ஒரு கோழியுடன் வாத்து குஞ்சுகளைப் பார்ப்பது எவ்வளவு வேடிக்கையான காட்சி!
விவசாயியின் மனைவி தனது சொந்த முட்டைகளை பொரிக்க விடாததால் எரிச்சலடைந்த ஜெமிமா புடல்-டக் கதையை கேளுங்கள்.

அவளுடைய மைத்துனி, திருமதி ரெபெக்கா புடில்-டக், குஞ்சு பொரிப்பதை வேறு யாரிடமாவது விட்டுக்கொடுக்க முற்றிலும் தயாராக இருந்தார்—
"எனக்கு இருபத்தெட்டு நாட்கள் ஒரு கூட்டில் உட்காரும் பொறுமை இல்லை; உனக்கும் இல்லை, ஜெமிமா. நீ அவர்களை குளிர வைத்து விடுவாய்; உனக்குத் தெரியும் நீ செய்வாய்!"
"நான் என் சொந்த முட்டைகளை பொரிக்க விரும்புகிறேன்; நான் எல்லாவற்றையும் தனியாகவே பொரிப்பேன்," என்று ஜெமிமா புடில்-டக் கத்தினாள்.

அவள் தன் முட்டைகளை மறைக்க முயன்றாள்; ஆனால் அவை எப்போதும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு எடுத்துச் செல்லப்பட்டன. ஜெமிமா புடல்-டக் மிகவும் விரக்தியடைந்தாள். அவள் உடனடியாக பண்ணையிலிருந்து ஒரு கூட்டை உருவாக்க முடிவு செய்தாள்.

அவள் ஒரு அழகான வசந்த கால மதிய வேளையில் மலையின் மீது செல்லும் வண்டிச் சாலையில் புறப்பட்டாள். அவள் ஒரு சால்வையும், குத்தும் தொப்பியும் அணிந்திருந்தாள்.

அவள் மலையின் உச்சியை அடைந்ததும், தூரத்தில் ஒரு காட்டைப் பார்த்தாள். அது பாதுகாப்பான அமைதியான இடமாகத் தோன்றியது என்று அவள் நினைத்தாள்.

ஜெமிமா புடில்-டக் பறக்கும் பழக்கம் அதிகம் இல்லாதவள். அவள் சால்வையை அடித்துக்கொண்டு சில கெஜம் தூரம் மலையிலிருந்து ஓடினாள், பிறகு காற்றில் குதித்தாள்.

அவள் நன்றாக ஆரம்பித்தபோது அழகாகப் பறந்தாள். மரங்களின் உச்சி வழியாகச் சென்று, மரங்களும் புதர்களும் அகற்றப்பட்ட காட்டின் நடுவில் ஒரு திறந்த இடத்தை அவள் பார்த்தாள்.

ஜெமீமா சற்று கனமாக இறங்கினாள், வசதியான உலர்ந்த கூடு கட்டும் இடத்தை தேடி நடக்க ஆரம்பித்தாள். சில உயரமான நரி-கிராம்புகளுக்கு மத்தியில் ஒரு மரத்தடியை அவள் மிகவும் விரும்பினாள். ஆனால் - மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த அவள், நேர்த்தியாக உடையணிந்த ஒரு ஜென்டில்மேன் செய்தித்தாள் படித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து திடுக்கிட்டாள். அவருக்கு கருப்பு முட்கூரான காதுகளும், மணல் நிற மீசையும் இருந்தது. "குவாக்கா?" என்று ஜெமீமா புடை-வாத்து, தலையையும் தொப்பியும் ஒரு பக்கத்தில் வைத்து கேட்டாள். "குவாக்கா?"

அந்த ஜென்டில்மேன் தன் செய்தித்தாள் மீது இருந்து கண்களை உயர்த்தி ஜெமிமாவைப் பார்த்தார்—
"மேடம், நீங்கள் வழி தவறிவிட்டீர்களா?" என்று அவர் கேட்டார். அவருக்கு ஒரு நீண்ட புதர் வால் இருந்தது, அதன் மீது அவர் அமர்ந்திருந்தார், ஏனெனில் அந்த இடம் சற்று ஈரப்பதமாக இருந்தது.
ஜெமிமா அவரை மிகவும் நாகரீகமானவராகவும் அழகானவராகவும் நினைத்தாள். தான் வழி தவறிவிடவில்லை என்றும், ஆனால் வசதியான உலர்ந்த கூடு கட்டும் இடத்தை கண்டுபிடிக்க முயற்சிப்பதாகவும் அவள் விளக்கினாள்.

"ஆஹா! அப்படியா? உண்மைதான்!" என்று மணல் நிற மீசையுடைய அந்த பெண்மணி ஜெமிமாவைப் பார்த்து ஆர்வத்துடன் கூறினார். அவர் செய்தித்தாள் மடித்து தனது கோட்டுவால் பாக்கெட்டில் போட்டுக்கொண்டார். ஜெமிமா தலையீட்டு கோழியைப் பற்றி புகார் செய்தாள். "உண்மைதான்! எவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது! அந்த கோழியை நான் சந்திக்க விரும்புகிறேன். அதைத் தன் வேலையை கவனிக்க நான் கற்றுக்கொடுப்பேன்!"

"ஆனால் கூடு கட்ட எந்த சிரமமும் இல்லை: என் கொட்டில்ல நிறைய இறகுகள் இருக்கு. இல்லம்மா, நீங்க யாருக்கும் இடையல்ல இருக்கீங்க. நீங்க எவ்வளவு நேரம் வேணும்னாலும் அங்க உட்காரலாம்,"னு புதர் செடிங்க நடுவுல இருந்த ஒரு பெரிய, சோகமான வீட்டை காட்டுல இருந்து வழி காட்டினாள். அது மரக்கட்டைகள் மற்றும் புல்வெளியால் கட்டப்பட்டிருந்தது, மேலும் புகைபோக்கியாக இரண்டு உடைந்த வாளிகள் ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக இருந்தன.

"இது என்னுடைய கோடைக்கால உறைவிடம்; என்னுடைய பூமி - என்னுடைய குளிர்கால வீடு - உங்களுக்கு இவ்வளவு வசதியாக இருக்காது," என்று உபசரிக்கும் அந்த ஜென்டில்மேன் கூறினார். வீட்டின் பின்புறத்தில் பழைய சோப்பு பெட்டிகளால் செய்யப்பட்ட ஒரு கூரை இருந்தது. ஜென்டில்மேன் கதவைத் திறந்து ஜெமிமாவுக்கு உள்ளே காட்டினார்.

குதிரை கொட்டகை கிட்டத்தட்ட இறகுகளால் நிரம்பி வழிந்தது - மூச்சுத் திணறும் அளவுக்கு இருந்தது; ஆனால் அது வசதியாகவும், மிகவும் மென்மையாகவும் இருந்தது. இவ்வளவு பெரிய அளவிலான இறகுகளைப் பார்த்து ஜெமிமா புடல்-வாத்து மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டாள். ஆனால் அது மிகவும் வசதியாக இருந்தது; எந்த சிரமமும் இல்லாமல் அவள் ஒரு கூட்டை உருவாக்கினாள்.

அவள் வெளியே வந்தபோது, மணல் மீசை கொண்ட அந்த ஜென்டில்மேன் ஒரு மரக்கட்டையின் மீது அமர்ந்து செய்தித்தாள் படித்துக் கொண்டிருந்தார் - குறைந்தபட்சம் அதை விரித்து வைத்திருந்தார், ஆனால் அதன் மேல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் மிகவும் மரியாதையாக இருந்ததால், ஜெமிமா இரவில் வீட்டிற்குச் செல்வதற்கு வருத்தப்பட்டதாகத் தோன்றியது. அவள் மறுநாள் வரும் வரை அவளுடைய கூட்டை நன்றாக கவனித்துக்கொள்வதாக உறுதியளித்தார். அவர் முட்டைகள் மற்றும் வாத்து குஞ்சுகளை விரும்புவதாகக் கூறினார்; தனது மரக்கூடத்தில் ஒரு அழகான கூடு இருப்பதைப் பார்த்தால் பெருமைப்படுவார் என்றும் கூறினார்.

ஜெமிமா பூனைக்குட்டி ஒவ்வொரு மதியமும் வந்தது; அவள் கூட்டில் ஒன்பது முட்டைகள் இட்டாள். அவை பச்சை கலந்த வெள்ளையாகவும், மிகப் பெரியதாகவும் இருந்தன. நரி போன்ற அந்த ஜென்டில்மேன் அவற்றை மிகவும் பாராட்டினார். ஜெமிமா இல்லாதபோது, அவர் அவற்றை புரட்டிப் போட்டு எண்ணுவார். ஒரு நாள் ஜெமிமா அவரிடம், "நான் அடுத்த நாள் உட்கார ஆரம்பிக்கப் போகிறேன் என்று சொன்னாள்—" "நான் ஒரு பை நிறைய சோளம் கொண்டு வருவேன், அதனால் முட்டைகள் பொரிக்கும் வரை நான் என் கூட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டியதில்லை. அவர்களுக்கு குளிர் பிடிக்கலாம்," என்று மனசாட்சியுள்ள ஜெமிமா கூறினார்.

"மேடம், தயவுசெய்து ஒரு பையை எடுத்து வந்து சிரமப்பட வேண்டாம்; நான் ஓட்ஸ் தருகிறேன். ஆனால் நீங்கள் சலிப்பான உட்கார்வைத் தொடங்குவதற்கு முன்பு, நான் உங்களுக்கு ஒரு விருந்து கொடுக்க விரும்புகிறேன். தனியாக ஒரு இரவு உணவு விருந்து வைத்துக்கொள்ளலாம்!" "பண்ணை தோட்டத்திலிருந்து சில மூலிகைகளை எடுத்து வந்து சுவையான ஆம்லெட் செய்யட்டுமா?" என்று கேட்டார் மணல் போன்ற மீசை கொண்ட விருந்தளிக்கும் ஜென்டில்மேன். "சேஜ் மற்றும் தைம், மற்றும் புதினா மற்றும் இரண்டு வெங்காயம், மற்றும் கொஞ்சம் பார்ஸ்லி. ஆம்லெட்டுக்கு நான் லார்ட் தருகிறேன்."

ஜெமிமா புடில்-டக் ஒரு அப்பாவியாக இருந்தாள்: sage மற்றும் வெங்காயம் பற்றிக் கேட்டாலே அவளுக்கு சந்தேகம் வரவில்லை. அவள் பண்ணை தோட்டத்தைச் சுற்றி வந்து, வறுத்த வாத்துக்கான ஸ்டஃப்பிங்கிற்குப் பயன்படுத்தப்படும் பல்வேறு வகையான மூலிகைகளின் துண்டுகளை கடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவள் சமையலறைக்குள் தடுமாறிச் சென்று, ஒரு கூடையில் இருந்து இரண்டு வெங்காயங்களை எடுத்தாள். கள்ளி நாய் கெப் அவள் வெளியே வருவதைப் பார்த்து, "அந்த வெங்காயங்களுடன் என்ன செய்கிறாய்? ஜெமிமா புடல்-டக், ஒவ்வொரு மதியமும் தனியாக எங்கே போகிறாய்?" என்று கேட்டது. ஜெமிமா அந்த கல்லியைப் பார்த்து வியப்படைந்தாள்; அவள் நடந்த கதையை அவனிடம் சொன்னாள். கள்ளி நாய் ஒரு பக்கத்தில் புத்திசாலித்தனமான தலையுடன் கேட்டது; மணல் நிற மீசையுடன் இருந்த மரியாதையான ஜென்டில்மேனை அவள் விவரித்தபோது சிரித்தது.

அவள் மரத்தைப் பற்றியும், வீடு மற்றும் கொட்டகையின் சரியான நிலை பற்றியும் பல கேள்விகள் கேட்டாள். பிறகு அவள் வெளியே சென்று, கிராமத்தின் வழியாக விரைந்து சென்றாள். இறைச்சி விற்பனையாளருடன் நடைப்பயிற்சிக்கு வந்த இரண்டு நரி நாய்க்குட்டிகளைத் தேடிச் சென்றாள்.

ஜெமீமா புடல்-டக் ஒரு வெயில் மதிய வேளையில் கடைசியாக வண்டி சாலையில் சென்றாள். அவள் ஒரு பையில் நிறைய மூலிகைகள் மற்றும் இரண்டு வெங்காயங்களுடன் மிகவும் சுமையாக இருந்தாள். அவள் மரத்தின் மீது பறந்து, புதர் நிறைந்த நீண்ட வால் ஜென்டில்மேனின் வீட்டிற்கு எதிரே இறங்கினாள்.

அவன் ஒரு மரக்கட்டையின் மீது உட்கார்ந்திருந்தாள்; அவன் காற்றை முகர்ந்து, மரத்தைச் சுற்றி சங்கடமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஜெமிமா கீழே இறங்கியதும் அவன் திடுக்கிட்டான். "நீ முட்டைகளைப் பார்த்தவுடன் வீட்டுக்குள் வா. ஆம்லெட்டுக்கான மூலிகைகளை எனக்குக் கொடு. சீக்கிரம்!" அவன் மிகவும் முரட்டுத்தனமாக இருந்தாள். ஜெமிமா புடல்-வாத்து அவன் அப்படி பேசியதை கேட்டதே இல்லை. அவள் ஆச்சரியமும், சங்கடமும் அடைந்தாள்.

அவள் உள்ளே இருந்தபோது, கொட்டகையின் பின்புறம் யாரோ காலடிச் சத்தம் கேட்பது போல் இருந்தது. கருப்பு மூக்கு கொண்ட ஒருத்தி கதவின் கீழே மூக்கைச் சிந்தி, பின்னர் கதவைப் பூட்டினாள். ஜெமிமா மிகவும் பயந்துவிட்டாள்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு உரத்த சத்தங்கள் கேட்டன - குரைத்தல், கதறுதல், உறுமுதல் மற்றும் ஓலமிடுதல், கீச்சிடுதல் மற்றும் முனகல். அந்த நரி-வாடியம்மி ஜென்டில்மேனை அதன் பிறகு யாரும் பார்க்கவில்லை.

விரைவில் கெப் கொட்டகையின் கதவைத் திறந்து ஜெமிமா புடல்-டக்கை வெளியே விட்டாள். துரதிர்ஷ்டவசமாக நாய்க்குட்டிகள் உள்ளே நுழைந்து அவள் தடுப்பதற்குள் எல்லா முட்டைகளையும் விழுங்கிவிட்டன. அவளுடைய காதில் கடித்திருந்தது, இரண்டு நாய்க்குட்டிகளும் நொண்டி நடந்தன.

அந்த முட்டைகளுக்காக ஜெமிமா புடில்-டக் கண்ணீருடன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்.

ஜூன் மாதத்தில் அவள் இன்னும் சில முட்டைகளை இட்டாள், அவற்றை அவளே வைத்துக்கொள்ள அனுமதிக்கப்பட்டாள்: ஆனால் அவற்றில் நான்கு மட்டுமே பொரிந்தன. ஜெமிமா புடல்-டக், அது அவளுடைய நரம்புத் தளர்ச்சியால் நடந்தது என்று சொன்னாள்; ஆனால் அவள் எப்போதும் ஒரு மோசமான உட்கார்பவராக இருந்தாள்.