روزی روزگاری، آسیابانی زندگی می‌کرد که دخترش، الارا، را بیشتر از تمام گندمی که تا به حال آسیابش را پر کرده بود دوست داشت.
الارا مهربان، باهوش، و همیشه آماده بود تا به دیگران کمک کند حتی پیچیده‌ترین مشکلات را حل کنند.
یک بعدازظهر آفتابی، در حین گفتگو با پادشاه، غرور آسیابان سر ریز شد.
«دختر من الارا فوق‌العاده است،» با خنده گفت.
«او می‌تواند کاه ساده را به طلا تبدیل کند!»
منظورش فقط این بود که الارا روشی شگفت‌انگیز برای تبدیل مشکلات به راه‌حل داشت.
اما پادشاه مکث کرد، چشمانش گشاد شد و کلمات را کاملاً به معنای واقعی گرفت.
«این به نظر هدیه‌ای بسیار ارزشمند می‌رسد،» با تأمل گفت.
«لطفاً فردا او را به قلعه بیاورید.»

وقتی الارا به قلعه رسید، نور صبحگاهی روی دیوارهای سنگی می‌رقصید.
پادشاه او را با گرمی پذیرفت و به اتاقی آرام پر از دسته‌های کاه و یک چرخ ریسندگی محکم برد.
«پدرت می‌گوید تو می‌توانی کاه را به طلا تبدیل کنی،» پادشاه با ملایمت گفت.
«اگر درست است، دوست دارم ببینم.
و اگر نیست، فقط بهترین تلاشت را بکن. اینجا در امانی.»
وقتی او رفت، الارا آرام آه کشید.
«آه، بابا،» زمزمه کرد، «تو از روی محبت حرف زدی، اما پادشاه جادو شنید.»

همان‌طور که اشکی به کاه رسید، آتش لرزید، هرچند هیچ بادی نمی‌وزید.
سایه‌ها بلند بلند روی دیوارها کشیده شدند.
از میان پره‌های چرخ ریسندگی، مردک کوچکی بیرون آمد، نه بلندتر از محور چرخ.
چکمه‌هایش روی کف سنگی هیچ صدایی نمی‌کرد.
«بعضی وعده‌ها،»آرام گفت، «راهی دارند که جادوی کهن را بیدار می‌کنند.»
قلب الارا تپید.
«تو کی هستی؟» پرسید.
مردک کوچک لبخند زد، اما جوابی نداد.

«می‌توانم کمکت کنم،»مردک کوچک آرام گفت.
«جادو همیشه تعادل می‌خواهد.»
الارا حقیقت را درباره حرف‌های پدرش و اشتباه پادشاه برایش گفت.
از موهایش، روبان آبی مورد علاقه‌اش را باز کرد و در دستش گذاشت.
او به کاه دست نزد.
فقط چرخ را به گردش درآورد—اول آهسته، بعد تندتر.
کاه در حین ریسیده شدن به طلا می‌درخشید.
تا صبح، انبوهی از طلا جایی که کاه بود افتاده بود.

با طلوع آفتاب، پادشاه در را باز کرد و نفسش بند آمد.
اتاق با نور طلایی می‌درخشید.
صادقانه از الارا تشکر کرد و شب بعد او را به اتاق بزرگ‌تری پر از کاه و چرخ ریسندگی دیگری برد.
قلب الارا از رازهایی که هنوز نمی‌دانست چطور توضیح دهد سنگین بود.
وقتی شب فرا رسید، مردک کوچک بازگشت.
این بار، الارا انگشتر نقره مادربزرگش را به او داد.
بار دیگر، کاه پیش از سپیده‌دم به طلا تبدیل شد.

در سومین شب، پادشاه الارا را به تالار بزرگ برد که از دیوار تا دیوار پر از کاه و چرخ‌های ریسندگی فراوان بود.
«این وظیفه فقط درباره طلا نیست،»آرام گفت.
«حالا می‌بینم که هدیه واقعی تو این است که با صبر و دقت با مشکلات دشوار روبرو می‌شوی.»
«اگر بخواهی، از تو می‌خواهم با من ازدواج کنی و این پادشاهی را با هم اداره کنیم.»
«اما فقط اگر این را آزادانه و با شادی انتخاب کنی.»
الارا سنگینی کلماتش و جادویی را که همه جا گوش می‌داد احساس کرد.

آن شب، مردک کوچک یک بار دیگر ظاهر شد.
دستان الارا خالی بود.
«دیگر هیچ گنجی ندارم،»آرام گفت.
چشمان مردک کوچک مثل نور ستاره روی آب برق زد.
«چیزی را که به من تعلق ندارد نمی‌گیرم،»گفت.
«اما نام‌ها، وعده‌ها، و خاطرات چیزهای قدرتمندی هستند.»
«وقتی ملکه شدی،»ادامه داد، «بگذار نزد فرزندت شناخته شوم.»
الارا آرام سر تکان داد و وعده را فهمید، حتی اگر جادو را کاملاً درک نمی‌کرد.

تا صبح، تمام کاه تالار به طلا تبدیل شده بود.
الارا همه چیز را به پادشاه گفت—درباره جادو، مردک کوچک، و سوءتفاهمی که همه چیز از آن آغاز شده بود.
پادشاه با دقت گوش داد و از صداقتش تشکر کرد.
طبق قولش، با الارا در جشنی شادمانه پر از موسیقی، گل، و خنده ازدواج کرد.
با هم با مهربانی و دقت حکومت کردند.
یک سال بعد، پسر بچه‌ای را به دنیا آوردند.

یک شب آرام، در حالی که الارا کنار آتش فرزندش را تاب می‌داد، مردک کوچک مثل سایه‌ای متحرک ظاهر شد.
«آمده‌ام تا شناخته شوم،»شادمانه گفت.
الارا فرزندش را محکم در آغوش گرفت.
«می‌توانی اینجا به ما سر بزنی،»محکم اما مهربانانه گفت.
«اما فرزندم همیشه جایی می‌ماند که در امان و محبت باشد.»
مردک کوچک سر تکان داد.
«پس سه روز داری تا نامم را حدس بزنی،»با لبخندی گفت.

«نام‌ها فقط صدا نیستند،»مردک کوچک هشدار داد.
«آن‌ها دروازه‌اند.»
آن شب، الارا با دقت حدس زد، اما هر نام اشتباهی شمع‌ها را کم‌نور می‌کرد.
مردک کوچک خندید و ناپدید شد.
الارا همان‌طور که همیشه فکر می‌کرد—با گوش دادن، به یاد آوردن، و حل کردن معمای پیش رویش.
مصمم بود از خانواده‌اش محافظت کند.

در روز دوم، نام‌های بیشتری از جنگل‌ها و تپه‌ها جمع کرد.
باز هم هیچ‌کدام درست نبود.
در روز سوم، قاصد مورد اعتمادش با چشمانی گشاد بازگشت.
مردک کوچکی را دیده بود که کنار آتشی در کوه‌ها می‌رقصید.
خود کوه به نظر می‌رسید آواز را بازتاب می‌دهد.
«رامپل‌استیلتسکین نام من است،»صدای کوچک می‌خواند.

آن شب، وقتی مردک کوچک ظاهر شد، الارا آرام و مطمئن بود.
لبخند زد و با ملایمت گفت.
«آیا نامت رامپل‌استیلتسکین است؟»
اتاق ساکت شد.
چرخ‌های ریسندگی خودبه‌خود ایستادند.
مردک کوچک نفسش بند آمد، سپس آرام خندید.
«نام‌گذاری شدن،»گفت، «یعنی دیده شدن.»

با آهی مثل برگ‌هایی که پس از باد آرام می‌گیرند، رامپل‌استیلتسکین محو شد.
نه از روی خشم، بلکه در آرامش رفت.
طلا ماند و اتاق دوباره آرام شد.
الارا فرزندش را محکم در آغوش گرفت.
همان لحظه، الارا به پادشاه گفت چه اتفاقی افتاده و عذرخواهی کرد.
پادشاه صداقتش را دید و او را درک کرد و بخشید.
از آن روز به بعد، پادشاهی به خاطر راستی، کلمات سنجیده، و مهربانی شناخته شد.
و همه موافق بودند که بزرگ‌ترین گنج از همه، اعتماد بود—که آزادانه داده می‌شود و با محبت نگه داشته می‌شود.