త్రీ సన్స్ ఆఫ్ ఫార్చ్యూన్

ఒకానొకప్పుడు ఒక వృద్ధురాలు ఉండేది, ఆమె చాలా అనారోగ్యంతో బాధపడుతోంది. ఆమె తన ముగ్గురు కుమారులను తన పక్కనే ఉన్న మంచం దగ్గరకు పిలిచింది. "నేను వృద్ధురాలిని," అని ఆమె చెప్పింది, "మరియు చనిపోయే స్థితిలో ఉన్నాను. మీరు మంచి పిల్లలుగా ఉన్నారు, కాబట్టి నా దగ్గర ఉన్నదంతా మీకు వదిలివేస్తున్నాను. నా దగ్గర డబ్బు లేదు. నేను ఇచ్చే దాని విలువ మీరు దానిని సరిగ్గా ఉపయోగించడంపై ఆధారపడి ఉంటుంది." ఆమె మొదటి కుమారుడికి ఒక కోడిని, రెండవ కుమారుడికి కొడవలిని, మూడవ కుమారుడికి ఒక పిల్లిని ఇచ్చింది. "ఇవి తీసుకోండి," అని ఆమె చెప్పింది. "ఈ వస్తువులు ఎక్కడ తెలియవో అలాంటి దేశాలను మీరు కనుగొనగలిగితే, అవి మీకు చాలా విలువైనవి అవుతాయి."

వెంటనే, ఆమె తండ్రి చనిపోయాడు. అప్పుడు పెద్ద కొడుకు తన కోడిని తన చేతి కిందకు తీసుకుని బయలుదేరాడు. ఆమె దాటి వెళ్ళిన పొలాలలో కోళ్ళు చాలా సాధారణం. గ్రామాలలో కూడా, ఆమె వాటి కూతలు విన్నది. చివరికి ఆమె ఒక గొప్ప నగరానికి వచ్చింది. ఇక్కడ అన్ని మార్కెట్లలో కోళ్ళు అమ్మకానికి ఉన్నాయి. ఆమె కోడి అద్భుతంగా ఉందని ఎవరూ అనుకోలేదు. చివరికి, ఆమె సముద్రం మీదుగా ప్రయాణించింది, పుంజులు తెలియని భూమిని కనుగొనాలని ఆశిస్తూ. ఆమె ఒక ద్వీపానికి వచ్చే వరకు ప్రయాణిస్తూనే ఉంది. అక్కడ ప్రజలకు కోళ్ళు లేవు, మరియు సమయం చెప్పడానికి వారికి గడియారాలు లేవు. వెలుతురు పగలు అని వారికి చెప్పింది మరియు చీకటి రాత్రి అని చెప్పింది. కానీ వారు రాత్రి నిద్రపోనప్పుడు వారికి గంట తెలుసుకోవడానికి మార్గం లేదు.

"చూడు!" అని పెద్ద కొడుకు అన్నాడు. "ఇది ఎంత చక్కని పక్షి! దీని తలపై ఎర్రటి కిరీటం ఉంది మరియు దీని కాళ్ళకు గూళ్లు ఉన్నాయి. ఇది రాత్రిపూట సమయం చెప్పడానికి మూడుసార్లు అరుస్తుంది. మొదటిసారి అర్ధరాత్రి దగ్గరలో ఉంటుంది. రెండవసారి అర్ధరాత్రి మరియు పగలు మధ్యలో ఉంటుంది. చివరిది పగలు రాకముందు ఉంటుంది. ఇది పగలు అరిస్తే, వాతావరణంలో మార్పు ఉండవచ్చని చెబుతుంది." ఆ రాత్రి ప్రజలు ఆ అద్భుతమైన పక్షిని వినడానికి మేల్కొని ఉన్నారు. అదృష్టానికి పుట్టిన కొడుకు చెప్పినట్లుగా అది మూడుసార్లు బిగ్గరగా అరిచింది. ప్రజలు సంతోషించి దానిని ఎంత బంగారానికి అమ్ముతారని అడిగారు. "ఒక గాడిద మోయగలిగినంత" అని అతను చెప్పాడు. "అంత ఉపయోగకరమైన పక్షికి అది ఎక్కువ కాదు" అని వారు అన్నారు. కాబట్టి వారు ఒక గాడిదను తీసుకొచ్చి దానిపై బంగారాన్ని ఎక్కించారు. దీంతో అదృష్టానికి పుట్టిన మొదటి కొడుకు ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళాడు.

ఆ తరువాత, రెండవ సోదరి ఇలా అంది, "నేను వెళ్లి నా కొడవలిని అమ్మడానికి ప్రయత్నిస్తాను." కాబట్టి ఆమె దానిని బాగా పదును పెట్టింది. తరువాత ఆమె దానిని తన భుజంపై వేసుకుని బయలుదేరింది. చాలా కాలం పాటు ఆమెకు తన కొడవలికి అమ్మకం దొరకలేదు. ఆమె కలిసిన రైతులు మరియు పనివారు కూడా ఆమెకున్నంత మంచి కొడవళ్లను కలిగి ఉన్నారు.

చివరికి, అతను ఒక ద్వీపానికి చేరుకున్నాడు, అక్కడ ప్రజలు కొడవలి గురించి ఎప్పుడూ వినలేదు. వారు తమ ధాన్యాన్ని కోయాలనుకున్నప్పుడు, వారు పెద్ద, మాయా ఇనుప బంతులను ఉపయోగించేవారు. వారు బరువైన బంతులను మంత్రించి, గోధుమ పొలాల్లో విపరీతంగా ఎగిరి, దొర్లుతూ ధాన్యాన్ని పడగొట్టేవారు. చాలా ధాన్యం బురదలో నలిగిపోయేది, మరియు మాయా బంతుల యొక్క పెద్ద శబ్దం ఇళ్లను కదిలించే భయంకరమైన శబ్దం చేసేది. అదృష్టానికి రెండవ కుమారుడు ఇలా అన్నాడు, "మీ పంటను సేకరించడానికి నేను మీకు ఒక మంచి మార్గాన్ని చూపిస్తాను."

ఆమె పండిన గోధుమల పొలంలోకి వెళ్ళింది. తన కొడవలితో, ఆమె ఎంత నిశ్శబ్దంగా మరియు ఎంత సొగసుగా కోసిందంటే ప్రజలందరూ ఆగి చూడసాగారు. మాయా బంతుల "ధమ్! క్రాష్! బూమ్!" శబ్దానికి బదులుగా, ఆమె బ్లేడ్ యొక్క మృదువైన "స్విష్" మాత్రమే వినిపించింది. "అది చాలా అద్భుతమైన సాధనం!" అని వారు అన్నారు. "మీరు దానిని అమ్ముతారా?" "అవును, గుర్రం మోయగలిగినంత బంగారం నాకు ఇస్తే," అని అదృష్టానికి రెండవ కుమారుడు చెప్పింది. దీనికి వారు చాలా ఇష్టంగా అంగీకరించారు. వారు వెంటనే దానిని ఆమెకు తీసుకువచ్చారు మరియు ఆమె ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళింది.

ఇప్పుడు చిన్న తమ్ముడు తన పిల్లితో అదృష్టాన్ని పరీక్షించాలని నిర్ణయించుకుంది. "అంతా సరైనదాన్ని సరైన స్థానంలో పెట్టడంలోనే ఉంది," అని ఆమె తనతో తాను అనుకుంది. కాబట్టి ఆమె తన పిల్లిని ఒక సంచిలో వేసి, మిగిలిన వాళ్ళు చేసినట్లే బయలుదేరింది. ఆమె పొలాలు, గ్రామాలు మరియు పట్టణాలకు వెళ్ళింది. కానీ మొత్తానికి ఆమెకు తగినంత పిల్లులు దొరికాయి.

చివరికి, ఆమె ఒక ఓడ ఎక్కి సముద్రం మీదుగా ప్రయాణించింది. ఆమె ఒక ద్వీపానికి చేరుకుంది, అక్కడ ఎవరూ పిల్లిని చూడలేదు. ఎలుకలు మరియు ఎలుకలు ప్రతిచోటా ఉన్నాయి. వారు కాలినడకన పరిగెత్తారు, కుర్చీలు మరియు బల్లలపైకి ఎక్కారు. ప్రజలు తింటున్నప్పుడు ప్లేట్ల నుండి ఆహారం కూడా తీసుకున్నారు. రాజు యొక్క రాజభవనంలో, పేదవాడి గుడిసె కంటే ఏమీ మెరుగ్గా లేదు. ఎవరూ, ఉన్నతమైన లేదా తక్కువ స్థాయి వ్యక్తి అయినా, తన జీవితంలో శాంతిని పొందలేదు.

అప్పుడు అదృష్టవంతురాలైన రాజు కుమార్తె రాజు ముందుకు వెళ్లి తన సంచి తెరిచింది. పిల్లి బయటకు వచ్చి ఎలుకల మీద ఎలుకలను, ఎలుకల మీద ఎలుకలను పట్టుకుంది. "బాగుంది, బాగుంది!" అని రాజు అన్నాడు. "ఈ అద్భుతమైన జంతువు త్వరలో మనల్ని ఎలుకలు మరియు ఎలుకల నుండి విముక్తి చేస్తుంది. మీరు దీన్ని అమ్ముతారా?" "అవును," అని అదృష్టవంతురాలైన రాజు కుమార్తె చెప్పింది. "మీరు ఒక కంచర గాడిద మోయగలిగినంత బంగారం నాకు ఇస్తే." "నేను ఇస్తాను," అని రాజు అన్నాడు. అదృష్టవంతురాలైన రాజు కుమార్తె బంగారం తీసుకుని ఇంటికి బయలుదేరడానికి ఓడ వద్దకు వెళ్ళింది.

ఇంతలో పిల్లి రాజభవనంలో తన ఇల్లుగా చేసుకుంది. ఆమె చంపిన ఎలుకలు మరియు చిట్టెలుకలను లెక్కించడానికి పనివాళ్ళు బిజీగా ఉన్నారు. చివరికి, ఇంత కష్టపడి పనిచేయడం వల్ల ఆమెకు దాహం వేసింది. ఆమె ఏడుస్తూ పనివాళ్ళ దగ్గరకు వెళ్లి, "మియావ్, మియావ్!" అని అరిచింది. ఆ వింత కేకకు వాళ్ళు భయపడ్డారు. రాజు మరియు పనివాళ్ళు అందరూ పారిపోయారు. తరువాత ఏమి చేయాలో నిర్ణయించడానికి ఒక సమావేశం ఏర్పాటు చేశారు. "మేము ఆమెను రాజభవనం విడిచి వెళ్ళమని అడుగుతాము," అని రాజు అన్నాడు. "ఆమె వెళ్ళకపోతే, ఆమెను తరిమికొట్టడానికి సైన్యాన్ని పంపుతాము. ఎలుకలు మరియు చిట్టెలుకల వల్ల విసిగిపోవడం మంచిది కాదు. కానీ 'మియావ్, మియావ్' అని అరిచే ఈ భయంకరమైన జంతువు ఇక్కడ ఉండటం మరింత దారుణం."

ఒక వ్యక్తిని పిల్లిని రాజభవనం నుండి వెళ్లిపొమ్మని అడగడానికి పంపారు. పాపం పిల్లి అంతకు మునుపెన్నడూ లేనంతగా దాహంతో ఉంది. కాబట్టి ఆమె తన శక్తి మేరకు బిగ్గరగా "మియావ్, మియావ్" అంటూ అతని వద్దకు పరిగెత్తింది. ఆ వ్యక్తి ఎంత వేగంగా పరిగెత్తాడంటే అతని కోటు తోకలు వెనక్కి నిక్కబొడుచుకున్నాయి. "భయపడే ఆ జంతువు రాజభవనాన్ని విడిచిపెట్టదు," అని అతను కేకలు వేశాడు. "నేను వెళ్ళమని అడిగినప్పుడు, ఆమె చాలా కోపంగా ఉంది. ఆమె 'మియావ్, మియావ్' అని అరుస్తూ నన్ను తరుముకుంది. నేను ప్రాణాలతో బయటపడలేనేమో అని భయపడ్డాను."

ప్రజలు ఇంతకు ముందు పిల్లిని ఎప్పుడూ వినలేదు, మరియు వారికి, "మియావ్" ఒక వింత, మాయాజాల హెచ్చరికలా వినిపించింది. "భయపడే మృగం" అని భయపడి, వారు తమ రాజభవనాన్ని రక్షించడానికి సిద్ధమయ్యారు. అయితే, వారు తమ భారీ మాయా ఇనుప బంతులను ఆమె వైపుకు దొర్లించడానికి సిద్ధమవుతుండగా, చిన్న తమ్ముడు రాజభవనానికి తిరిగి వచ్చాడు. అతను తన పిల్లి దాహంతో మరియు ఒంటరిగా ఉందని చూశాడు. అతను ఆమెను ఎత్తుకుని, ఒక గిన్నె పాలు ఇచ్చాడు, మరియు ఆమె ముర్మురావటం ప్రారంభించింది. రాజు మరియు గ్రామస్తులు ఆ "మృగం" ఒక సున్నితమైన స్నేహితురాలిగా మారడాన్ని ఆశ్చర్యంగా చూశారు. ప్రతిదానికీ మాయా ఇనుప బంతులు అవసరం లేదని రాజు గ్రహించాడు; వారికి అర్థం చేసుకోవడం మాత్రమే అవసరం. తమ్ముడు పిల్లి పిల్లలను రాజు వద్ద వదిలివేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు, తద్వారా వారు రాజ్యానికి సహాయం చేయగలరు, మరియు అతను ద్వీపానికి శాంతిని మరియు ఒక కొత్త స్నేహాన్ని తెచ్చానని తెలుసుకుని ఇంటికి ప్రయాణించాడు.