ਜੈਕ ਐਂਡ ਦ ਮੈਜਿਕ ਬੀਨਸਟਾਲਕ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਵਿਧਵਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਜੈਕ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਾਂ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਿਲਕੀ-ਵਾਈਟ ਸੀ।
ਉਹ ਹਰ ਸਵੇਰ ਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਦੁੱਧ 'ਤੇ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਵੇਚਣ ਲਈ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਪਰ ਇੱਕ ਸਵੇਰ, ਮਿਲਕੀ-ਵਾਈਟ ਨੇ ਕੋਈ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ।
«ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰਾਂਗੇ? ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰਾਂਗੇ?» ਵਿਧਵਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਮਲਦੀ ਹੋਈ ਰੋਈ।
"ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਮਾਂ, ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਕਿਤੇ ਕੰਮ ਲੱਭ ਲਵਾਂਗੀ," ਜੈਕ ਨੇ ਕਿਹਾ।
«ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੌਕਰੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ,» ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
"ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮਿਲਕੀ-ਵਾਈਟ ਵੇਚਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਇੱਕ ਦੁਕਾਨ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰੋ।"
"ਠੀਕ ਹੈ, ਮਾਂ," ਜੈਕ ਨੇ ਕਿਹਾ।
«ਅੱਜ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੇਚਣ ਲਈ ਮਿਲਕੀ-ਵਾਈਟ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੇਖਾਂਗੇ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।»

ਇਸ ਲਈ ਜੈਕ ਨੇ ਗਾਂ ਦਾ ਲਗਾਮ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਈ।
ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਜਿਸਨੇ ਉਸਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ।
"ਗੁੱਡ ਮੌਰਨਿੰਗ, ਜੈਕ।"
"ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸਵੇਰ," ਜੈਕ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਸੀ।
"ਅੱਛਾ, ਜੈਕ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?" ਬੁੱਢੇ ਆਦਮੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਜੈਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗਾਂ ਵੇਚਣ ਲਈ ਬਾਜ਼ਾਰ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।"
«ਆਹ, ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੀ ਸਹੀ ਕੁੜੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ,» ਬੁੱਢੇ ਆਦਮੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ।
"ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਬੀਨਜ਼ ਪੰਜ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ?"
«ਦੋ ਹਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ,» ਜੈਕ ਨੇ ਛੇਤੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਸੂਈ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ।

ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ, ਅਤੇ ਇਹ ਰਹੇ ਉਹ: ਬਿਲਕੁਲ ਬੀਨਜ਼।"
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਫੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਬੀਨਜ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਕੱਢਿਆ।
«ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈਂ,» ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, «ਮੈਨੂੰ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ: ਤੇਰੀ ਗਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਫਲੀਆਂ ਲਈ।»
"ਓ, ਆ ਜਾ," ਜੈਕ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਤੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।"
«ਆਹ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਇਹ ਫਲੀਆਂ ਕੀ ਨੇ,» ਆਦਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। «ਜੇ ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਭਰ ਬੀਜ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਸਵੇਰ ਤੱਕ ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਵੱਧ ਜਾਣਗੀਆਂ।»
"ਸੱਚੀਂ?" ਜੈਕ ਨੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। "ਤੂੰ ਗੰਭੀਰ ਨਹੀਂ ਹੈਂ।"
"ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਗਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।"
"ਸੌਦਾ," ਜੈਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮਿਲਕੀ-ਵਾਈਟ ਦਾ ਹਾਲਟਰ ਸੌਂਪਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਬੀਨਜ਼ ਨੂੰ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ।

ਜੈਕ ਵਾਪਸ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ ਤਾਂ ਅਜੇ ਸੰਝ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ।
"ਜੈਕ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਾਪਸ?" ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਮੈਂ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮਿਲਕੀ-ਵਾਈਟ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ। ਤੈਨੂੰ ਉਸਦੀ ਕਿੰਨੀ ਕੀਮਤ ਮਿਲੀ?"
"ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕੋਗੇ, ਮਾਂ," ਜੈਕ ਨੇ ਕਿਹਾ।
«ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੋ। ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਪੰਜ ਪੌਂਡ? ਦਸ? ਪੰਦਰਾਂ? ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵੀਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।»
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕੇਂਗੀ। ਇਹ ਬੀਨਜ਼ ਕਿਵੇਂ ਰਹੀਆਂ? ਇਹ ਜਾਦੂਈ ਹਨ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਭਰ ਬੀਜ ਅਤੇ—
"ਕੀ!" ਜੈਕ ਦੀ ਮਾਂ ਚੀਕੀ। "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮਿਲਕੀ-ਵਾਈਟ, ਪੈਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਬੀਫ ਵੀ, ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਬੇਕਾਰ ਬੀਨਜ਼ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤੀ?"
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ ਜੈਕ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਅਟਾਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਬੀਨਜ਼ ਬੀਜਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਸੌਂ ਗਈ।

ਜਦੋਂ ਜੈਕ ਜਾਗੀ, ਤਾਂ ਕਮਰਾ ਅਜੀਬ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਇਸਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰਾ ਅਤੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਜੈਕ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਉੱਠੀ, ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ, ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਕੋਲ ਗਈ। ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਉਸਨੇ ਕੀ ਵੇਖਿਆ?
ਉੱਥੇ, ਠੀਕ ਜਿੱਥੇ ਜੈਕ ਨੇ ਬੀਨਜ਼ ਲਗਾਏ ਸਨ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੀਨਸਟਾਲਕ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਸਿੱਧਾ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਇਸ ਲਈ ਬੁੱਢੇ ਆਦਮੀ ਨੇ ਆਖਰਕਾਰ ਸੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।

ਜੈਕ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾਲ ਬੀਨਸਟਾਲਕ ਉੱਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇਸਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਪਿਆ ਅਤੇ ਬੀਨਸਟਾਲਕ 'ਤੇ ਛਾਲ ਮਾਰਨੀ ਪਈ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੌੜੀ ਵਾਂਗ ਉੱਪਰ ਉੱਠਿਆ।
ਇਹ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੈਕ ਨੇ ਇਸ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੀ ਗਈ, ਉੱਚੀ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਰੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਵੇਖਿਆ। ਨੇੜੇ ਹੀ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਵੇਖੀ।

ਜੈਕ ਔਰਤ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ, ਮੈਡਮ, ਕੀ ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਘਰ ਹੈ?"
«ਨਹੀਂ,» ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। “ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ...
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਨੇਕ ਸ਼ਹੀਦਾ ਫੇਅਰੀਲੈਂਡ ਦੀ ਸਰਹੱਦ 'ਤੇ ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ, ਦਿਆਲਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਸਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਹ, ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸਾਰੇ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਿਆਰੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹਾ ਅਮੀਰੀਆਂ - ਸੋਨੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਜਾਦੂਈ ਚੀਜ਼ਾਂ - ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਹੀਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਾਹਸਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਬੁਰੇ ਓਗਰੇ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ਹੀਦਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸ਼ਹੀਦਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ ਘਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਉਹ ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ ਨਰਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਓਗਰੇ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪਤਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਨਰਸ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।

ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਆਖਰਕਾਰ, ਬੁੱਢੀ ਨਰਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਔਰਤ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਰਸ ਦੇ ਸਾਧਾਰਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਕਦੇ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੈਂਤ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲਿਆ ਜੋ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾਈਟ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।"
ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਰੁਕੀ ਅਤੇ ਜੈਕ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ।
“ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਔਰਤ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੌਣ ਹਨ...
ਪੁੱਤਰ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਔਰਤ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਲ੍ਹਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸੀ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਓਗਰੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੋ ਜੋ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ।

ਜੈਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ।
"ਮੇਰੀ ਵਿਚਾਰੀ ਮਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਹੈ?"
ਜੈਕ ਨੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਹੀ ਹੈ।"
«ਚੰਗਾ,» ਔਰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ। «ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ, ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਝੋਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੁਰਗੀ, ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬਰਬਤ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਯਾਦ ਰੱਖ, ਤੂੰ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ; ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਹੈ।»
ਫਿਰ, ਅਚਾਨਕ, ਔਰਤ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਜੈਕ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਪਰੀ ਸੀ।

ਜੈਕ ਦੌੜ ਕੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਗਈ ਅਤੇ ਘੰਟੀ ਵਜਾਈ। ਇੱਕ ਬੁੱਢੀ ਔਰਤ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।
"ਸਤ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ, ਮੈਡਮ," ਜੈਕ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਕੁਝ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ।"
ਔਰਤ ਨੇ ਜੈਕ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ:
"ਤੈਨੂੰ ਨਾਸ਼ਤਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਬਹੁਤ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੈ! ਤੈਨੂੰ ਹੁਣੇ ਇੱਥੋਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਇੱਕ ਖਤਰਨਾਕ ਦੈਂਤ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਅਜਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਜੈਕ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ,
"ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਡਮ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਖਤਰਨਾਕ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਭੁੱਖੇ ਮਰਨ ਨਾਲੋਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਖਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਾਂਗੀ।"

ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਜੈਕ ਨੇ ਪੌੜੀਆਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧਮਾਕਾ ਸੁਣਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ:
«ਫੀ-ਫੀ-ਫੋ-ਫਮ,
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਭੱਜ ਗਈਆਂ ਹੋਣ,
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਵਾਂਗੀ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋਣ।»
“ਪਤਨੀ,» ਦੈਂਤ ਗਰਜਿਆ, «ਮੈਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕੀ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?»
ਪਰ ਓਗਰੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਝੱਟ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹ ਗਲਤ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।
«ਇੰਨੀ ਸ਼ੱਕੀ ਨਾ ਬਣੋ,» ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। «ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਓ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।»
ਓਗਰੇ ਬੁੜਬੁੜਾਈ ਪਰ ਆਖਰਕਾਰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਰਦੀ ਰਹੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਜੈਕ ਲੁਕੀ ਰਹੀ, ਆਪਣਾ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ, ਇਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਕਿ ਓਗਰੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ।

ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਓਗਰੇ ਸੈਰ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜੈਕ ਓਗਰੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਈ।
ਇੱਕ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ, ਉਸਨੇ ਜੈਕ ਨੂੰ ਸੁਆਦੀ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ।
ਉਸ ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਜੈਕ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਈ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈ।

ਓਗਰੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਸ਼ਤਾ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਛਾਤੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁਝ ਥੈਲੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ।
ਉਹ ਬੈਠ ਗਈ ਅਤੇ ਸਿੱਕੇ ਗਿਣਨ ਲੱਗੀ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਝੁਕਣ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਘੁਰਾੜੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗੀ ਕਿ ਪੂਰਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਹਿੱਲ ਗਿਆ।
ਜੈਕ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਪਣੀ ਲੁਕਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘੀ, ਉਸਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਥੈਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਬੀਨਸਟਾਲਕ ਵੱਲ ਦੌੜ ਗਈ।

ਜੈਕ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਥੈਲਾ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ ਬੀਨਸਟਾਲਕ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਗਈ।
ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਪਹੁੰਚੀ, ਜੈਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਥੈਲਾ ਦਿਖਾਇਆ, ਅਤੇ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਾਹਸ ਦੱਸਿਆ।
«ਵੇਖੋ, ਮਾਂ, ਕੀ ਮੈਂ ਫਲੀ ਬਾਰੇ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਦੂਈ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ!»
ਜੈਕ ਦੀ ਮਾਂ ਸੋਨਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਵੀ, ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇਗਾ।

ਜੈਕ ਦੀ ਮਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਘਰ ਰਹੇ ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਵੇ, ਪਰ ਜੈਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਠੀ, ਬੀਨਸਟਾਲਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਚੜ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੜ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੜ੍ਹੀ—ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ—ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਉਸ ਸੜਕ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਜੋ ਉਸ ਵੱਡੇ ਉੱਚੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਗਈ ਸੀ।
ਯਕੀਨਨ, ਉੱਥੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ।
ਜੈਕ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੈਂਤ ਦੇ ਭਾਰੀ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜੋ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਜੈਕ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।

ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੈਂਤ ਆਈ, ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ,
"ਫੀ-ਫੀ-ਫੋ-ਫਮ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ!"
ਗਰਜਦੇ ਕਦਮ, ਢੋਲ ਦੀ ਇੱਕ ਤਾਲ!
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ!
ਫੀ-ਫੀ-ਫੋ-ਫਮ, ਤੁਸੀਂ ਦੌੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ!
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੱਭ ਲਵਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ!"
ਫਿਰ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਭੁੰਨੇ ਹੋਏ ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਤੇ ਲਈ ਬੈਠ ਗਈ।
ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ
«ਪਤਨੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਮੁਰਗੀ ਲਿਆਓ ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅੰਡੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।»
ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਲੈ ਕੇ ਆਈ, ਅਤੇ ਦੈਂਤ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ,
"ਲਾਇ,"
ਅਤੇ ਮੁਰਗੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਅੰਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਓਗਰੇ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆਉਣ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਛੇਤੀ ਹੀ, ਉਹ ਇੰਨੀ ਉੱਚੀ ਘੁਰਾੜੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗੀ ਕਿ ਸਾਰਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਹਿੱਲ ਗਿਆ।

ਜੈਕ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਓਵਨ ਵਿੱਚੋਂ ਪੈਰਾਂ ਭਾਰ ਨਿਕਲੀ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੁਰਗੀ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕੇ ਭੱਜ ਗਈ।
ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਕੁੱਕੜੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੈਂਤ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਜੈਕ ਘਰੋਂ ਭੱਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਦੈਂਤ ਨੂੰ ਚੀਕਦੇ ਸੁਣਿਆ।
"ਪਤਨੀ, ਪਤਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੁਰਗੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ?"
ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ,
"ਤੇਰਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ?"
ਪਰ ਜੈਕ ਨੇ ਇਹੀ ਸੁਣਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੀਨਸਟਾਲਕ ਵੱਲ ਭੱਜੀ ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਨ ਲੱਗੀ।

ਜਦੋਂ ਜੈਕ ਘਰ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੁਰਗੀ ਦਿਖਾਈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ,
"ਲਾਇ,"
ਅਤੇ ਕੁੱਕੜੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅੰਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਜੈਕ ਨੇ ਕਿਹਾ
"ਲਾਇ,"
ਕੁੱਕੜੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਡਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬੇਅੰਤ ਦੌਲਤ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੀ, ਪਰ ਜੈਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਅਜੇ ਵੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਸਨ ਜੋ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਨ।
ਛੇਤੀ ਹੀ, ਜੈਕ ਨੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬੀਨਸਟਾਲਕ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਓਗਰੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੇਗੀ ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਖੋਹ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਸਵੇਰ, ਜੈਕ ਸਵੇਰੇ ਜਲਦੀ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਬੀਨਸਟਾਲਕ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੀ ਗਈ, ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ, ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸਿੱਧਾ ਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਹ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਝਾੜੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਡੀਕਦੀ ਰਹੀ, ਦੇਖਦੀ ਅਤੇ ਉਡੀਕਦੀ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਭਰਨ ਲਈ ਬਾਲਟੀ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਜੈਕ ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੁਕਣ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਛੁਪਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਤੋਂ ਲੁਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਭਾਰੀ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਧਮਾਕਾ! ਧਮਾਕਾ! ਧਮਾਕਾ! ਸੁਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੈਂਤ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।

"ਫੀ-ਫੀ-ਫੋ-ਫਮ, ਮੈਂ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ!"
ਗਰਜਦੇ ਕਦਮ, ਢੋਲ ਦੀ ਇੱਕ ਤਾਲ!
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ!
ਫੀ-ਫੀ-ਫੋ-ਫਮ, ਤੁਸੀਂ ਦੌੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ!
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੱਭ ਲਵਾਂਗੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ!"
ਓਗਰੇ ਚੀਕਿਆ। "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹੈ, ਪਤਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ!"
ਓਗਰੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਹੌਂਕਾ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ,
"ਫੇਰ ਓਹੀ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਬਸ ਨਾਸ਼ਤਾ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੂੰ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸਮਝ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।"
ਓਗਰੇ ਆਪਣਾ ਨਾਸ਼ਤਾ ਖਾਣ ਲਈ ਬੈਠ ਗਈ, ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਬੁੜਬੁੜਾਉਂਦੀ ਸੀ,
ਮੈਂ ਸਹੁੰ ਖਾ ਸਕਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੀ,"
ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਰਸੋਈ, ਅਲਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤਲਾਸ਼ੀ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਅਲਮਾਰੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਜੈਕ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਨਾਸ਼ਤਾ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਓਗਰੇ ਨੇ ਕਿਹਾ,
"ਪਤਨੀ, ਮੇਰਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਬਰਬਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲਿਆਓ!"
ਉਹ ਬਰਬਤ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੈਂਤ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਗਾਓ!" ਅਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਬਰਬਤ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਧੁਨਾਂ ਵਜਾਉਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਗਾਉਂਦੀ ਰਹੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੈਂਤ ਸੌਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਘੁਰਾੜੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।

ਜੈਕ ਨੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਅਲਮਾਰੀ ਦਾ ਤਾਂਬੇ ਦਾ ਢੱਕਣ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਚੂਹੇ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਰੀਂਗਦੀ ਹੋਈ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਮੇਜ਼ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹੀ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਬਰਬਤ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ।
ਪਰ ਹਰਪ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਮਦਦ! ਮਦਦ!" ਅਤੇ ਓਗਰੇ ਜਾਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਜੈਕ ਨੂੰ ਹਰਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖਿਆ।

ਜੈਕ ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਦੌੜੀ, ਅਤੇ ਦੈਂਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੀਨਸਟਾਲਕ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ ਅਤੇ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹੇਠਾਂ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਉੱਪਰ ਸੜਕ ਤੋਂ, ਓਗਰੇ ਨੇ ਜੈਕ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਮਾਰਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ, ਇੰਨੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੌੜੀ 'ਤੇ ਬੇਚੈਨ।
ਪਰ ਬਰਬਤ ਨੇ ਚੀਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮਾਲਕ! ਮਾਲਕ!" ਅਤੇ ਦੈਂਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ। ਉਸਨੇ ਬੀਨਸਟਾਲਕ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੈਕ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਸਟਾਲਕ ਉਸਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।

ਜੈਕ ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਸਕੀ, ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਈ।
"ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਮਾਂ! ਸਾਨੂੰ ਬੀਨਸਟਾਲ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ!" ਜੈਕ ਚੀਕੀ।
ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੱਪਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕੁਹਾੜੀ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਣੇ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ।

ਫਲੀ ਝਟਕੀ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੁੱਕਦੀ ਵੇਲ ਵਾਂਗ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਗਈ।
ਇਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਵੱਲ ਵਧੀ, ਓਗਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਈ। ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਤਣੇ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਗਰਜ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਉਸਦੇ ਕੋਟ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਲੀਵ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਾਟਿਆ ਹੋਇਆ ਟੁਕੜਾ ਪਾੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਉਹ ਗਏ—ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਬੀਨਸਟਾਲਕ—ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਏ। ਜੈਕ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਆਖਰਕਾਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਦੂਈ ਬੀਨਸਟਾਲਕ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਉੱਗੇਗੀ।

ਜੈਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਬਰਬਤ ਦਿਖਾਈ—ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਅਜੇ ਵੀ ਗੁੰਮ ਹੋਇਆ ਆਖਰੀ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ।
ਹੁਣ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਸੀ: ਸੋਨੇ ਦਾ ਝੋਲਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਅੰਡੇ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੁਰਗੀ, ਅਤੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਰਬਤ।
ਹਾਰਪ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਅੰਡਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਜੈਕ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਬਹੁਤ ਅਮੀਰ ਹੋ ਗਏ।
ਜੈਕ ਨੇ ਆਖਰਕਾਰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਰਹੇ।