የግሎስተር ልብስ ሰፊ

በሰይፎችና በፔሪዊግ ዊጎች፣ እንዲሁም አበባ ያሸበረቁ ላፔቶች ያሏቸው ሰፊ ታች ክፍል ያላቸው ኮቶች ዘመን — ክቡራን ሰዎች ሩፍል ሲለብሱ፣ ከፓዱዋሶይና ከታፌታ የተሠሩ በወርቅ ጠለፋ የተጌጡ የውስጥ ኮቶችንም ሲያደርጉ — በግሎስተር አንድ ልብስ ሰፊ ይኖር ነበር።

በዌስትጌት ስትሪት ባለች ትንሽ ሱቅ መስኮት ውስጥ፣ እግሮቹን አጣምሮ በጠረጴዛ ላይ ተቀምጦ ነበር፤ ከጠዋት ጀምሮ እስከ ጨለማ ድረስ።
ብርሃኑ እስካለ ድረስ ቀኑን ሙሉ ይሰፋና በትንሽ በትንሽ ይቆርጥ ነበር፤ ሳቲኑን፣ ፖምፓዱሩንና ሉትስትሪንጉን እያጣጣመ ያስተካክል ነበር። እነዚያ ጨርቆች እንግዳ ስሞች ነበሯቸው፣ እናም በግሎስተር ልብስ ሰፊ ዘመን በጣም ውድ ነበሩ።

ነገር ግን ለጎረቤቶቹ ጥሩ የሐር ጨርቅ ቢሰፋም፣ እሱ ራሱ ግን በጣም፣ በጣም ድሃ ነበር—መነጽር የሚያደርግ ትንሽ አሮጌ ሰው፣ የተጠበበ ፊት ያለው፣ አሮጌ የተጣመሙ ጣቶች ያሉት፣ እና ክሩ የተለቀቀ ያረጀ ልብስ የለበሰ።

በጥልፍ የተሸለመውን ጨርቁን ተከትሎ፣ ኮቶቹን ያለ ብክነት ቆረጠ፤ በጠረጴዛውም ላይ በጣም ትንንሽ ጫፎችና ቁርጥራጮች ተበትነው ተኙ—«ለምንም የማይጠቅሙ በጣም ጠባብ ቁራጮች—ከአይጦች የወገብ ኮት በቀር፣» ሲል ልብስ ሰፊው አለ።

ከገና ወቅት አቅራቢያ በነበረ አንድ በጣም ቀዝቃዛ ቀን፣ ልብስ ሰፊው ኮት መሥራት ጀመረ—በፓንዚዎችና በሮዝ አበቦች የተጠለፈ፣ የቼሪ ቀለም ያለው ገመድ ገመድ ያለ የሐር ኮት፣ እና ክሬም ቀለም ያለው የሳቲን ቬስት—በጋዝ ጨርቅና በአረንጓዴ ዎርስተድ ሸኒል የተጌጠ—ለግሎስተር ከንቲባ።
ልብስ ሰፊው ሠራ፣ ደግሞም ሠራ፣ እና ለራሱ ይናገር ነበር። ሐሩን ለካ፣ ዙሪያ ዙሪያም አዞረው፣ በመቀሱም ቅርጹን አስይዞ ቆረጠው፤ ጠረጴዛው ሁሉ በቼሪ ቀለም ያላቸው ቁርጥራጮች ተበታትኖ ነበር።
«ስፋት በፍጹም የለውም፣ በሰያፍም ተቆርጧል፤ በፍጹም ስፋት የለውም፤ ለአይጦች ትንንሽ ሻሎች፣ ለሞብ ካፖችም ሪባኖች! ለአይጦች!» አለ የግሎስተር ልብስ ሰፊ።
የበረዶ ቅንጣቶች በእርሳስ የተገጠሙትን ትንንሽ የመስኮት መስተዋቶች ሲመቱና ብርሃኑን ሲከልሉ፣ ልብስ ሰፊው የዕለቱን ሥራ ጨርሶ ነበር፤ ሐሩና ሳቲኑ ሁሉ ተቆርጠው በጠረጴዛው ላይ ተዘርግተው ነበር።

ለኮቱ አሥራ ሁለት ቁርጥራጮች፣ ለወገብ ኮቱም አራት ቁርጥራጮች ነበሩ፤ የኪስ መሸፈኛዎችና የእጅ ጫፎች፣ አዝራሮችም ሁሉ በተራቸው ተዘጋጅተው ነበር። ለኮቱ ውስጠኛ ሽፋን ጥሩ ቢጫ ታፌታ ነበር፤ ለወገብ ኮቱ የአዝራር ቀዳዳዎችም የቼሪ ቀለም ያለው የተጠመዘዘ ክር ነበር። እናም ሁሉም ነገር ጠዋት አንድ ላይ ለመስፋት ዝግጁ ነበር፣ ሁሉም ተለክቶ በቂ ሆኖ—ነገር ግን አንዲት ብቻ የቼሪ ቀለም ያላት የተጠመዘዘች የሐር ክር እሽግ ብቻ አልበቃችም።
ልብስ ሰፊው ሲመሽ ከመደብሩ ወጣ፣ ሌሊት በዚያ አይተኛም ነበርና። መስኮቱን አጥብቆ ዘጋ፣ በሩንም ቆለፈ፣ ቁልፉንም ይዞ ሄደ። በሌሊት በዚያ የሚኖር ማንም አልነበረም፤ ትንንሽ ቡናማ አይጦች ብቻ ነበሩ፣ እነሱም ያለ ምንም ቁልፍ ወደ ውስጥና ወደ ውጭ ይሮጣሉ!
ምክንያቱም በግሎስተር ያሉ የሁሉም አሮጌ ቤቶች የእንጨት የግድግዳ ሽፋኖች ጀርባ፣ ትንንሽ የአይጥ ደረጃዎችና ሚስጥራዊ በሮች አሉ፤ አይጦቹም በእነዚያ ረጅምና ጠባብ መተላለፊያዎች ውስጥ ከቤት ወደ ቤት ይሮጣሉ፤ ወደ መንገዶች ሳይወጡ በከተማው ሁሉ መሮጥ ይችላሉ።

እንግዲህ ቀኑን ሙሉ ልብስ ሰፊው ወደ ሥራ ወጥቶ ሳለ፣ ሲምፕኪን ቤቱን ብቻውን ይጠብቅ ነበር፤ እሱም አይጦቹን ይወዳቸው ነበር፣ ምንም እንኳ ለኮታቸው ሳቲን ባይሰጣቸውም!
«ሚያው?» አለ ድመቱ፣ ልብስ ሰፊው በሩን ሲከፍት።
«ሚያው?»
ልብስ ሰፊውም መለሰ፦ «ሲምፕኪን፣ ሀብታችንን እናገኛለን፣ ግን እኔ እንደ ተፈታ ክር ተዳክሜአለሁ። እነዚህን የቀሩትን ጥቂት ሳንቲሞች ውሰድ፣ ሲምፕኪን፣ እና የቻይና ትንሽ ድስትም ውሰድ፤ በአንድ ፔኒ ዋጋ ዳቦ፣ በአንድ ፔኒ ዋጋ ወተት፣ እና በአንድ ፔኒ ዋጋ ሳሳጅ ግዛ። እና ኦ፣ ሲምፕኪን፣ በመጨረሻው ፔኒ በአንድ ፔኒ ዋጋ የቼሪ ቀለም ሐር ግዛልኝ። ነገር ግን ያንን መጨረሻ ፔኒ እንዳታጣው፣ ሲምፕኪን፤ አለበለዚያ እኔ ተበላሽቼ እንደ የክር ወረቀት እቀጥናለሁ፣ ምክንያቱም ምንም ተጨማሪ የተጠማዘዘ ክር የለኝም።»
ከዚያም ሲምፕኪን እንደገና «ሚያው?» አለ፣ የግሮት ሳንቲሙንና ትንሹን ድስት ወስዶ ወደ ጨለማው ወጣ።

ልብስ ሰፊው በጣም ደክሞ ነበር፣ መታመምም ጀምሮ ነበር። በምድጃው አጠገብ ተቀመጠና ስለዚያ አስደናቂ ካፖርት ለራሱ ማውራት ጀመረ።
«ሀብቴን አፈራለሁ—በጎንዮሽ መቆረጥ አለበት—የግሎስተር ከንቲባ በገና ቀን ጠዋት ሊያገባ ነው፣ እሱም ካፖርትና የተጠለፈ ዌስትኮት አዝዟል—በቢጫ ታፌታ መሸፈን አለበት—ታፌታውም ይበቃል፤ ለአይጦች የአንገት መሸፈኛ ለመሥራት የሚበቃ ያህል ቁርጥራጭ ብቻ እንጂ ተርፎ የሚቀር የለም——»
ከዚያም ልብስ ሰፊው ደነገጠ፤ ምክንያቱም በድንገት፣ እሱን እያቋረጡ፣ ከወጥ ቤቱ ሌላኛው ወገን ካለው የዕቃ መደርደሪያ ብዙ ትንንሽ ድምፆች ተሰሙ—
«ቲፕ ታፕ፣ ቲፕ ታፕ፣ ቲፕ ታፕ ቲፕ!»
«እንግዲህ ይህ ምን ሊሆን ይችላል?» አለ የግሎስተር ልብስ ሰፊ፣ ከወንበሩ ላይ ዘሎ በመነሳት። የዕቃ መደርደሪያው በሰሃኖችና በትንንሽ የሸክላ ድስቶች፣ በዊሎው ፓተርን ሳህኖች፣ እንዲሁም በሻይ ኩባያዎችና በማግ ኩባያዎች ተሸፍኖ ነበር።

ልብስ ሰፊው ወጥ ቤቱን አቋርጦ፣ ከዕቃ መደርደሪያው አጠገብ ምንም ሳይንቀሳቀስ ቆመ፤ እያዳመጠም፣ በመነጽሩም በጥንቃቄ እየተመለከተ ነበር። እንደገና ከሻይ ኩባያ ሥር፣ እነዚያ አስቂኝ ትንንሽ ድምጾች መጡ-
«ቲፕ ታፕ፣ ቲፕ ታፕ፣ ቲፕ ታፕ ቲፕ!»
«ይህ በጣም እንግዳ ነው፣» አለ የግሎስተር ልብስ ሰፊ፤ ከዚያም ተገልብጦ የነበረውን የሻይ ኩባያ አነሳ።

ከውስጥ አንዲት ትንሽ ሕያው ሴት አይጥ ወጣች፣ ለልብስ ሰፊውም በአክብሮት ጎንበስ ብላ ሰላምታ አቀረበች! ከዚያም ከዕቃ ቁምሳጥኑ ወርዳ ዘለለችና ከግድግዳው የእንጨት ሽፋን ሥር ገባች።
ልብስ ሰፊው ዳግመኛ እሳቱ አጠገብ ተቀመጠ፤ የተቸገሩትን ቀዝቃዛ እጆቹን እያሞቀ፣ ለራሱም እያጉረመረመ——
"የወገብ ኮቱ ከኮክ ቀለም ያለው ሳቲን ተቆርጦ ዝግጁ ሆኗል—የታምቡር ስፌትና የጽጌረዳ እምቡጦች በሚያምር የፍሎስ ሐር። የመጨረሻ ሳንቲሞቼን ለሲምፕኪን መተማመኔ ጥበብ ነበርን? ሃያ አንድ የአዝራር ቀዳዳዎች በቼሪ ቀለም ያለው የስፌት ክር!"
ነገር ግን በድንገት፣ ከዕቃ ቁምሳጥኑ ላይ ሌሎች ትንንሽ ድምፆች መጡ፦
"ቲፕ ታፕ፣ ቲፕ ታፕ፣ ቲፕ ታፕ ቲፕ!"
"ይህ እጅግ ያልተለመደ ነው!" አለ የግሎስተር ልብስ ሰፊ፣ እና ተገልብጦ የነበረውን ሌላ የሻይ ጽዋ ገለበጠ።

አንድ ትንሽ ክቡር አይጥ ወጣ፣ ለልብስ ሰፊውም ሰገደ!
ከዚያም ከሳህን መደርደሪያው ሁሉ ላይ የትንንሽ መታቶች ድምፅ በአንድ ላይ ተሰማ፤ ሁሉም አብረው እየጮኹ እርስ በርሳቸውም እየተመላለሱ፣ በትል በተበላ አሮጌ የመስኮት መዝጊያ ውስጥ እንዳሉ የሰዓት ጢንዚዛዎች—
«ቲፕ ታፕ፣ ቲፕ ታፕ፣ ቲፕ ታፕ ቲፕ!»
“ከሻይ ኩባያዎች በታች፣ ከሳህኖችና ከጎድጓዳ ዕቃዎችም በታች ሌሎች፣ እንዲሁም ብዙ ትንንሽ አይጦች ወጡ፤ ከሳህን መደርደሪያው ላይ ወደ ታች እየዘለሉ ሄዱ፣ ከግድግዳው የእንጨት ሽፋን በታችም ገቡ።

ልብስ ሰፊው ከእሳቱ በጣም ቅርብ ሆኖ ተቀመጠ፣ እያዘነም—«በቼሪ ቀለም ያለ ሐር የሚሰፉ ሃያ አንድ የአዝራር ቀዳዳዎች! እስከ ቅዳሜ ቀትር መጠናቀቅ አለባቸው፤ ዛሬ ግን ማክሰኞ ማታ ነው። እነዚያን አይጦች፣ ያለ ጥርጥር የሲምፕኪን ንብረት የሆኑትን፣ መልቀቄ ትክክል ነበርን? ወዮ፣ ጠፋሁ፣ ምክንያቱም ከእንግዲህ ክር የለኝም!»
ትንንሾቹ አይጦች እንደገና ወጡና ልብስ ሰፊውን አዳመጡ፤ የዚያን አስደናቂ ካፖርት ንድፍ በጥንቃቄ ተመለከቱ። ስለ ታፌታው ውስጣዊ ሽፋን፣ እና ስለ ትንንሽ የአይጥ ቲፔቶች እርስ በርሳቸው በሹክሹክታ ተነጋገሩ።
ከዚያም በድንገት ሁሉም በአንድነት፣ ከግድግዳው የእንጨት ሽፋን በስተጀርባ ባለው መተላለፊያ ወርደው፣ እየጩኹና እርስ በርሳቸው እየተጠራሩ፣ ከቤት ወደ ቤት ሮጡ፤ ሲምፕኪንም የወተት ፒፕኪኑን ይዞ ሲመለስ፣ በልብስ ሰፊው ወጥ ቤት አንድም አይጥ አልቀረም!

ሲምፕኪን በሩን ከፈተና፣ እንደተናደደ ድመት በቁጣ «ግ-ር-ር-ሚያው!» እያለ ዘሎ ገባ፤ ምክንያቱም በረዶውን ይጠላ ነበር፣ በጆሮዎቹም ውስጥ በረዶ ነበር፣ በአንገቱም ጀርባ በኮላሩ ውስጥ በረዶ ነበር። ዳቦውንና ሳሲጅዎቹን በዕቃ መደርደሪያው ላይ አስቀመጠ፣ ከዚያም አሽተተ።
«ሲምፕኪን፣» አለ ልብስ ሰፊው፣ «የእኔ ትዊስት ክር የት ነው?»
ነገር ግን ሲምፕኪን የወተት ትንሹን ማሰሮ በዕቃ መደርደሪያው ላይ አስቀመጠ፣ ወደ ሻይ ጽዋዎቹም በጥርጣሬ ተመለከተ። የእራቱን ትንሽ ወፍራም አይጥ ይፈልግ ነበር!
«ሲምፕኪን፣» አለ ልብስ ሰፊው፣ «የእኔ ትዊስት ክር የት ነው?»

ነገር ግን ሲምፕኪን አንድ ትንሽ ጥቅል በሚስጥር በሻይ ማንቆርቆሪያው ውስጥ ደበቀ፤ በልብስ ሰፊውም ላይ ተፋና አጉረመረመበት። ሲምፕኪንም መናገር ቢችል ኖሮ እንዲህ ብሎ ይጠይቅ ነበር፦
«አይጤ የት ነው?»
«ወዮ፣ ጠፋሁ!» አለ የግሎስተር ልብስ ሰፊ፣ በሐዘንም ወደ አልጋው ሄደ።
በዚያ ሌሊት ሁሉ ሲምፕኪን በወጥ ቤቱ ውስጥ አደነና ፈለገ፤ ወደ ቁም ሳጥኖች፣ ከግድግዳ መሸፈኛውም በታች፣ እንዲሁም ያንን የሐር ክር የደበቀበትን የሻይ ማንቆርቆሪያ ውስጥ እያጮለቀ ተመለከተ፤ ግን አንዲትም አይጥ አላገኘም!
ልብስ ሰፊው በእንቅልፉ ሲያጉተመትምና ሲናገር፣ ሲምፕኪን «ሚያው-ገር-ር-ው-ስ-ስ-ች!» ይል ነበር፤ ድመቶችም በሌሊት እንደሚያደርጉት እንግዳና አስፈሪ ድምፆችን ያሰማ ነበር።
ምክንያቱም ያ ድሃ አሮጌ ልብስ ሰፊ በትኩሳት በጣም ታሞ ነበር፤ በአራት ምሰሶ ባለው አልጋው ላይ ወዲህና ወዲያ ይገላበጥ ነበር። በሕልሙም አሁንም እንዲህ እያለ ያጉተመትም ነበር—«ከእንግዲህ የሐር ክር የለም! ከእንግዲህ የሐር ክር የለም!»
ያ ቀን ሁሉ ታመመ፣ በሚቀጥለውም ቀን፣ ከዚያም በሚቀጥለው፤ እንግዲህ ቼሪ ቀለም ያለው ካፖርት ምን ይሆን? በዌስትጌት ጎዳና ባለው የልብስ ሰፊው መደብር ውስጥ፣ የተሸለመው ሐርና ሳቲን ተቆርጦ በጠረጴዛው ላይ ተዘርግቶ ነበር—ሃያ አንድ የአዝራር ቀዳዳዎች—መስኮቱ ተዘግቶ በመዝጊያ ሲታገድ፣ በሩም በጥብቅ ተቆልፎ ሲሆን፣ እነሱን ሊሰፋ ማን ይመጣ ይሆን?

ነገር ግን ይህ ትንንሾቹን ቡናማ አይጦች አያግዳቸውም፤ በግሎስተር ያሉትን አሮጌ ቤቶች ሁሉ ያለ ምንም ቁልፍ ወደ ውስጥና ወደ ውጭ ይሮጣሉ!

በውጭ የገበያው ሰዎች ዝይዎቻቸውንና ቱርክ ዶሮዎቻቸውን ለመግዛት፣ የክሪስማስ ፓይዎቻቸውንም ለመጋገር፣ በበረዶው ውስጥ እየተጎተቱ ይሄዱ ነበር፤ ነገር ግን ለሲምፕኪንና ለግሎስተር ደሃው አሮጌ ልብስ ሰፊ የክሪስማስ እራት አይኖርም ነበር።
ልብስ ሰፊው ሦስት ቀንና ሦስት ሌሊት ታሞ ተኝቶ ነበር፤ ከዚያም የክሪስማስ ዋዜማ ሆነ፣ ሌሊቱም በጣም ዘግይቶ ነበር። ጨረቃዋ ከጣሪያዎችና ከጭስ ማውጫዎች በላይ ወጣች፣ በበሩም በኩል ወደ ኮሌጅ ኮርት ወርዳ ተመለከተች። በመስኮቶቹ ውስጥ መብራት አልነበረም፣ በቤቶቹም ውስጥ ምንም ድምፅ አልነበረም፤ መላው የግሎስተር ከተማ በበረዶው ሥር ጥልቅ እንቅልፍ ተኝቶ ነበር።
እናም ሲምፕኪን አሁንም አይጦቹን ይፈልግ ነበር፣ ከአራት ምሰሶው አልጋ አጠገብ ቆሞም ሚያው አለ።

ነገር ግን በዚያ በጥንታዊው ታሪክ ውስጥ፣ በገና ዋዜማና በገና ቀን ጠዋት መካከል ባለው ሌሊት፣ እንስሳት ሁሉ መናገር ይችላሉ ይባላል (ምንም እንኳ እነሱን ሊሰሙ፣ ወይም የሚሉትን ሊያውቁ የሚችሉ ሰዎች በጣም ጥቂቶች ቢሆኑም)።
የካቴድራሉ ሰዓት አሥራ ሁለት ሲመታ፣ መልስ ተሰማ—እንደ ደወሎቹ ድምፅ ማሚቶ—እና ሲምፕኪን ሰማው፤ ከልብስ ሰፊው በር ወጥቶም፣ በበረዶው ውስጥ ተንከራተተ።
ከግሎስተር ጣራዎችና ሰገነቶች፣ ከአሮጌ የእንጨት ቤቶችም ሁሉ፣ ሺህ የደስታ ድምፆች የጥንቱን የገና ግጥሞች እየዘመሩ መጡ—እኔ ሰምቼ የማውቃቸውን የጥንት ዘፈኖች ሁሉ፣ እና እንደ ዊቲንግተን ደወሎች ያሉ የማላውቃቸውንም አንዳንዶች።

መጀመሪያ፣ እና ከሁሉም በላይ በታላቅ ድምፅ፣ ዶሮዎቹ ጮኹ፦
«ወይዘሮ፣ ተነሺ፣ ፓዮችሽንም ጋግሪ!»
«ኦ፣ ዲሊ፣ ዲሊ፣ ዲሊ!» ሲምፕኪን ተነፈሰ።
እና አሁን በጣሪያ ስር ባለ ትንሽ ክፍል ውስጥ መብራቶች ነበሩ፣ የዳንስ ድምፆችም ይሰሙ ነበር፤ ድመቶችም ከመንገዱ ማዶ መጡ።
«ሄይ፣ ዲድል፣ ዲድል፣ ድመቷና ፊድሉ! በግሎስተር ያሉ ድመቶች ሁሉ—ከእኔ በቀር,» አለ ሲምፕኪን።
ከእንጨት ጣሪያው ጫፎች በታች፣ ስታርሊንግ ወፎችና ድንቢጦች ስለ የገና ፓዮች ዘፈኑ፤ ጃክዶዎች በካቴድራሉ ግንብ ውስጥ ነቁ፤ እና የሌሊት እኩለ ሌሊት ቢሆንም፣ ትሮስትል ወፎችና ሮቢን ወፎች ዘፈኑ፤ አየሩም በትናንሽ የወፎች ጭርጭር ዜማዎች ፈጽሞ ተሞልቶ ነበር።

ነገር ግን ይህ ሁሉ ለምስኪኑ ለተራበው ሲምፕኪን በጣም የሚያበሳጭ ነበር!
በተለይም ከእንጨት ጥልፍልፍ መከለያ በስተጀርባ የሚመጡ አንዳንድ ትንንሽ ቀጭን ድምፆች አስቆጡት። እነሱ የሌሊት ወፎች ነበሩ ብዬ አስባለሁ፣ ምክንያቱም ሁልጊዜ በጣም ትንሽ ድምፅ አላቸው—በተለይም በጥቁር ውርጭ ጊዜ፣ እንደ የግሎስተር ልብስ ሰፊ በእንቅልፋቸው ሲናገሩ።
እንዲህ የሚመስል ምስጢራዊ ነገር አሉ—
«ብዝ፣ አለች ሰማያዊቷ ዝንብ፣ ሁም፣ አለች ንቧ፣
ብዝ እና ሁም ይላሉ፣ እኛም እንዲሁ እንላለን!»
እና ሲምፕኪን በባርኔጣው ውስጥ ንብ እንዳለች ሁሉ ጆሮዎቹን እያራገፈ ሄደ።

በዌስትጌት ካለው የልብስ ሰፊው ሱቅ የብርሃን ፍካት ወጣ፤ ሲምፕኪንም ወደ መስኮቱ ለመጮም ተሸሽጎ ሲጠጋ፣ ውስጡ በሻማዎች ተሞልቶ ነበር። የመቀሶች ቁርጥ-ቁርጥ ድምፅ፣ የክርም ጥብቅ-ጥብቅ ድምፅ ነበር፤ እና ትንንሽ የአይጥ ድምፆች በከፍታና በደስታ ዘመሩ—
”ሃያ አራት ልብስ ሰፊዎች
ቀንድ አውጣ ሊይዙ ሄዱ፣
ከእነርሱ መካከል ምርጡ ሰው
ጭራዋን ለመንካት አልደፈረም፣
ቀንዶቿን አወጣች
እንደ ትንሽ ካይሎ ላም፣
ሩጡ፣ ልብስ ሰፊዎች፣ ሩጡ! ካልሆነ አሁኑኑ ሁላችሁንም ትይዛችኋለች!”
ከዚያም ሳያቋርጡ ትንንሾቹ የአይጥ ድምፆች እንደገና ቀጠሉ—
”የእመቤቴን የኦትሚል ዱቄት አንፉ፣
የእመቤቴን ዱቄት ፍጩ፣
በቼስትናት ፍሬ ውስጥ አድርጉት፣
አንድ ሰዓት ይቆይ——”

«ሚያው! ሚያው!» ሲምፕኪን አቋረጠ፣ በሩንም ቧጨረ። ግን ቁልፉ ከልብስ ሰፊው ትራስ ሥር ነበር፣ ወደ ውስጥ መግባት አልቻለም።
ትንንሾቹ አይጦች ግን ሳቁ ብቻ፣ ሌላም ዜማ ሞከሩ—
«ሦስት ትንንሽ አይጦች ለመፍተል ተቀመጡ፣
ፑሲ አጠገብ አለፈችና ሾልካ ተመለከተች።
ምን እየሠራችሁ ነው፣ የእኔ ጥሩ ትንንሽ ወንዶች?
ለጌቶች ኮቶች እየሠራን ነው።
ልግባና ክሮቻችሁን ልቁረጥ?
ኦ፣ አይ፣ ሚስ ፑሲ፣ ራሶቻችንን ትነክሺብናለሽ!»
«ሚያው! ሚያው!» ሲምፕኪን ጮኸ። «ሄይ ዲድል ዲንኬቲ?» ትንንሾቹ አይጦች መለሱ—
«ሄይ ዲድል ዲንኬቲ፣ ፖፔቲ ፔት!
የለንደን ነጋዴዎች ደማቅ ቀይ ይለብሳሉ፤
በኮሌታው ውስጥ ሐር፣ በዘርፉም ወርቅ፣
እንዲሁ በደስታ ነጋዴዎቹ ይሰለፋሉ!»

ምቱን ለመጠበቅ የስፌት ጣት መከላከያዎቻቸውን ጠቅ ጠቅ አደረጉ፤ ነገር ግን ከዘፈኖቹ አንዱም ሲምፕኪንን አላስደሰተውም፤ እሱም በሱቁ በር ላይ እያሽተተ «ሚው» እያለ ጮኸ።
«ከዚያም ገዛሁ
ፒፕኪንና ፖፕኪን፣
ስሊፕኪንና ስሎፕኪን፣
ሁሉንም በአንድ ፔኒ——
እና በወጥ ቤቱ ዕቃ መደርደሪያ ላይ!» ብለው ባለጌዎቹ ትንንሽ አይጦች ጨመሩ።
«ሚው! ጭር! ጭር!» ሲምፕኪን በመስኮቱ ጠርዝ ላይ ተፍጨረጨረ፤ በውስጥ ያሉት ትንንሽ አይጦች ግን ዘለው ተነሱ፣ ሁሉም በአንድ ጊዜ በትንንሽ ጭርጭር ድምፆቻቸው መጮህ ጀመሩ፦ «ከእንግዲህ ጠምዛዛ ክር የለም! ከእንግዲህ ጠምዛዛ ክር የለም!» ከዚያም የመስኮቱን መከለያዎች በመቆለፊያ ዘጉ፣ ሲምፕኪንንም ውጭ አስቀሩት።
ነገር ግን አሁንም በመከለያዎቹ ላይ ባሉ ትንንሽ ስንጥቆች ውስጥ የጣት መከላከያዎቹን ጠቅጠቅታ፣ እና ትንንሽ የአይጥ ድምፆች ሲዘፍኑ መስማት ይችል ነበር—
«ከእንግዲህ ጠምዛዛ ክር የለም! ከእንግዲህ ጠምዛዛ ክር የለም!»

ሲምፕኪን ከሱቁ ወጥቶ ወደ ቤት ሄደ፣ በልቡም እያሰበ ነበር። ድሃውን አሮጌውን ልብስ ሰፊ ትኩሳት ሳይኖረው፣ በሰላም ተኝቶ አገኘው።
ከዚያም ሲምፕኪን በጫፍ ጣቶቹ በቀስታ ተራመደ፣ ከሻይ ማንቆርቆሪያውም ውስጥ ትንሽ የሐር ጥቅል አወጣ፣ በጨረቃ ብርሃንም ተመለከተው፤ ከእነዚያ መልካም ትናንሽ አይጦች ጋር ሲያወዳድር በመጥፎነቱ በጣም አፈረ!
ልብስ ሰፊው ጠዋት ሲነቃ፣ በቁርጥራጭ ጨርቅ በተሰፋው ብርድ ልብስ ላይ መጀመሪያ ያየው ነገር፣ የቼሪ ቀለም ያለው የተጠማዘዘ የሐር ክር ጥቅል ነበር፤ ከአልጋውም አጠገብ የተጸጸተው ሲምፕኪን ቆሞ ነበር!

«ወዮ፣ እንደ ተፈታ ክር ተዳክሜአለሁ» አለ የግሎስተር ልብስ ሰፊው፣ «ግን የተጠማዘዘ ክሬ አለኝ!»
ፀሐይ በበረዶው ላይ ታበራ ነበር፤ ልብስ ሰፊውም ተነስቶ ልብሱን ለብሶ፣ ሲምፕኪን ከፊቱ እየሮጠ ወደ መንገድ ወጣ።
ስታርሊንግ ወፎች በጭስ ማውጫዎቹ ላይ ያፏጩ ነበር፣ ትሮስትል ወፎችና ሮቢን ወፎችም ይዘምሩ ነበር—ግን በሌሊት የዘመሩትን ቃላት ሳይሆን፣ የራሳቸውን ትንንሽ ድምፆች ነበር የዘመሩት።
«ወዮ» አለ ልብስ ሰፊው፣ «የተጠማዘዘ ክሬ አለኝ፤ ግን አንድ ብቻ የአዝራር ቀዳዳ ለመሥራት የሚበቃ ብርታት—ወይም ጊዜ—ብቻ ነው ያለኝ፤ ምክንያቱም ዛሬ ጠዋት የክሪስማስ ቀን ነው! የግሎስተር ከንቲባ እኩለ ቀን ሳይደርስ ይጋባል—እና የቼሪ ቀለም ያለው ካፖርቱ የት ነው?»
በዌስትጌት ስትሪት ያለውን የትንሹን ሱቅ በር ከፈተ፣ ሲምፕኪንም አንድ ነገር እንደሚጠብቅ ድመት ወደ ውስጥ ሮጠ።
ግን በዚያ ማንም አልነበረም! አንዲትም ትንሽ ቡናማ አይጥ እንኳን አልነበረችም!
የወለሉ ሳንቃዎች በንጽሕና ተጠርገው ነበር፤ ትንንሾቹ የክር ጫፎችና ትንንሾቹ የሐር ቁርጥራጮች ሁሉ ተሰብስበው ተቀምጠው፣ ከወለሉም ጠፍተው ነበር።

ነገር ግን በጠረጴዛው ላይ—ኦ፣ ደስታ! ልብስ ሰፊው ጮኸ—እዚያ፣ ተራ የሐር ቁርጥራጮችን ትቶበት በነበረው ቦታ—የግሎስተር ከንቲባ ከመቼውም ጊዜ ከለበሳቸው ሁሉ ይበልጥ እጅግ የሚያምር ኮትና በጥልፍ ያጌጠ የሳቲን ወገብ ኮት ተዘርግተው ነበር።

በኮቱ የፊት ጠርዞች ላይ ሮዝ አበቦችና ፓንዚ አበቦች ነበሩ፤ የወገብ ኮቱም በፖፒ አበቦችና በኮርንፍላወር አበቦች ተጠልፎ ነበር።
ከአንድ ብቸኛ የቼሪ ቀለም ያለው የአዝራር ቀዳዳ በቀር ሁሉም ነገር ተጠናቆ ነበር፤ ያ የአዝራር ቀዳዳ በጎደለበት ቦታ ላይ ደግሞ በጣም በጣም ትንሽ ጽሕፈት እነዚህ ቃላት የተጻፉበት ትንሽ የወረቀት ቁራጭ በመርፌ ተሰክቶ ነበር—
ተጨማሪ የሐር ክር የለም
ከዚያን ጊዜ ጀምሮ የግሎስተር ልብስ ሰፊ እድል ጀመረ፤ እሱም በጣም ወፈረ፣ በጣምም ሀብታም ሆነ።

ለግሎስተር ሀብታም ነጋዴዎች ሁሉ፣ እና በዙሪያው ላለው አገር ላሉ የተዋቡ ጌቶች ሁሉ፣ ከሁሉ የሚደንቁ ሰደሪያዎችን ይሰፋ ነበር።
እንደዚህ ያሉ ጥልፍልፍ ጌጦች፣ ወይም እንደዚህ ያሉ በጥልፍ የተዋቡ የእጅጌ ጫፎችና ተንጠልጣይ ጨርቆች ፈጽሞ ታይተው አያውቁም! ነገር ግን የአዝራር ቀዳዳዎቹ ከሁሉም በላይ ታላቁ ድንቅ ሥራው ነበሩ።
የእነዚያ የአዝራር ቀዳዳዎች ስፌቶች በጣም የተስተካከሉ ነበሩ—በጣም የተስተካከሉ—መነጽር በለበሰ አዛውንት፣ በጠማማ አሮጌ ጣቶቹና በልብስ ሰፊ ጣት መደፊያው፣ እንዴት ሊሰፉ እንደቻሉ እደነቃለሁ።
የእነዚያ የአዝራር ቀዳዳዎች ስፌቶች በጣም ትንንሽ ነበሩ—በጣም ትንንሽ—በትናንሽ አይጦች የተሰፉ ይመስሉ ነበር!