ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସଙ୍କ କାହାଣୀ

ବହୁତ ଦିନ ତଳେ ଜଣେ କାଠ-ମୂଷା ଥିଲା, ଆଉ ତାଙ୍କ ନାଁ ଥିଲା ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟଲମାଉସ୍। ସେ ଏକ ବାଡ଼ ତଳେ ଥିବା ଏକ ବ୍ୟାଙ୍କରେ ରହୁଥିଲେ।

କି ମଜାଳିଆ ଘର! ସେଠାରେ ବାଲିଆ ରାସ୍ତା ଥିଲା, ଯାହା ଗଦା ଗଦା ଷ୍ଟୋରରୁମ୍, ନଟ୍ ସେଲାର୍ ଏବଂ ବିହନ ସେଲାର୍କୁ ଯାଉଥିଲା, ସବୁ ବାଡ଼ର ଚେର ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା।

ସେଠାରେ ଏକ ରୋଷେଇ ଘର, ଏକ ବୈଠକଖାନା, ଏକ ଭଣ୍ଡାର ଘର ଏବଂ ଏକ ଖାଦ୍ୟ ଭଣ୍ଡାର ଥିଲା। ଆହୁରି ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସଙ୍କ ଶୟନ କକ୍ଷ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଏକ ଛୋଟ ବାକ୍ସ ବିଛଣାରେ ଶୋଉଥିଲେ!

ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ୍ ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପରିଷ୍କାର ସ୍ୱଭାବର ଛୋଟ ମୂଷା ଥିଲେ, ସେ ସର୍ବଦା ନରମ ବାଲିଆ ଚଟାଣକୁ ସଫା କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଧୂଳି ଝାଡୁଥିଲେ। କେତେବେଳେ କେତେବେଳେ ଏକ ଗୁଣ୍ଡୁଚି ମାଛି ରାସ୍ତାରେ ହଜିଯାଉଥିଲା। ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ୍ ତାଙ୍କ ଧୂଳିଝାଡୁକୁ ଖଡ଼ଖଡ଼ କରାଇ କହିଲେ, «ଶୁହ! ଶୁହ! ଛୋଟ ମଇଳା ପାଦ!»

ଏବଂ ଦିନେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳା ଲାଲ୍ ଦାଗ ଥିବା ଉତ୍ତରୀୟ ପିନ୍ଧି ଦୌଡ଼ିଗଲେ। "ତୁମ ଘରେ ନିଆଁ ଲାଗିଛି, ମା' ଲେଡିବାର୍ଡ! ତୁମ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଉଡ଼ିଯାଅ!"

ଆଉ ଏକ ଦିନ, ଏକ ବଡ଼ ମୋଟା ମାକଡ଼ସା ବର୍ଷାରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ପାଇଁ ଆସି ଆଶ୍ରୟ ନେଲା। "ମାଫ୍ କରନ୍ତୁ, ଏହା କ'ଣ ମିସ୍ ମଫେଟ୍‌ଙ୍କର ନୁହେଁ?" "ଦୂରେଇ ଯା, ଧୂର୍ତ୍ତ ଖରାପ ମାକଡ଼ସା! ମୋର ସୁନ୍ଦର ପରିଷ୍କାର ଘର ଚାରିପାଖରେ ଲାଗି ରହିଥିବା ଜାଲର ଅଗ୍ରଭାଗ ଛାଡ଼ି ଚାଲ!"

ସେ ମାକଡ଼ସାକୁ ଝରକା ବାହାରକୁ ଠେଲିଦେଲା। ସେ ଏକ ଲମ୍ବା ପତଳା ସୂତା ସାହାଯ୍ୟରେ ନିଜେ ବାଡ଼ ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇଲା।

ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ୍ ରାତ୍ରି ଭୋଜନ ପାଇଁ ଚେରି ଷ୍ଟୋନ୍ ଏବଂ ଥିସ୍ଲ-ଡାଉନ୍ ମଞ୍ଜି ଆଣିବାକୁ ଏକ ଦୂର ଷ୍ଟୋରରୁମ୍କୁ ଗଲେ। ସେ ରାସ୍ତା ସାରା ଶୁଙ୍ଘିଲେ ଏବଂ ଚଟାଣକୁ ଚାହିଁଲେ। "ମୁଁ ମହୁର ଗନ୍ଧ ପାଉଛି; ବାହାରେ କାଉସଲିପ୍ସ ଅଛି କି, ବାଡ଼ରେ? ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଯେ ମୁଁ ଛୋଟ ମଇଳା ପାଦର ଚିହ୍ନ ଦେଖିପାରୁଛି।"

ହଠାତ୍ ଏକ ମୋଡ଼ରେ, ସେ ବାବିଟି ବମ୍ବଲ୍‌କୁ ଭେଟିଲା -
«ଜିଜ୍, ବିଜ୍, ବିଜ୍‌ଜ୍!» ବମ୍ବଲ୍ ମହୁମାଛି କହିଲା।
ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲ୍‌ମାଉସ୍ ତାଙ୍କୁ କଠୋର ଭାବରେ ଚାହିଁଲେ। ସେ ଇଚ୍ଛା କଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ଝାଡୁ ଥାଆନ୍ତା।
«ଶୁଭ ଦିନ, ବାବିଟି ବମ୍ବଲ୍; ମୁଁ କିଛି ମହମ କିଣିବାକୁ ଖୁସି ହେବି। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏଠାରେ କ’ଣ କରୁଛ? ତୁମେ ସବୁବେଳେ କାହିଁକି ଝରକା ଦେଇ ଆସି ଜିଜ୍, ବିଜ୍, ବିଜ୍‌ଜ୍ କୁହ??»
ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲ୍‌ମାଉସ୍ ବିରକ୍ତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ।

"ଜିଜ୍, ୱିଜ୍, ୱିଜ୍ଜ୍!" ବାବିଟି ବମ୍ବଲ୍ ଏକ ବିରକ୍ତିକର କ୍ଷୁଦ୍ର ସ୍ୱରରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା। ସେ ଏକ ଗଳି ଦେଇ ତଳକୁ ଗଲା, ଏବଂ ଏକ ଷ୍ଟୋରରୁମରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା ଯାହାକି ବାଦାମ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଥିଲା। ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ୍ ଖ୍ରୀଷ୍ଟମାସ ପୂର୍ବରୁ ବାଦାମ ଖାଇ ସାରିଥିଲେ; ଷ୍ଟୋରରୁମ୍ ଖାଲି ରହିବା କଥା। କିନ୍ତୁ ଏହା ଅପରିଷ୍କାର ଶୁଖିଲା ଶିଉଳିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।

ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ୍ କାଦୁଅ ବାହାର କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଅନ୍ୟ ତିନି ଚାରିଟି ମହୁମାଛି ମୁଣ୍ଡ ବାହାର କରି ଜୋରରେ ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହେଲେ। ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ୍ କହିଲେ, “ମୋର ରହିବାକୁ ଦେବାର ଅଭ୍ୟାସ ନାହିଁ; ଏହା ଏକ ଅନଧିକାର ପ୍ରବେଶ ଅଟେ! ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ବାହାର କରିଦେବି— ଗୁଣୁଗୁଣୁ! ଗୁଣୁଗୁଣୁ! ଗୁଣୁଗୁଣୁ!—ମୁଁ ଭାବୁଛି କିଏ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ? ବିଜ୍, ୱିଜ୍, ୱିଜ୍!— ମୋତେ ଶ୍ରୀ ଜ୍ୟାକସନ୍ ଦରକାର ନାହିଁ; ସେ କେବେବି ତାଙ୍କର ପାଦ ପୋଛନ୍ତି ନାହିଁ।

ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ୍ ରାତ୍ରିଭୋଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହୁମାଛିମାନଙ୍କୁ ଛାଡିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ପୁଣି ବୈଠକଖାନାକୁ ଫେରିଲେ, ସେ ଜଣେ ମୋଟା ସ୍ୱରରେ କାଶୁଥିବା ଶୁଣିଲେ; ଏବଂ ସେଠାରେ ଶ୍ରୀ ଜ୍ୟାକସନ୍ ନିଜେ ବସିଥିଲେ! ସେ ଏକ ଛୋଟ ରକିଙ୍ଗ୍ ଚେୟାର ଉପରେ ବସି ତାଙ୍କର ବୁଢ଼ା ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ହଲାଇ ହସୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପାଦ ଫେଣ୍ଡର ଉପରେ ଥିଲା। ସେ ବାଡ଼ ତଳେ ଏକ ନାଳରେ ରହୁଥିଲେ, ଏକ ଅତି ଅପରିଷ୍କାର ଓ ଓଦା ଗାତରେ।

«କେମିତି ଅଛ, ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଜ୍ୟାକସନ? ଆରେ, ତୁମେ ତ ବହୁତ ଓଦା ହୋଇଗଲ!» «ଧନ୍ୟବାଦ, ଧନ୍ୟବାଦ, ଧନ୍ୟବାଦ, ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ! ମୁଁ କିଛି ସମୟ ବସି ନିଜକୁ ଶୁଖାଇବି,» ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଜ୍ୟାକସନ କହିଲେ। ସେ ବସି ହସିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ କୋଟ୍ ଟେଲରୁ ପାଣି ଝରିଗଲା। ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ ଏକ ମପ୍ ସହିତ ବୁଲିଲେ।

ସେ ଏତେ ସମୟ ବସି ରହିଲେ ଯେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ପଡିଲା ଯେ ସେ ରାତ୍ରି ଭୋଜନ କରିବେ କି ନାହିଁ? ପ୍ରଥମେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଚେରି ଷ୍ଟୋନ୍ ଦେଲେ। ମିଷ୍ଟର ଜ୍ୟାକସନ କହିଲେ, "ଧନ୍ୟବାଦ, ଧନ୍ୟବାଦ, ମିସେସ୍ ଟିଟିଲମାଉସ୍! ଦାନ୍ତ ନାହିଁ, ଦାନ୍ତ ନାହିଁ, ଦାନ୍ତ ନାହିଁ!" ସେ ଅନାବଶ୍ୟକ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ପାଟିକୁ ବହୁତ ବଡ଼ କଲେ; ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଗୋଟିଏ ବି ଦାନ୍ତ ନଥିଲା।

ତା’ପରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଥିସ୍ଲି-ଡାଉନ୍ ମଞ୍ଜି ଦେଲେ - "ଟିଡଲି, ୱିଡଲି, ୱିଡଲି! ପଫ୍, ପଫ୍, ପଫ୍!" ଶ୍ରୀ ଜ୍ୟାକସନ୍ କହିଲେ। ସେ ସମଗ୍ର ରୁମରେ ଥିସ୍ଲି-ଡାଉନ୍ ଫୁଙ୍କିଲେ। "ଧନ୍ୟବାଦ, ଧନ୍ୟବାଦ, ଧନ୍ୟବାଦ, ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟଲମାଉସ୍! ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ପ୍ରକୃତରେ - ପ୍ରକୃତରେ ଯାହା ପସନ୍ଦ କରିବି - ତାହା ହେଉଛି ଏକ ଛୋଟ ଥାଳି ମହୁ!"

ମିସେସ୍ ଟିଟିଲମାଉସ୍ କହିଲେ, «ମୁଁ ଭୟ କରୁଛି ମୋ ପାଖରେ କିଛି ନାହିଁ, ମିଷ୍ଟର ଜ୍ୟାକସନ୍।» ମିଷ୍ଟର ଜ୍ୟାକସନ୍ ହସି କହିଲେ, «ଟିଡିଲି, ୱିଡିଲି, ୱିଡିଲି, ମିସେସ୍ ଟିଟିଲମାଉସ୍! ମୁଁ ଏହାକୁ ଶୁଙ୍ଘି ପାରୁଛି; ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଡାକିବାକୁ ଆସିଛି।» ମିଷ୍ଟର ଜ୍ୟାକସନ୍ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଟେବୁଲରୁ ଉଠି କାଠ ଆଲମାରୀ ଭିତରକୁ ଚାହିଁବାକୁ ଲାଗିଲେ। ମିସେସ୍ ଟିଟିଲମାଉସ୍ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ଓ ଓଦା ପାଦ ଚିହ୍ନକୁ ପାର୍ଲରର ଚଟାଣରୁ ପୋଛିବା ପାଇଁ ଏକ ଡିସ୍ କ୍ଲଥ୍ ଧରି ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଗଲେ।

ଯେତେବେଳେ ସେ ନିଜକୁ ବୁଝାଇଲା ଯେ ଆଲମାରୀରେ ମହୁ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସେ କରିଡ଼ରରେ ଚାଲିବା ଆରମ୍ଭ କଲା। "ନିଶ୍ଚିତ, ନିଶ୍ଚିତ, ତୁମେ ଜୋରରେ ଲାଗି ରହିବ, ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଜ୍ୟାକସନ!" "ଟିକିଏ, ଟିକିଏ, ଟିକିଏ, ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ୍!"

ପ୍ରଥମେ ସେ ରୋଷେଇ ଘର ଭିତରକୁ ପଶିଗଲା। “ଟିକି, ଟିକି, ଟିକି? ମହୁ ନାହିଁ? ମହୁ ନାହିଁ, ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ୍? ପ୍ଲେଟ୍ ରେକ୍ ଭିତରେ ତିନିଜଣ ଲୁଚିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଜଣ ଖସିଗଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ ସବୁଠାରୁ ସାନ ଲୋକଟିକୁ ଧରିଲା।

ତା’ପରେ ସେ ରୋଷେଇ ଘର ଭିତରେ ପଶିଗଲା | ମିସ୍ ବଟରଫ୍ଲାଇ ଚିନି ଚାଖୁଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ସେ ଝରକା ବାହାରକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ | «ଟିକି, ଟିକି, ଟିକି, ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ୍; ତୁମର ବହୁତ ପରିଦର୍ଶକ ଥିବା ପରି ଲାଗୁଛି!» «ଆଉ କୌଣସି ନିମନ୍ତ୍ରଣ ବିନା!» ଶ୍ରୀମତୀ ଥୋମାସିନା ଟିଟିଲମାଉସ୍ କହିଲେ |

ସେମାନେ ବାଲିଆ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଗଲେ—
«ଟିକିଏ ଟିକିଏ—»
»ବୁଜ୍! ୱିଜ୍! ୱିଜ୍!»
ସେ ଏକ କୋଣରେ ବାବିଟିକୁ ଭେଟିଲା, ତାକୁ ଉଠାଇ ପୁଣି ତଳେ ରଖିଲା।
«ମୁଁ ଭ୍ରମରମାନଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ କରେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ସବୁ ବ୍ରିସଲ୍ସରେ ଅଛନ୍ତି,» ଶ୍ରୀ ଜ୍ୟାକସନ୍ କହିଲେ, ନିଜ କୋଟ୍ ସ୍ଲିଭ୍ ଦ୍ୱାରା ପାଟି ପୋଛି।
«ଦୂରେ ହୁଅ, ତୁ ମନ୍ଦ ବୁଢ଼ୀ ବେଙ୍ଗ!» ବାବିଟି ବମ୍ବଲ୍ ଚିତ୍କାର କଲା।
«ମୁଁ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଯିବି!» ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲ୍ମାଉସ୍ ଗାଳି ଦେଲେ।

ସେ ନିଜକୁ ନଟ୍ ସେଲାରରେ ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀ ଜ୍ୟାକସନ୍ ମହୁମାଛି ବସା ବାହାର କଲେ। ତାଙ୍କୁ କାମୁଡ଼ାରେ କୌଣସି ଅସୁବିଧା ଥିବା ପରି ମନେ ହେଉନଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ୍ ବାହାରକୁ ଆସିବାକୁ ସାହସ କଲେ - ସମସ୍ତେ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଅପରିଷ୍କାରତା ଏକ ଭୟଙ୍କର ଜିନିଷ ଥିଲା - "ମୁଁ ଏପରି ଅପରିଷ୍କାର କେବେ ଦେଖି ନାହିଁ - ମହୁର ଦାଗ; ଏବଂ ଶିଉଳି, ଏବଂ ଥିଷ୍ଟଲଡାଉନ୍ - ଏବଂ ବଡ଼ ଏବଂ ଛୋଟ ମଇଳା ପାଦର ଚିହ୍ନ - ମୋର ସୁନ୍ଦର ପରିଷ୍କାର ଘରରେ ସବୁଆଡେ!"

ସେ ଶିଉଳି ଏବଂ ମହମର ଅବଶେଷ ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ତା’ପରେ ସେ ବାହାରକୁ ଯାଇ କିଛି ଡାଳ ଆଣି ଆଗ ଦୁଆରକୁ ଆଂଶିକ ଭାବେ ବନ୍ଦ କଲେ। "ମୁଁ ଏହାକୁ ଶ୍ରୀ ଜ୍ୟାକସନ୍ଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ଛୋଟ କରିଦେବି!"

ସେ ଷ୍ଟୋରରୁମ୍‌ରୁ ନରମ ସାବୁନ୍, ଫ୍ଲାନେଲ୍ ଏବଂ ଏକ ନୂଆ ସ୍କ୍ରବିଙ୍ଗ୍ ବ୍ରଶ୍ ଆଣିଲା | କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉ ଅଧିକ କରିବାକୁ ବହୁତ କ୍ଲାନ୍ତ ଥିଲା | ପ୍ରଥମେ ସେ ଚେୟାରରେ ଶୋଇଗଲା, ଏବଂ ତା’ପରେ ସେ ବିଛଣାକୁ ଗଲା | "ଏହା କେବେ ପୁଣି ସଫା ହେବ କି?" ଗରିବ ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲ୍‌ମାଉସ୍ କହିଲେ |

ପରଦିନ ସକାଳେ ସେ ବହୁତ ଶୀଘ୍ର ଉଠି ବସନ୍ତ ସମୟ ପାଇଁ ଘର ସଫା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ଯାହା ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ଧରି ଚାଲିଲା। ସେ ଝାଡୁ ମାରିଲେ, ସଫା କଲେ ଏବଂ ଧୂଳି ଝାଡିଲେ; ଏବଂ ସେ ମହମରେ ଆସବାବପତ୍ରକୁ ଘଷିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଟିଣ ଚାମଚଗୁଡ଼ିକୁ ପଲିସ୍ କଲେ।

ସବୁକିଛି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ପରିଷ୍କାର ପରିଚ୍ଛନ୍ନ ଥିବାବେଳେ, ସେ ଶ୍ରୀ ଜ୍ୟାକସନଙ୍କୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟ ପାଞ୍ଚଟି ଛୋଟ ମୂଷାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପାର୍ଟି ଦେଲେ। ସେ ପାର୍ଟିର ଗନ୍ଧ ପାଇ ବ୍ୟାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଆସିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଦୁଆରରେ ଭିଡ଼ କରିପାରିଲା ନାହିଁ।

ତେଣୁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଝରକା ଦେଇ ମହୁଆ ଫଳର କପ୍ ଭର୍ତ୍ତି ମହୁ ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ଆଦୌ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ନାହିଁ। ସେ ବାହାରେ ଖରାରେ ବସି କହିଲେ - "ଟିକିଏ, ଟିକିଏ, ଟିକିଏ! ଆପଣଙ୍କର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଭଲ ରହୁ, ଶ୍ରୀମତୀ ଟିଟିଲମାଉସ୍!"