उन्हाळ्याच्या शेवटी एक सुंदर सकाळ होती. सूर्य चमकत होता, वारा झुळूक देत होता, आणि निळ्या आकाशात एक चंडोल गात होते. सर्व काही आनंददायी दिसत होते, अगदी तो साळिंदरसुद्धा, जो त्याच्या दारात उभा राहून साळिंदरांची गाणी म्हणत होता, तर त्याची बायको आत मुलांना कपडे घालत होती. थोड्या वेळाने, त्याने ग्रेट स्लोपिंग मीडोजपर्यंत फिरायला जायचे ठरवले, जिथे गवत दाट वाढले होते आणि टेकड्या तीव्र होत्या.

ती फार दूर गेली नव्हती, तेव्हा तिला एक ससा भेटला, जो त्याच्या वेगासाठी आणि त्याच्या तीव्र स्वभावासाठी कुरणात चांगलाच प्रसिद्ध होता. "शुभ सकाळ," साहीने नम्रपणे म्हटले. ससा तिच्याकडे नीट पाहिला नाही. "तू इतक्या लवकर शेतात काय करत आहेस?" त्याने विचारले. "मी केवळ आनंदासाठी फिरत आहे," साहीने उत्तर दिले. ससा हसला. "आनंदासाठी? मला वाटते की एका ठिकाणाहून दुसर्‍या ठिकाणी जाण्यासाठी तुझ्या वाकड्या पायांचीच गरज आहे."

शब्दांनी साहीला टोचले, कारण तिला इतर कशापेक्षाही तिच्या पायांवरून पारखले जाणे आवडत नसे. "तुला खरंच वाटतं का तुझे पाय माझ्या पायांपेक्षा चांगले आहेत?" तिने विचारले. "अर्थातच ते चांगले आहेत," ससा गर्वाने म्हणाला. "मग बघू," साही म्हणाली. "जर आपण या उंच डोंगरावरून खाली Willow Tree पर्यंत शर्यत लावली, तर मला वाटतं मी जिंकणार." "शर्यत?" ससा हसला. "ठीक आहे. जर तू जिंकलीस, तर मी तुला एक नवीन सोन्याचा नाणे देईन." "ठीक आहे," साही म्हणाली. "मी नाश्ता झाल्यावर परत येईन."

घरी, साहीने आपल्या पत्नीला शर्यतीबद्दल सांगितले. "तू खात्रीने सांगतेस का?" श्रीमती साहीने विचारले. "ससा कुरणातील सर्वात वेगवान प्राणी आहे." "ती वेगवान आहे," साही शांतपणे म्हणाली, "पण ती फक्त धावण्याचा विचार करते. तिने टेकडीचा विचार केला नाही. गवत उंच आणि दवने निसरडे आहे, आणि उतार दुसर्‍या मार्गाला अनुकूल आहे. ये आणि अंतिम रेषेवरून बघ."

हेजहॉग टेकडीवर परतली, जिथे ससा आपले लांब पाय पसरून वाट पाहत होता. "हरण्यासाठी तयार आहेस, छोटी वॉकर?" ससा हसून म्हणाला. "मी तयार आहे," हेजहॉगने उत्तर दिले. त्या दोघी टेकडीच्या माथ्यावर आपापल्या जागी उभ्या राहिल्या. ससा मोजला, "एक, दोन, तीन, चला!" आणि उंच गवतात धावत गेला.

सशाला लवकरच धावणे अपेक्षेपेक्षा कठीण वाटले. तिचे पाय घोट्यात वेढलेले होते आणि तिला प्रत्येक पावलावर आपले पाय उंच करावे लागत होते. हेजहॉगने धावण्याचा प्रयत्न केला नाही. तिने हनुवटी आत ओढली, पाय जवळ घेतले आणि स्वतःला एका घट्ट, काटेरी गोळ्यामध्ये लपेटले. टेकडी तीव्र होती आणि गवत गुळगुळीत होते, आणि लवकरच ती सहजपणे खाली लोळायला लागली.

ससा मागे वळून पाहतो, त्याला वाटले की सांगाडा खूप मागे आहे. पण त्याऐवजी, त्याला एक गोल तपकिरी आकार त्याच्या बाजूने वेगाने धावताना दिसला, प्रत्येक वळणावर तो अधिक वेगाने उसळत आणि फिरत होता. "ते बरोबर नसावे," ससा ओरडला आणि शक्य तितक्या वेगाने धावू लागला. पण त्याने स्वतःला जितके जास्त ढकलले, तितकाच तो थकत गेला. सांगाड्याला अजिबात थकवा आला नाही. टेकडी त्याला वेगाने घेऊन गेली, आणि प्रत्येक यार्डाबरोबर त्याची गती वाढत गेली.

एका हळू आवाजाने, साळिण टेकडीच्या तळाशी सपाट जमिनीवर पोहोचली. तिने स्वतःला उलगडले आणि ससा येताच तिच्या अंगावरील धूळ झटकली, धापा टाकत आणि आश्चर्याने तिचे डोळे मोठे झाले. "मी इथे आहे," साळिण Willow Tree जवळ उभी राहिली. ससा अविश्वासाने बघत राहिला. ती तिच्या पूर्ण ताकदीने धावली होती, तरीही ज्याची ती थट्टा करत होती तो आधी पोहोचला.

ससा गवतावर थकून विचारमग्न होऊन बसली आणि तिने कबूल केले की ती हरवली होती. "तुझे पाय धावण्यासाठी ठीक आहेत," हेजहोग दयाळूपणे म्हणाला, "पण प्रत्येक मार्ग वेगळ्या पद्धतीने चालण्यास मदत करतो, कारण दुसर्‍या प्रवाशावर हसणे चांगले नाही." ससेने आदराने मान डोलावून सोन्याचा तुकडा दिला. हेजहोगने आपल्या पत्नीला बोलावले आणि ते दोघे समाधानाने घरी परतले, तर ससा शांतपणे टेकडीबद्दल विचार करत मागे राहिली.