ጥንቸሉና እሾህ አሳማው

በበጋ መጨረሻ ላይ ያለ ቆንጆ ጠዋት ነበር። ፀሐይ ትበራ ነበር፣ እህሉ በነፋስ ይወዛወዝ ነበር፣ እና ጭልፊት በጠራ ሰማያዊ ሰማይ ላይ ዘፈነ።
ሁሉም ነገር ደስተኛ ይመስል ነበር፣ ሚስቱ ልጆቹን ቤት ውስጥ ስታዘጋጅ፣ ደጃፉ ላይ ቆሞ የጃርት ዘፈን ሲዘምር የነበረው ጃርቱ እንኳን ደስተኛ ነበር። ከጥቂት ጊዜ በኋላ፣ ሣሩ ወፍራም ሆኖ ኮረብቶቹ ቁልቁለት ወደሆነው ወደ ታላቁ ቁልቁለት ሜዳ ለመሄድ ወሰነ።

ብዙ ሳይሄድ፣ በፍጥነቱና በስለት ቁጣው በሜዳው ዘንድ የሚታወቀውን ጥንቸልን አገኘ።
«እንደምን አደርክ፣» ጃርቱ በአክብሮት ተናገረ።
ጥንቸሉ ቀና ብሎ እንኳን አልተመለከተውም። «ጠዋት ጠዋት ሜዳ ላይ ምን ታደርጋለህ?» ሲል ጠየቀ።
«ለደስታ እየተዘዋወርኩ ነው፣» ጃርቱ መለሰ።
ጥንቸሉ ሳቀ።
«ለደስታ? ጎባጣ እግሮችህ ከቦታ ቦታ ለመሄድ ብቻ ሁሉን ጥረታቸውን ያደርጋሉ ብዬ አስባለሁ።»

ቃሎቹ ጃርቱን አቆሰሉ፣ ምክንያቱም ከሁሉ ነገር በላይ በእግሮቹ መፈረድ ይጠላ ነበርና።
«እግሮችህ ከእኔ እግሮች ይሻላሉ ብለህ በእውነት ታምናለህ?» ሲል ጠየቀ።
«እርግጥ ነው ይሻላሉ፣» ጥንቸሉ በኩራት ተናገረ።
«ታዲያ እንይ፣» ጃርቱ ተናገረ። «ከዚህ ቁልቁለት ኮረብታ ጫፍ እስከ ታች ያለው ዊሎው ዛፍ ድረስ ብንሮጥ፣ እኔ አሸናፊ እሆናለሁ ብዬ አምናለሁ።»
«ሩጫ?» ጥንቸሉ ሳቀ። «ደህና ነው። ብታሸንፍ፣ አንድ ብሩህ አዲስ የወርቅ ሳንቲም እሰጥሃለሁ።»
«ተስማምቻለሁ፣» ጃርቱ ተናገረ። «ከቁርስ በኋላ እመለሳለሁ።»

ጃርቱ ቤት ሲደርስ ስለ ሩጫው ለሚስቱ ነገራት።
«እርግጠኛ ነህ?» ወይዘሮ ጃርት ጠየቀች። «ጥንቸሉ በሜዳው ውስጥ ፈጣኑ ፍጡር ነው።»
«ፈጣን ነው፣» ጃርቱ በጸጥታ ተናገረ፣ «ነገር ግን ስለ መሮጥ ብቻ ያስባል። ኮረብታውን አላሰበበትም። ሣሩ ረዥምና በጠል የተንሸራተተ ነው፣ ቁልቁለቱም ሌላ መንገድ ይጠቅማል። ና ከፍጻሜ መስመሩ ሆነሽ ተመልከቺ።»

ጃርቱ ጥንቸሉ ረዥም እግሮቹን እየዘረጋ ወደ ጠበቀበት ወደ ኮረብታው ጫፍ ተመለሰ።
«ለመሸነፍ ዝግጁ ነህ፣ ትንሽ ተጓዥ?» ጥንቸሉ እየሳቀ ተናገረ።
«ዝግጁ ነኝ፣» ጃርቱ መለሰ።
ሁለቱም በኮረብታው ጫፍ ላይ ቦታቸውን ያዙ። ጥንቸሉ «አንድ፣ ሁለት፣ ሦስት፣ ሂድ!» ሲል ቆጠረ፣ ወደ ረዥሙ ሣር ውስጥ ቀድሞ ሮጠ።

ጥንቸሉ ሩጫው ካሰበው በላይ ከባድ እንደሆነ ብዙ ሳይቆይ ተረዳ። ረዥም የሶስት ቅጠል ሣር ቅጠሎች ቁርጭምጭሚቱ ላይ ይጠለፉ ነበር፣ እናም በእያንዳንዱ ርምጃ እግሮቹን ከፍ ከፍ ማድረግ ነበረበት።
ጃርቱ ግን ጭራሽ ሊሮጥ አልሞከረም። አገጩን ወደ ውስጥ ሳበ፣ እግሮቹን ቀረበ ሰበሰበ፣ ጠቅልሎም ጠንካራ ሹል ኳስ ሆነ።
ኮረብታው ቁልቁለት ነበር ሣሩም ተንሸራታች ነበር፣ ብዙ ሳይቆይም ቀስ ብሎ ወደ ታች መንከባለል ጀመረ።

ጥንቸሉ ጃርቱ ብዙ ወደ ኋላ ቀርቶ ይሆናል ብሎ ወደ ኋላ ቀና አለ። ነገር ግን ያየው ክብ ቡናማ ቅርጽ ከጎኑ ሲያልፍ፣ በእያንዳንዱ ዙር ፈጥኖ እየተወዛወዘ እየሽከረከረ ነበር።
«ይህ ትክክል ሊሆን አይችልም፣» ጥንቸሉ ጮኸ፣ ቻለ በቻለ እየሮጠ።
ነገር ግን ራሱን ይበልጥ ሲገፋ፣ ይበልጥ ደከመ። ጃርቱ ግን ጭራሽ አልደከመም። ኮረብታው ፈጥኖ ወሰደው፣ በእያንዳንዱ ሜትርም ፍጥነቱ ጨመረ።

ጃርቱ ቀስ ብሎ ወደ ኮረብታው ግርጌ ያለው ጠፍጣፋ መሬት ደረሰ። ጥንቸሉ ሲደርስ ሲያፈስ ዓይኖቹ ሰፍተው በመደነቅ ሲደርስ፣ ጃርቱ ተዘርግቶ ቀሚሱ ላይ ያለውን አቧራ አራገፈ።
«እዚህ ነኝ፣» ጃርቱ ዊሎው ዛፉ አጠገብ ቆሞ ተናገረ።
ጥንቸሉ ሳምኖ ሊቀበለው አልቻለም። በሙሉ ጥንካሬው ሮጦ ነበር፣ ነገር ግን ያሾፈበት ሰው ቀድሞ ደርሶ ነበር።

ጥንቸሉ ሣር ላይ ተቀምጦ፣ ደክሞ እያሰበ፣ እንደ ተሸነፈ አምኖ ተቀበለ።
«እግሮችህ ለሩጫ ጥሩ ናቸው፣» ጃርቱ በደግነት ተናገረ፣ «ነገር ግን እያንዳንዱ መንገድ የተለየ የመንቀሳቀስ ዘዴ ይጠቅማል፣ ሌላ ተጓዥን መሳቅ ደግ አይደለምና።»
ጥንቸሉ የወርቅ ሳንቲሙን በአክብሮት ጭንቅላቱን እያወዛወዘ ሰጠ። ጃርቱ ሚስቱን ጠራ፣ ሁለቱም ደስተኞች ሆነው ወደ ቤት ሄዱ፣ ጥንቸሉ ግን ስለ ኮረብታው ዝምብሎ እያሰበ ወደ ኋላ ቀረ።