Hérinn og Broddgölturinn

Það var fallegur morgunn seint á sumri. Sólin skein, kornið vaggaði í golunni, og lóa söng á heiðbláum himni.
Allt virtist glaðlegt, jafnvel broddgölturinn, sem stóð við dyrnar sínar og söng broddgöltalag á meðan konan hans klæddi börnin inni. Eftir smá stund ákvað hann að fara í göngutúr að Stóra Hallandi Enginu, þar sem grasið óx þykkt og brekkurnar voru brattar.

Hann hafði ekki gengið langt þegar hann mætti héra, sem var vel þekktur á enginu fyrir hraða sinn og skap sitt.
„Góðan daginn,“ sagði broddgölturinn kurteislega.
Hérinn leit varla á hann. „Hvað ertu að gera á enginu svona snemma?“ spurði hann.
„Ég er að fara í göngutúr til ánægju,“ svaraði broddgölturinn.
Hérinn hló.
„Til ánægju? Ég myndi halda að það tæki allar skakkar lappir þínar að komast frá einum stað til annars.“

Orðin særðu broddgöltinn, því hann mislíkaði að vera dæmdur eftir fótunum sínum meira en nokkuð annað.
„Trúirðu virkilega að fætur þínir séu betri en mínir?“ spurði hann.
„Auðvitað eru þeir það,“ sagði hérinn stoltur.
„Látum okkur þá sjá,“ sagði broddgölturinn. „Ef við keppum frá toppi þessarar bröttu brekku niður að Víði Trénu, trúi ég að ég muni vinna.“
„Keppni?“ hló hérinn. „Allt í lagi. Ef þú vinnur, mun ég gefa þér nýja gullpening.“
„Samþykkt,“ sagði broddgölturinn. „Ég kem aftur eftir morgunmat.“

Heima sagði broddgölturinn konunni sinni frá keppninni.
„Ertu viss?“ spurði frú Broddgöltur. „Hérinn er hraðasta skepnan á enginu.“
„Hann er hraður,“ sagði broddgölturinn rólega, „en hann hugsar aðeins um að hlaupa. Hann hefur ekki hugsað um brekkuna. Grasið er hátt og sleipt af dögg, og hallinn hentar öðrum hætti. Komdu og horfðu frá endalínunni.“

Broddgölturinn sneri aftur að brekkutoppnum, þar sem hérinn beið, teygjandi langa fætur sína.
„Tilbúinn að tapa, litli göngumaður?“ sagði hérinn með hlátri.
„Ég er tilbúinn,“ svaraði broddgölturinn.
Þeir tóku sér stöðu á brún brekkunnar. Hérinn taldi, „Einn, tveir, þrír, farið!“ og hljóp á undan inn í háa grasið.

Hérinn fann fljótt að hlaupið var erfiðara en hann bjóst við. Langar smárablöð gripu um ökkla hans, og hann þurfti að lyfta fótunum hátt með hverju skrefi.
Broddgölturinn reyndi ekki að hlaupa yfirhöfuð. Hann dró hökuna að sér, dró fætur sína nær og krullaði sig í þéttan, stingandi bolta.
Brekkan var brött og grasið sleipt, og áður en langt um leið byrjaði hann að rúlla mjúklega niður brekkuna.

Hérinn leit aftur, búinn að sjá broddgöltinn langt á eftir sér. Í staðinn sá hann kringlótt brúnan hlut þjóta framhjá sér, skoppa og snúast hraðar með hverjum snúningi.
„Það getur ekki verið rétt,“ hrópaði hérinn, hlaupandi eins hratt og hann gat.
En því meira sem hann ýtti sér, því þreyttari varð hann. Broddgölturinn þreyttist ekki neitt. Brekkan bar hann hratt, og hann jók hraðann með hverjum metra.

Með mjúkum dynk náði broddgölturinn sléttu jörðinni neðst í brekkunni. Hann rúllaði sér upp og burstaði rykið af kápunni sinni rétt þegar hérinn kom, andandi þungt og með stór augu af undrun.
„Hér er ég,“ sagði broddgölturinn, standandi við Víði Tréð.
Hérinn starði í vantrú. Hann hafði hlaupið af öllum mætti, en sá sem hann hafði hæðst að hafði komið á undan.

Hérinn settist niður á grasið, þreyttur og hugsi, og viðurkenndi að hann hafði tapað.
„Fætur þínir eru góðir til að hlaupa,“ sagði broddgölturinn vingjarnlega, „en hver leið hentar mismunandi hreyfingu, eins og það er ekki fallegt að hlæja að öðrum ferðalangi.“
Hérinn afhenti gullpeninginn með virðingarhnykk. Broddgölturinn kallaði á konuna sína, og saman gengu þau heim ánægð, á meðan hérinn varð eftir, hugsi um brekkuna.