એક સમયની વાત છે, એક મિલર રહેતી હતી, જે તેની પુત્રી એલારાને તેના મિલમાં ભરી શકાય તેટલા અનાજ કરતાં પણ વધારે પ્રેમ કરતી હતી. એલારા દયાળુ, હોશિયાર અને હંમેશાં અન્ય લોકોને સૌથી મુશ્કેલ સમસ્યાઓ ઉકેલવામાં મદદ કરવા તૈયાર રહેતી. એક સન્ની બપોરે, રાજા સાથે વાત કરતી વખતે, મિલરનો ગર્વ છલકાઈ ગયો. "મારી એલારા ખરેખર અદ્ભુત છે," તેણે હસતાં હસતાં કહ્યું. "કેમ, તે સામાન્ય સ્ટ્રોને સોનામાં ફેરવી શકે છે!" તેનો અર્થ ફક્ત એટલો જ હતો કે એલારા પાસે સમસ્યાઓને ઉકેલોમાં ફેરવવાની અદ્ભુત રીત હતી. પરંતુ રાજા થોડીવાર માટે થોભ્યા, તેમની આંખો પહોળી થઈ ગઈ કારણ કે તેમણે શબ્દોને તદ્દન શાબ્દિક રીતે લીધા. "આ એક અદ્ભુત ભેટ જેવું લાગે છે," તેમણે વિચારપૂર્વક કહ્યું. "કૃપા કરીને તેને આવતીકાલે મહેલમાં લાવો."

જેમ એલારા મહેલમાં પહોંચી, સવારનો પ્રકાશ પથ્થરની દિવાલો પર નાચ્યો. રાજાએ તેણીનું હાર્દિક સ્વાગત કર્યું અને તેને સ્ટ્રોના બંડલો અને એક મજબૂત સ્પિનિંગ વ્હીલથી ભરેલા શાંત રૂમમાં લઈ ગયા. રાજાએ ધીમેથી કહ્યું, "તમારા પિતા કહે છે કે તમે સ્ટ્રોને સોનામાં ફેરવી શકો છો." "જો તે સાચું હોય, તો હું તે જોવા માંગુ છું. અને જો તે સાચું ન હોય, તો ફક્ત તમારી શ્રેષ્ઠ કોશિશ કરો. તમે અહીં સુરક્ષિત છો." જ્યારે તે ગયો, ત્યારે એલારાએ ધીમેથી નિસાસો નાખ્યો. "ઓહ, પાપા," તેણીએ ગુસપુસમાં કહ્યું, "તમે તે પ્રેમથી કહ્યું, પરંતુ રાજાએ જાદુ સાંભળ્યો."

એક આંસુ બ્લેડને અડતાં જ, આગ ભડકી, જો કે પવન ફૂંકાયો નહીં. છાયાઓ દિવાલો પર ફેલાઈ ગઈ. એક નાની સ્ત્રી ફરતા ચક્રના આરા વચ્ચેથી બહાર આવી, જે ચક્રના ધરી કરતા ઊંચી નહોતી. તેના જૂતા પથ્થરના ફ્લોર પર કોઈ અવાજ કરતા નહોતા. "કેટલાક વચનો," તેણીએ નરમાશથી કહ્યું, "જૂના જાદુને જગાડવાનો માર્ગ ધરાવે છે." એલારાનું હૃદય ધડક્યું. "તું કોણ છે?" તેણીએ પૂછ્યું. નાની સ્ત્રી હસી, પણ જવાબ આપ્યો નહીં.

"હું તમને મદદ કરી શકું છું," નાના માણસે નરમાશથી કહ્યું. "જાદુ હંમેશા સંતુલનની માંગ કરે છે." એલારાએ તેને તેના પિતાના શબ્દો અને રાજાની ભૂલ વિશે સત્ય કહ્યું. તેના વાળનો ઉપયોગ કરીને, તેણીએ તેની મનપસંદ વાદળી રિબન ખોલી અને તેના હાથમાં મૂકી. તેણે સ્ટ્રોને સ્પર્શ કર્યો નહીં. તેણે ફક્ત વ્હીલ ફેરવ્યું - પહેલા ધીમે ધીમે, પછી ઝડપથી. સ્ટ્રો સોનામાં ફેરવાતા તે ચમક્યો. સવાર સુધીમાં, સોનાના ઢગલા ત્યાં પડ્યા જ્યાં સ્ટ્રો હતો.

સૂર્યોદય સમયે, રાજાએ દરવાજો ખોલ્યો અને હાંફવા લાગી. ઓરડો સોનેરી પ્રકાશથી પ્રકાશિત થયો. તેણે નિષ્ઠાપૂર્વક એલારાનો આભાર માન્યો અને તેને સ્ટ્રો અને બીજા સ્પિનિંગ વ્હીલથી ભરેલા એક મોટા ઓરડામાં લઈ ગઈ. એલારાનું હૃદય એ રહસ્યોથી ભારે હતું જે તે હજી પણ સમજાવવાનું જાણતી ન હતી. જ્યારે રાત પડી, ત્યારે નાનો માણસ પાછો ફર્યો. આ વખતે, એલારાએ તેને તેની દાદીની ચાંદીની વીંટી આપી. ફરી એકવાર, પરોઢ પહેલાં, સ્ટ્રોને સોનામાં ફેરવવામાં આવ્યો.

ત્રીજી સાંજે, રાજા એલરાને ઘાસ અને અસંખ્ય કાંતણ ચક્રથી ભરેલા એક વિશાળ હોલમાં લઈ ગયા. "આ કાર્ય માત્ર સોના વિશે નથી," તેણીએ નરમાશથી કહ્યું. "હવે હું સમજું છું કે તમારી સાચી કુશળતા એ છે કે તમે કેવી રીતે ધીરજથી અને કાળજીપૂર્વક મુશ્કેલ સમસ્યાઓનો સામનો કરો છો." "જો તમે ઇચ્છો તો, હું તમને મારી સાથે લગ્ન કરવા અને આ રાજ્ય પર સાથે શાસન કરવા માટે કહીશ." "પરંતુ માત્ર ત્યારે જ જો તમે તેને સ્વેચ્છાએ અને આનંદથી પસંદ કરો." એલરાએ તેના શબ્દોનું વજન અને આસપાસ સાંભળવામાં આવતા જાદુને અનુભવ્યું.

તે રાત્રે, નાની સ્ત્રી ફરીથી દેખાઈ. એલારાના હાથ ખાલી હતા. "મારી પાસે કોઈ ખજાનો બચ્યો નથી," તેણીએ નરમાશથી કહ્યું. નાની સ્ત્રીની આંખો પાણીમાં તારાઓની જેમ ચમકી. "જે મારું નથી તે હું લઈશ નહીં," તેણીએ કહ્યું. "પરંતુ નામ, વચનો અને યાદો શક્તિશાળી વસ્તુઓ છે." "જ્યારે તું રાણી બનીશ," તેણીએ ચાલુ રાખ્યું, "મને તારા બાળક વિશે જણાવજે." એલારાએ ધીમેથી માથું હલાવ્યું, વચન સમજી, ભલે તે જાદુને પૂરી રીતે સમજી ન શકી.

સવારે, હોલમાંનો બધો ઘાસ સોનામાં ફેરવાઈ ગયો હતો. એલારાએ રાજાને બનેલી બધી વાત કહી - જાદુ, નાના લોકો અને ગેરસમજ જેણે આ બધું શરૂ કર્યું. રાજાએ ધ્યાનથી સાંભળ્યું અને તેની પ્રામાણિકતા બદલ આભાર માન્યો. વચન આપ્યા મુજબ, તેણે એલારા સાથે સંગીત, ફૂલો અને હાસ્યથી ભરેલા આનંદમય સમારંભમાં લગ્ન કર્યા. સાથે મળીને, તેઓએ દયા અને કાળજીથી શાસન કર્યું. એક વર્ષ પછી, તેઓએ એક બાળકનું સ્વાગત કર્યું.

એક શાંત સાંજે, જ્યારે એલારા તેના બાળકને આગ પાસે ગોઠવી રહી હતી, ત્યારે એક નાનો માણસ ફરતા પડછાયા જેવો દેખાયો. "હું ઓળખાવા જઈ રહ્યો છું," તેણે ખુશીથી કહ્યું. એલારાએ તેના બાળકને જોરથી પકડ્યું. "તમે અહીં અમારી મુલાકાત લઈ શકો છો," તેણીએ મક્કમ પણ દયાળુ સ્વરે કહ્યું. "પરંતુ મારું બાળક હંમેશાં ત્યાં જ રહેશે જ્યાં તે સુરક્ષિત અને પ્રેમ પામશે." નાના માણસે માથું હલાવ્યું. "તો તમારી પાસે મારું નામ અનુમાન કરવા માટે ત્રણ દિવસ છે," તેણે સ્મિત સાથે કહ્યું.

નાના માણસે ચેતવણી આપી, "નામો માત્ર અવાજો નથી." "તે દરવાજા છે." તે રાત્રે, એલારાએ સાવધાનીથી અનુમાન લગાવ્યું, પરંતુ દરેક ખોટા નામથી મીણબત્તીઓ ધીમી પડી. નાનો માણસ હસ્યો અને અદૃશ્ય થઈ ગયો. એલારાએ હંમેશની જેમ વિચાર્યું - સાંભળીને, યાદ કરીને અને તેની સામેની કોયડો ઉકેલીને. તેણી તેના પરિવારને બચાવવા માટે મક્કમ હતી.

બીજા દિવસે, તેણે જંગલ અને ટેકરીઓમાંથી વધુ નામ ભેગા કર્યા. તો પણ, એક પણ સાચું નહોતું. ત્રીજા દિવસે, તેની વિશ્વાસુ દોડવીર પહોળી આંખો સાથે પાછી ફરી. તેણે પર્વતોમાં આગ પાસે એક નાની સ્ત્રીને નાચતી જોઈ હતી. પર્વત પોતે જ ગીતનું પડઘો પાડતો હોય તેવું લાગતું હતું. "રૂમ્પલસ્ટિલ્ટ્સકીન મારું નામ છે," નાના અવાજે ગાયું.

તે રાત્રે, જ્યારે નાની સ્ત્રી દેખાઈ, ત્યારે એલારાને શાંત અને નિશ્ચિત લાગ્યું. તેણી હસી અને ધીમેથી બોલી, "શું તારું નામ રમ્પલસ્ટિલ્ટ્સકીન છે?" ઓરડો શાંત થઈ ગયો. કાંતેલા પૈડાં જાતે જ બંધ થઈ ગયા. નાની સ્ત્રી હાંફી, પછી ધીમેથી હસી. "નામ આપો," તેણીએ કહ્યું, "તે જોવા માટે જ છે."

એક નિસાસા પછી, પવનમાં સ્થિર થતા પાંદડાની જેમ, રમ્પલસ્ટિલ્ટસ્કીન અદૃશ્ય થઈ ગઈ. તેણી ગુસ્સામાં નહીં, પરંતુ શાંતિથી ગઈ. સોનું ત્યાં જ રહ્યું, અને ઓરડો ફરી શાંત થઈ ગયો. એલારાએ તેના બાળકને જોરથી ભેટી લીધું. પછી, એલારાએ રાજાને જે બન્યું હતું તે કહ્યું અને માફી માંગી. રાજાએ તેની પ્રામાણિકતા જોઈ, તેને સમજી અને તેને માફ કરી દીધી. તે દિવસથી, રાજ્ય સત્ય, કાળજીપૂર્વકના શબ્દો અને દયા માટે જાણીતું બન્યું. અને દરેક જણ સંમત થયા કે સૌથી મોટો ખજાનો વિશ્વાસ હતો, જે મુક્તપણે આપવામાં આવ્યો હતો અને પ્રેમથી રાખવામાં આવ્યો હતો.