ਇਮਾਨਦਾਰ ਲੱਕੜਹਾਰਾ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਲੱਕੜਹਾਰੀ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਉਦੋਂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਸੀ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਅਨਾਥ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸਦੀ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਜਾਇਦਾਦ ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਉਸ ਕੁਹਾੜੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜੀ ਵੇਚਣ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਵਗਦਾ ਦਰਿਆ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਤਿਲਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਤੈਰਨਾ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।

ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਂਗ, ਲੱਕੜਹਾਰੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੇੜੇ ਲੱਕੜਾਂ ਕੱਟ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਅਚਾਨਕ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਬਲੇਡ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਤੱਕ ਜਾ ਡਿੱਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤੈਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਬਹੁਤ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਸੀ। ਨਿਰਾਸ਼ ਅਤੇ ਬੇਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਲੱਕੜਹਾਰੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਚੇਗੀ।

ਅਚਾਨਕ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੰਬੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਿਆਲੂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਆ ਗਈ। ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਨੇ ਲੱਕੜਹਾਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਨੌਜਵਾਨ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇੰਨੀ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਬੈਠੀ ਹੈਂ ਅਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਲੱਕੜਹਾਰੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਸ੍ਰੀਮਾਨ, ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਅਨਾਥ ਸੀ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਸੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗੀ।" ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਇਹ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਦਿਓ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਹਾੜੀ ਚੁੱਕਣ ਦਿਓ।"

ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਫੜੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਉਹ ਕੁਹਾੜੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਸੀ?" ਲੱਕੜਹਾਰੇ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਨਹੀਂ, ਸ੍ਰੀਮਾਨ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਕੁਹਾੜੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।"

ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। "ਕੀ ਇਹ ਉਹ ਕੁਹਾੜੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਸੀ?" ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਲੱਕੜਹਾਰੇ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਸੋਨੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਪਰ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। "ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਰ।"

ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਡੁੱਬੀ। ਇਸ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸਾਦਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਕੁਹਾੜਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕੁਹਾੜੀ ਦਾ ਬਲੇਡ ਹੈ?" ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਦ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੱਕੜਹਾਰੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹਾਂ ਜੀ! ਇਹ ਮੇਰੀ ਕੁਹਾੜੀ ਹੈ! ਇਸਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਕੰਮ 'ਤੇ ਜਾ ਸਕਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਕਮਾ ਸਕਾਂ।"

ਬੁੱਢੇ ਆਦਮੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ: "ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਇਨਸਾਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਧਨ ਜਾਂ ਆਸਾਨ ਮੁਨਾਫ਼ਿਆਂ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ ਹੈਂ। ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਹਫ਼ੇ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਲੱਕੜਹਾਰੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਹਾੜੀ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਆਦਮੀ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ। ਅਚਾਨਕ, ਬੁੱਢਾ ਆਦਮੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਦੋਂ ਹੀ ਲੱਕੜਹਾਰੇ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।