የስኩዊሬል ናትኪን ታሪክ

ይህ ታሪክ ስለ ጅራት ነው—ስለ አንድ ትንሽ ቀይ ሽኮኮ ጅራት፣ እናም ያ ሽኮኮ ኑትኪን ይባል ነበር።
ትዊንክልቤሪ የሚባል ወንድም ነበረው፣ እንዲሁም ብዙ ብዙ ዘመዶች፤ ሁሉም በሐይቅ ዳር ባለ ጫካ ውስጥ ይኖሩ ነበር።

በሐይቁ መሃል ዛፎችና የለውዝ ቁጥቋጦዎች የሸፈኑት ደሴት አለ፤ በዚያ ዛፎች መካከልም ኦልድ ብራውን የሚባለው ጉጉት የሚኖርበት ባዶ የኦክ ዛፍ ቆሞ ይገኛል።

በአንድ የመኸር ወቅት፣ ፍሬዎቹ በበሰሉ ጊዜ፣ በሃዘል ቁጥቋጦዎችም ላይ ያሉት ቅጠሎች ወርቃማና አረንጓዴ በሆኑ ጊዜ—ናትኪንና ትዊንክልቤሪ፣ እንዲሁም ሌሎቹ ትናንሽ ሽኮኮዎች ሁሉ ከጫካው ወጥተው፣ ወደ ሐይቁ ዳር ወረዱ።

ከቅርንጫፎች ትናንሽ ጀልባዎችን ሠሩ፣ ከዚያም ወደ ጉጉቱ ደሴት ለውዝ ለመልቀም ውሃውን ቀዝፈው ተሻገሩ።
እያንዳንዱ ሽኮኮ ትንሽ ከረጢትና ትልቅ ቀዘፋ ይዞ ጅራቱን እንደ ሸራ ዘርግቶ ሄደ።

ለኦልድ ብራውን ስጦታ ሲሉ ሦስት ወፍራም አይጦችንም ይዘው ሄዱ፣ በደጃፉ ላይም አኖሯቸው።
ከዚያ ትዊንክልቤሪና ሌሎቹ ትናንሽ ሽኮኮዎች ሁሉ ጭንቅላታቸውን አቀርቅረው ሰገዱና በአክብሮት እንዲህ አሉ—
«ክቡር አቶ ብራውን፣ በደሴትዎ ላይ ለውዝ ልንለቅም ፈቃድዎን ይሰጡናል?»

ኑትኪን ግን በጣም ጨዋነት የጎደለው ነበር። እንደ ትንሽ ቀይ ቼሪ እየዘለለ ወደ ላይ ወደ ታች እያለ ዘፈነ—
«እንቆቅልሽ ሹ፣ እንቆቅልሽ ሹ!
ቀይ ቀይ ካባ ለብሶ ትንሽ ሰው!
በእጁ በትር፣ በጉሮሮው ድንጋይ አለ፤
ይህን እንቆቅልሽ ብትፈታልኝ ሽልማት እሰጥሃለሁ።»
ያ እንቆቅልሽ ከጥንት ጀምሮ የሚታወቅ ነው። አቶ ብራውን ግን ለኑትኪን ምንም ትኩረት አልሰጠም።
ዓይኑን ጨፍኖ ተኛ።

ሽኮኮዎቹ ትናንሽ ከረጢቶቻቸውን ለውዝ ሞሉ፣ ምሽት ላይም ወደ ቤት ተመለሱ።

ነገ ጠዋቱ ግን ሁሉም ወደ ጉጉቱ ደሴት ተመለሱ፤ ትዊንክልቤሪና ሌሎቹ አንድ ወፍራም ጥሩ ሞልን ይዘው ከኦልድ ብራውን ደጃፍ ፊት ለፊት ባለው ድንጋይ ላይ አኖሩና እንዲህ አሉ—
«አቶ ብራውን፣ ተጨማሪ ለውዝ ልንለቅም ፈቃድዎን ይሰጡናል?»

ኑትኪን ግን ምንም አክብሮት ስለሌለው ዘለለ ወደ ላይ ወደ ታች፣ ጸጉረ ልውጥ ቅጠል ይዞ ሽማግሌ አቶ ብራውንን እያሳከከ ዘፈነ—
«ሽማግሌ አቶ ብራውን! እንቆቅልሽ ሹ!
ሂቲ ፒቲ ግድግዳው ውስጥ አለ፣
ሂቲ ፒቲ ግድግዳው ውጭ አለ፤
ሂቲ ፒቲን ብትነካ፣
ሂቲ ፒቲ ይነክስሃል!»
አቶ ብራውን ድንገት ነቃ፣ ሞሉን ወደ ቤቱ ወሰደ።

ደጁን በኑትኪን ፊት ዘጋ። ብዙም ሳይቆይ ከዛፉ ጫፍ ቀጭን ሰማያዊ ጢስ ከእንጨት እሳት ወጣ፣ ኑትኪንም ቁልፍ ቀዳዳ ውስጥ ሰተት ብሎ ሲያይ ዘፈነ—
«ቤቱ ሞልቷል፣ ቀዳዳው ሞልቷል!
ሆኖም አንድ ጎድጓዳ ሳህን ሞልቶ ልትወስድ አትችልም!»

ሽኮኮዎቹ ደሴቱን ሁሉ ፈትሸው ለውዝ ፈለጉ፣ ትናንሽ ከረጢቶቻቸውንም ሞሉ።
ኑትኪን ግን ቢጫና ቀይ የኦክ ፍሬዎችን ሰብስቦ በቢች ዛፍ ቆሻሻ ላይ ተቀምጦ ኳስ ሲጫወት ሽማግሌ አቶ ብራውን ደጅ ይጠብቅ ነበር።

በሦስተኛው ቀን ሽኮኮዎቹ ማልደው ተነሱ፣ ዓሳ ለማጥመድ ሄዱ፤ ለኦልድ ብራውን ስጦታ ሲሉ ሰባት ወፍራም ትናንሽ ዓሦችን አጠመዱ።
ሐይቁን ቀዝፈው ተሻገሩ፣ በጉጉቱ ደሴት ላይ ባለ ጠማማ ቼስትነት ዛፍ ሥር አረፉ።

ትዊንክልቤሪና ሌሎቹ ስድስት ትናንሽ ሽኮኮዎች እያንዳንዳቸው አንድ ወፍራም ትንሽ ዓሳ ይዘው ሄዱ፤ ኑትኪን ግን ጨዋ ሥነ ምግባር ስለሌለው ምንም ስጦታ አላመጣም። ፊት ፊት እየሮጠ ዘፈነ—
«በምድረ በዳ ያለ ሰው ጠየቀኝ፣
'ስንት እንጆሪ ባሕር ውስጥ ያድጋል?'
እኔ ቻልኩ ብዬ መለስኩ—
'ጫካ ውስጥ እንደሚያድጉ ቀይ ዓሦች ያህል።'»
ሽማግሌ አቶ ብራውን ግን ለእንቆቅልሾች ምንም ፍላጎት አልነበረውም—መልሱ ቢሰጠውም እንኳ።

በአራተኛው ቀን ሽኮኮዎቹ ስድስት ወፍራም ጥንዚዛዎችን ስጦታ አመጡ፤ ለኦልድ ብራውን ያ ልክ እንደ ፕሉም ፑዲንግ ውስጥ ፕሉም ጣፋጭ ነበር። እያንዳንዱ ጥንዚዛ በዶክ ቅጠል ጠቅልሎ በጥድ መርፌ ፒን ተሰክቶ ነበር።
ኑትኪን ግን እንደ ቀደመው ጨዋነት ጎድሎ ዘፈነ—
«ሽማግሌ አቶ ብራውን! እንቆቅልሽ ሹ!
የእንግሊዝ ዱቄት፣ የስፔን ፍሬ፣
በዝናብ ሻወር ተገናኙ፤
ከገመድ ጋር ታስሮ ከረጢት ውስጥ ተቀመጡ፣
ይህን እንቆቅልሽ ብትፈታልኝ ቀለበት እሰጥሃለሁ!»
ያ ኑትኪን ሞኝነት ነበር፣ ምክንያቱም ለኦልድ ብራውን የሚሰጠው ቀለበት አልነበረውም።

ሌሎቹ ሽኮኮዎች የለውዝ ቁጥቋጦዎቹን ወደ ላይ ወደ ታች ፈትሸው ፈለጉ፤ ኑትኪን ግን ከቁጥቋጦ ላይ ሮቢን ፒንኩሽኖችን ሰብስቦ በጥድ መርፌ ፒኖች ሞላቸው።

በአምስተኛው ቀን ሽኮኮዎቹ የዱር ማር ስጦታ አመጡ፤ ማሩ በጣም ጣፋጭና ለጣጣ ስለነበር ድንጋዩ ላይ ሲያኖሩ ጣቶቻቸውን ልሰው ልሰው አኖሩ። ያ ማር ከኮረብታው ጫፍ ላይ ካለ የቦምቢ ንቦች ጎጆ ወስደው ነበር።
ኑትኪን ግን ዘለለ ወደ ላይ ወደ ታች እያለ ዘፈነ—
«ሃምቡዝ! ዝዝዝ! ሃምቡዝ ዝዝ!
ቲፕልታይን ሳልፍ ሄድኩ
ቆንጆ ቆንጆ አሳሞች ጋር ተገናኘሁ፤
አንዳንዶቹ ቢጫ አንገት፣ አንዳንዶቹ ቢጫ ጀርባ!
ቲፕልታይን ሲሻገሩ
ከዚያ ቆንጆ አሳሞች ሌላ አልነበሩም።»

ሽማግሌ አቶ ብራውን ኑትኪን ጨዋነት ጎድሎ ስለዘፈነ ዓይኑን ቁልቁል አዞረ።
ሆኖም ማሩን ሁሉ በላ!

ሽኮኮዎቹ ትናንሽ ከረጢቶቻቸውን ለውዝ ሞሉ።
ኑትኪን ግን ትልቅ ጠፍጣፋ ድንጋይ ላይ ተቀምጦ ክራብ አፕልና አረንጓዴ ጥድ ፍሬዎችን ይዞ ዘጠኝ ፒን ጨዋታ ተጫወተ።

በስድስተኛው ቀን፣ ቅዳሜ ዕለት፣ ሽኮኮዎቹ ለመጨረሻ ጊዜ ተመለሱ፤ ለኦልድ ብራውን የመሰናበቻ ስጦታ ሲሉ አንድ ትኩስ የተጣለ እንቁላል በትንሽ የሸምበቆ ቅርጫት ይዘው ሄዱ።
ኑትኪን ግን ፊት ፊት እየሮጠ እየሳቀ ጮኸ—
«ሃምፕቲ ዳምፕቲ ወንዝ ውስጥ ተኝቷል፣
ነጭ ብርድ ልብስ አንገቱ ዙሪያ ተጠቅልሎ፣
አርባ ዶክተሮችና አርባ ሠራተኞች፣
ሃምፕቲ ዳምፕቲን ሊያስተካክሉ አልቻሉም!»

ሽማግሌ አቶ ብራውን ለእንቁላሎች ፍላጎት ነበረው፤ አንድ ዓይኑን ከፍቶ ዘጋ። ሆኖም አሁንም ምንም አላለም።

ኑትኪን ይበልጥ ይበልጥ ጨዋነት ጎደለው—
«ሽማግሌ አቶ ብራውን! ሽማግሌ አቶ ብራውን!
ሂካሞር፣ ሃካሞር፣ የንጉሡ ወጥ ቤት ደጅ ላይ፤
የንጉሡ ፈረሶች ሁሉ፣ የንጉሡ ሰዎች ሁሉ፣
ሂካሞርን፣ ሃካሞርን ሊያስወጡ አልቻሉም፣
ከንጉሡ ወጥ ቤት ደጅ ላይ።»
ኑትኪን እንደ ፀሐይ ጨረር ዘለለ ወደ ላይ ወደ ታች፤ ኦልድ ብራውን ግን አሁንም ምንም አላለም።

ኑትኪን እንደገና ጀመረ—
«አርተር ኦ'ቦወር ማሰሪያውን ሰበረ፣
ምድሪቱን እያጓራ ይመጣል!
የስኮትላንድ ንጉሥ ኃይሉ ሁሉ ቢሆን፣
አርተር ኦፍ ዘ ቦወርን ሊያስቆም አይችልም!»
ኑትኪን እንደ ነፋስ ድምፅ ሲሉ ሲሉ አለ፣ ከዚያም ሮጦ ዘሎ ቀጥታ ሽማግሌ ኦልድ ብራውን ጭንቅላት ላይ ወደቀ!...
ከዚያ ድንገት ፍጥ ፍጥ ማለትና ሽኩቻ ሆነ፣ ጮክ ብሎ «ቅ!» የሚል ድምፅ ተሰማ!
ሌሎቹ ሽኮኮዎች ወደ ቁጥቋጦዎቹ ሸሹ።

ቀስ ብለው ጥንቃቄ እያደረጉ ዛፉን ዞር ብለው ሲያዩ ተመለሱ—ኦልድ ብራውን ደጁ ላይ ተቀምጦ ዓይኑን ጨፍኖ ፍጹም ዝም ብሎ ነበር፣ ምንም እንዳልሆነ።

ኑትኪን ግን በቀሚሱ ኪስ ውስጥ ነበር!
ይህ የታሪኩ መጨረሻ ይመስላል፤ ግን አይደለም።

ኦልድ ብራውን ኑትኪንን ወደ ቤቱ ወሰደ፣ ቆዳውን ሊገፈው ጅራቱን ይዞ ወደ ላይ አነሳው፤ ኑትኪን ግን በጣም ጎተተ፣ ጅራቱ ሁለት ተሰነጠቀ፣ ደረጃውን ሮጦ ወጣ፣ ከሰገነቱ መስኮት ወጥቶ ሸሸ።

እስከ ዛሬ ድረስ፣ ኑትኪንን ዛፍ ላይ ብታገኘው እንቆቅልሽ ብትጠይቀው፣ ዱላ ይወረውርብሃል፣ እግሩን ይረግጣል፣ ይጮኻል፣ ይጮኸና ይጣራል—
«ኩክ-ኩክ-ኩክ-ኩር-ር-ር-ኩክ-ክ-ክ!»