ራምፔልስቲልትስኪን

ከዘመናት በፊት፣ ወፍጮ ቤቱን ሞልቶ ከሚፈስሰው እህል ሁሉ ይልቅ ልጁን ኤላራን የሚወድ አንድ ወፍጮ ባለቤት ነበረ።
ኤላራ ደግ፣ ብልህ፣ እና ሌሎች ሰዎች ከባድ ችግሮቻቸውን እንዲፈቱ ሁልጊዜ ዝግጁ ሆና ትረዳ ነበር።
አንድ ፀሐያማ ከሰዓት፣ ንጉሡን እያወጋ ሳለ፣ የወፍጮ ባለቤቱ ኩራት ፈሰሰ።
«የኔ ኤላራ እጅግ ድንቅ ናት» አለ እየሳቀ።
«ቀላሉን ገለባ ወደ ወርቅ ልትፈትል ትችላለች!»
ኤላራ ችግሮችን ወደ መፍትሔ የምትቀይርበት ድንቅ ችሎታ አላት ለማለት ብቻ ነበር።
ነገር ግን ንጉሡ ቆመ፣ ዓይኖቹ ሰፍተው ቃሎቹን ቀጥተኛ ትርጉማቸው ወሰዳቸው።
«ያ ምን ያህል ድንቅ ስጦታ ነው» አለ አስቦ።
«ነገ ወደ ቤተ መንግሥቱ ይዘሃት ና።»

ኤላራ ቤተ መንግሥቱ ስትደርስ፣ የጠዋቱ ብርሃን በድንጋይ ግድግዳዎቹ ላይ ይጨፍር ነበር።
ንጉሡ ሞቅ ባለ ሁኔታ ተቀበላት፣ ወደ ጥቅሎች ገለባ እና ጠንካራ ፈትል ማሽን ወደ ተሞላ ጸጥ ያለ ክፍል መራት።
«አባትሽ ገለባ ወደ ወርቅ ልትፈትዪ ትችያለሽ ብሏል» ንጉሡ ቀስ ብሎ አለ።
«እውነት ከሆነ ማየት እወዳለሁ።
እውነት ካልሆነ ደግሞ ቻይሽን አድርጊ። እዚህ ደህና ነሽ።»
ሲሄድ ኤላራ ቀስ ብላ አዞራች።
«አባቴ ሆይ» ሹክ አለች፣ «ከፍቅር ተናገርክ፣ ነገር ግን ንጉሡ ድግምት ሰማ።»

አንድ እንባ ገለባውን ሲነካ፣ ምንም ነፋስ ሳይነፍስ እሳቱ ተቀጣጠለ።
ጥላዎቹ በግድግዳዎቹ ላይ ረዘሙ።
ከፈትል ማሽኑ ስፖኮች መካከል አንድ ትንሽ ሰው ወጣ፣ ከማሽኑ ዘንግ ያልረዘመ።
ጫማዎቹ በድንጋይ ወለሉ ላይ ምንም ድምፅ አላሰሙም።
«አንዳንድ ቃል ኪዳኖች» ቀስ ብሎ አለ፣ «አሮጌ ድግምትን የሚቀሰቅሱበት ጊዜ አላቸው።»
የኤላራ ልብ ተደናገጠ።
«አንተ ማን ነህ?» ጠየቀች።
ትንሹ ሰው ፈገግ አለ፣ ነገር ግን አልመለሰም።

«ልረዳሽ እችላለሁ» ትንሹ ሰው ቀስ ብሎ አለ።
«ድግምት ሁልጊዜ ሚዛን ይጠይቃል።»
ኤላራ ስለ አባቷ ቃሎች እና ስለ ንጉሡ ስህተት እውነቱን ነገረችው።
ከፀጉሯ ላይ ተወዳጅ ሰማያዊ ሪባኗን ፈታ፣ ወደ እጁ አስቀመጠችለት።
እሱ ገለባውን አልነካም።
ፈትል ማሽኑን ብቻ አሽከረከረ—መጀመሪያ ቀስ ብሎ፣ ከዚያ ፈጠን ብሎ።
ገለባው ሲፈተል ወደ ወርቅ ሲቀየር ብልጭ ብልጭ አለ።
ጠዋት ሲሆን፣ ገለባ ይኖርበት የነበረው ቦታ ሁሉ የወርቅ ክምር ሆነ።

ፀሐይ ስትወጣ ንጉሡ ደጁን ከፈተ፣ ተደነቀ።
ክፍሉ በወርቃማ ብርሃን ብልጭ ብልጭ አለ።
ኤላራን ከልቡ አመሰገናት፣ ማታ ማታ ወደ ገለባ እና ሌላ ፈትል ማሽን ወደ ተሞላ ትልቅ ክፍል መራት።
የኤላራ ልብ ገና ሊያብራራቸው ባልቻለቻቸው ምስጢሮች ተሸከመ።
ሌሊት ሲሆን ትንሹ ሰው ተመለሰ።
ይህ ጊዜ ኤላራ የአያቷን የብር ቀለበት ሰጠችው።
ሌሊቱ ሳይነጋ ገለባው ሁሉ ወደ ወርቅ ተፈተለ።

በሦስተኛው ምሽት ንጉሡ ኤላራን ወደ ታላቁ አዳራሽ መራት፣ ከግድግዳ እስከ ግድግዳ ገለባ እና ብዙ ፈትል ማሽኖች ተሞልቶ ነበር።
«ይህ ተግባር ስለ ወርቅ ብቻ አይደለም» ቀስ ብሎ አለ።
«አሁን ያየሁት ትክክለኛ ስጦታሽ ከባድ ችግሮችን በትዕግሥት እና በጥንቃቄ የምትጋፈጥበት መንገድ ነው።»
«ፈቃደኛ ከሆንሽ፣ ታጭሽ ዘንድ እጠይቅሻለሁ፣ ይህን መንግሥት አብረን እናስተዳድር።»
«ነገር ግን ይህ ሁሉ ነፃ ፈቃደኝነትሽ እና ደስታሽ ሲሆን ብቻ ነው።»
ኤላራ የቃሎቹን ክብደት ተሰማት፣ ዙሪያዋ ሁሉ ድግምቱ ያዳምጥ ነበር።

ያ ሌሊት ትንሹ ሰው ደግሞ ታየ።
የኤላራ እጆች ባዶ ነበሩ።
«ምንም ሀብት አልቀረኝም» ቀስ ብላ አለች።
የትንሹ ሰው ዓይኖች እንደ ውሃ ላይ ኮከብ ብርሃን ብልጭ አሉ።
«ለኔ የማይገባኝን አልወስድም» አለ።
«ነገር ግን ስሞች፣ ቃል ኪዳኖች፣ እና ትዝታዎች ኃይለኛ ነገሮች ናቸው።»
«ንግሥት ስትሆኚ» ቀጠለ፣ «ለልጅሽ ስሜ ይታወቅ።»
ኤላራ ቀስ ብላ ጭንቅላቷን ነቀነቀች፣ ድግምቱን ሙሉ ለሙሉ ባትረዳም ቃል ኪዳኑን ተረዳች።

ጠዋት ሲሆን፣ በአዳራሹ ውስጥ ያለው ገለባ ሁሉ ወደ ወርቅ ተፈትሎ ነበር።
ኤላራ ንጉሡን ሁሉንም ነገር ነገረችው—ስለ ድግምቱ፣ ስለ ትንሹ ሰው፣ እና ሁሉን ያስጀመረውን አለመግባባት።
ንጉሡ ጥሞና ሰማ፣ ለቅንነቷ አመሰገናት።
ቃሉን ጠብቆ ኤላራን ሙዚቃ፣ አበቦች፣ እና ሳቅ በተሞላ ደስተኛ ሥነ ሥርዓት አገባ።
አብረው በደግነት እና በጥንቃቄ ገዙ።
ከአንድ ዓመት በኋላ ወንድ ልጅ ወደ ዓለም ተቀበሉ።

አንድ ጸጥ ያለ ምሽት ኤላራ ልጇን ከእሳቱ አጠገብ ስታወዛውዝ ትንሹ ሰው እንደ ተንቀሳቃሽ ጥላ ታየ።
«ሊታወቅ መጥቻለሁ» ደስ ብሎት አለ።
ኤላራ ልጇን ጠበቀ።
«እዚህ ጋ ልትጠይቀን ትችላለህ» ጽኑ ነገር ግን ደግ ሆና አለች።
«ነገር ግን ልጄ ሁልጊዜ ደህና እና ተወዳጅ ባለበት ቦታ ይቆያል።»
ትንሹ ሰው ጭንቅላቱን ነቀነቀ።
«ታዲያ ስሜን ለመገመት ሦስት ቀን አለሽ» ፈገግ ብሎ አለ።

«ስሞች ድምፅ ብቻ አይደሉም» ትንሹ ሰው አስጠነቀቀ።
«ደጆች ናቸው።»
ያ ሌሊት ኤላራ ጥንቃቄ ሞልቶ ገመተች፣ ነገር ግን እያንዳንዱ ስህተተኛ ስም ሻማዎቹን ያደበዝዝ ነበር።
ትንሹ ሰው ሳቀ፣ ጠፋ።
ኤላራ ሁልጊዜ ስታደርገው እንደነበረው አሰበች—በማዳመጥ፣ በማስታወስ፣ እና ፊቷ ያለውን እንቆቅልሽ በመፍታት።
ቤተሰቧን ለመጠበቅ ቆርጣ ነበር።

በሁለተኛው ቀን ከጫካዎቹ እና ከኮረብቶቹ ብዙ ስሞችን ሰበሰበች።
ሆኖም ምንም ትክክለኛ አልነበረም።
በሦስተኛው ቀን ታማኝ ሯጩ ዓይኖቹ ሰፍተው ተመለሰ።
በተራሮቹ ውስጥ እሳት አጠገብ ሲጨፍር ትንሽ ሰው አይቶ ነበር።
ተራራው ራሱ ዘፈኑን ያስተጋባ ነበር።
«ሩምፔልስቲልትስኪን ስሜ ነው» ትንሹ ድምፅ ዘፈነ።

ያ ሌሊት ትንሹ ሰው ሲታይ ኤላራ ጸጥ ያለ እና እርግጠኛ ሆነች።
ፈገግ ብላ ቀስ ብላ ተናገረች።
«ስምህ ሩምፔልስቲልትስኪን ነው?»
ክፍሉ ዝም አለ።
ፈትል ማሽኖቹ ብቻቸውን ቆሙ።
ትንሹ ሰው ተደናገጠ፣ ከዚያ ቀስ ብሎ ሳቀ።
«ስም ሲሰጥህ» አለ፣ «ታይ ማለት ነው።»

ነፋስ ካለፈ በኋላ ቅጠሎች እንደሚረጋጉ በለሆሳስ ሩምፔልስቲልትስኪን ጠፋ።
በቁጣ አልሄደም፣ ነገር ግን በሰላም።
ወርቁ ቀረ፣ ክፍሉም ሰላም ሆነ።
ኤላራ ልጇን ጠበቀ።
ወዲያው ኤላራ ለንጉሡ የሆነውን ሁሉ ነገረችው፣ ይቅርታም ጠየቀች።
ንጉሡ ቅንነቷን አይቶ ተረዳት፣ ይቅር አላት።
ከዚያ ቀን ጀምሮ መንግሥቱ በእውነት፣ በጥንቃቄ ባሉ ቃሎች፣ እና በደግነት ይታወቅ ነበር።
ሁሉም ሰው ከሁሉ ታላቁ ሀብት ነፃ ፈቃደኝነትን ሰጥቶ በፍቅር የሚጠበቅ እምነት ነው ብሎ ተስማምቷል።