঁৰ মুখৰ ওপৰত যিমান পাৰি সিমান দূৰলৈ ৰাতিৰ টোপনিটো টানি আনিছিল কিন্তু তাৰ ডাঙৰ চকুযুৰি উজলি আছিল, সিহঁতৰ হালধীয়া পোহৰে প্ৰৱঞ্চনাটো প্ৰকাশ কৰিছিল।
ৰঙা টুপী পিন্ধা ছোৱালীজনীয়ে বাস্কেটখন টেবুলত থ'লে, তাইৰ গতিবিধি সাৱধানেৰে, তাইৰ হৃদয়ে কিবা এটা ভুল অনুভৱ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। তাৰ পিছত তাই বিছনাৰ কাষলৈ গ'ল, প্ৰতিটো খোজেই বাঢ়ি অহা অনিশ্চয়তাৰে জুখিছিল।
"অ', আইতা," তাই ক'লে, তাইৰ মাতটো অলপ কঁপিছিল, "আপোনাৰ কিমান ডাঙৰ চকু আছে!"
"তোমাক যিমানেই ভালকৈ দেখোঁ, সিমানেই ভাল, মোৰ প্ৰিয়," ৰণধৰজনে মিছা মৰমেৰে কথাখিনি ক’লে।
"আৰু আইতা, আপোনাৰ কিমান ডাঙৰ কাণ আছে!" তাই ক’বলৈ ধৰিলে, তাইৰ ভয় বাঢ়ি গৈ থাকিল।
"তোমাক শুনা যিমানেই ভাল, সিমানেই ভাল, মোৰ প্ৰিয়," তেওঁ উত্তৰ দিলে, তেওঁৰ মাতটো ক্ৰমান্বয়ে কঠিন হৈ আহিল।
"আৰু তোমাৰ কি চোকা দাঁত আছে!" তাই ফুচফুচাই ক’লে, তাইৰ মাতটো প্ৰায় শুনা নগৈছিল, তাইৰ শৰীৰ কঁপিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
"তই যিমানেই বেছি খাই যোৱা, সিমানেই ভাল!" ক’লে ৰূপহীয়াটোৱে, বিছনাৰ পৰা জঁপিয়াই উঠি, এটা ভয়ংকৰ মুহূৰ্তত তাৰ প্ৰকৃত স্বভাৱ প্ৰকাশ পালে।

সি দুখীয়া সৰু ৰেড ৰাইডিং হুডক এক কামোৰতে খাবলৈ ওলাইছিল, তাৰ হনু বহলকৈ মেল খাইছিল, তাইৰ সৰু দেহটো ভয়ত কঁপিছিল। কিন্তু সেই মুহূৰ্ততে দুৱাৰখন খোল খাই গ'ল আৰু কাঠমিস্ত্ৰীসকল সোমাই আহিল, তেওঁলোকৰ শক্তিশালী উপস্থিতিয়ে কোঠাটো আশাত ভৰাই তুলিলে।
দৃশ্যটো দেখি ভয় খাই, ৰাঘৱীজনী কিছু সময়ৰ বাবে উজুটি খাইছিল, তেওঁৰ আত্মবিশ্বাস ভাঙি গৈছিল, আৰু মাটিত পৰি গৈছিল, কিন্তু তাৰ পিছত তৎক্ষণাত উঠি দুৱাৰৰ বাহিৰলৈ দৌৰি গৈছিল, আৰু কেতিয়াও দেখা নগৈছিল, তেওঁৰ ছাঁ জংঘলৰ মাজত অদৃশ্য হৈ গৈছিল।
সৰু ৰঙা টুপী পিন্ধা ছোৱালীজনী তৎক্ষণাত তেওঁৰ আইতাকৰ ওচৰলৈ গ’ল, তেওঁলোকৰ আলিংগনত সকাহ আৰু মৰমে ভৰি আছিল, কৃতজ্ঞতাৰ চকুলো তেওঁলোকৰ মুখত বাগৰি গৈছিল। তেওঁ কাঠমিস্ত্ৰীসকলক ধন্যবাদ জনালে, তেওঁৰ মাতটো আবেগৰে ৰুদ্ধ হৈ পৰিছিল, আৰু চিৰদিনৰ বাবে তেওঁ মাকৰ জ্ঞানী উপদেশ মনত ৰাখিলে, ইয়াক তেওঁৰ হৃদয়ত এক মূল্যৱান শিক্ষা হিচাপে কঢ়িয়াই লৈ গ’ল। তেওঁ আইতাকৰ ঘৰলৈ যোৱা পথেৰে থাকিল, প্ৰতিটো খোজেই এক প্ৰতিশ্ৰুতি পূৰণ কৰিলে।
আৰু এটা কথা আপুনি নিশ্চিত হ'ব পাৰে - সৰু ৰঙা ৰাইজ হুডে আৰু কেতিয়াও বাঘৰ সৈতে কথা পাতিবলৈ হাবিত ৰোকা নাছিল, জ্ঞানৰ দ্বাৰা তাইৰ বিশ্বাস কম হৈছিল, সেই দিনটোৰ স্মৃতিয়ে তাইৰ নিৰ্দোষতাক সুৰক্ষিত কৰিছিল।