ਪੀਟਰ ਰੈਬਿਟ ਦੀ ਕਹਾਣੀ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਚਾਰ ਛੋਟੀਆਂ ਖਰਗੋਸ਼ੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਨ: ਫਲੌਪਸੀ, ਮੌਪਸੀ, ਕਾਟਨ-ਟੇਲ, ਅਤੇ ਪੀਟਰ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰੇਤ ਦੇ ਟਿੱਬੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਫਰ-ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।

«ਹੁਣ ਮੇਰੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ,» ਬੁੱਢੀ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮਿਸਟਰ ਮੈਕਗ੍ਰੇਗਰ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਣਾ: ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦਾ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਹਾਦਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਮੈਕਗ੍ਰੇਗਰ ਨੇ ਇੱਕ ਪਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।"

"ਹੁਣ ਚਲੀ ਜਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।"

ਫਿਰ ਬੁੱਢੀ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਖਰਗੋਸ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਟੋਕਰੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਛਤਰੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਬੇਕਰ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਇੱਕ ਰੋਟੀ ਅਤੇ ਪੰਜ ਕਰੰਟ ਬੰਨ ਖਰੀਦੇ।

ਫਲੌਪਸੀ, ਮੌਪਸੀ ਅਤੇ ਕਾਟਨ-ਟੇਲ, ਜੋ ਕਿ ਚੰਗੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਖਰਗੋਸ਼ੀਆਂ ਸਨ, ਬਲੈਕਬੇਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਲਈ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ।

ਪਰ ਪੀਟਰ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਸੀ, ਸਿੱਧੀ ਮਿਸਟਰ ਮੈਕਗ੍ਰੇਗਰ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ, ਅਤੇ ਗੇਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਧੱਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਵੜ ਗਈ!

ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸਲਾਦ ਅਤੇ ਕੁਝ ਫ੍ਰੈਂਚ ਬੀਨਜ਼ ਖਾਧੀਆਂ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਮੂਲੀਆਂ ਖਾਧੀਆਂ।

ਅਤੇ ਫਿਰ, ਕਾਫ਼ੀ ਬਿਮਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕੁਝ ਪਾਰਸਲੇ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਪਰ ਇੱਕ ਖੀਰੇ ਦੇ ਫਰੇਮ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ, ਉਹ ਮਿਸਟਰ ਮੈਕਗ੍ਰੇਗਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਗਈ!

ਮਿਸਟਰ ਮੈਕਗ੍ਰੇਗਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਗੋਭੀਆਂ ਲਗਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਛਲ ਕੇ ਪੀਟਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੀ, ਇੱਕ ਰੇਕ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, "ਚੋਰ ਰੁਕ!"

ਪੀਟਰ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ ਸੀ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੇਟ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਜੁੱਤਾ ਗੋਭੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਜੁੱਤਾ ਆਲੂਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਿਆ।

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਚਾਰ ਲੱਤਾਂ 'ਤੇ ਦੌੜੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੱਜਦੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਜੈਕਟ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਵੱਡੇ ਬਟਨਾਂ ਨਾਲ ਫਸ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਬਟਨਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਨੀਲੀ ਜੈਕਟ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਵੀਂ।

ਪੀਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਆਚੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਹੰਝੂ ਵਹਾਏ; ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਕੁਝ ਦੋਸਤਾਨਾ ਚਿੜੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਉਸ ਕੋਲ ਉੱਡੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ।

ਮਿਸਟਰ ਮੈਕਗ੍ਰੇਗਰ ਨੇ ਇੱਕ ਛਾਨਣੀ ਲਿਆਂਦੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਪੀਟਰ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ; ਪਰ ਪੀਟਰ ਠੀਕ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਜੈਕਟ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਗਈ।

ਅਤੇ ਝੱਟਪਟ ਟੂਲ-ਸ਼ੈੱਡ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਲੁਕਣ ਲਈ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਹੁੰਦੀ, ਜੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਪਾਣੀ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।

ਮਿਸਟਰ ਮੈਕਗ੍ਰੇਗਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਯਕੀਨ ਸੀ ਕਿ ਪੀਟਰ ਕਿਤੇ ਟੂਲ-ਸ਼ੈੱਡ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਫੁੱਲਦਾਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਲਟਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਪੀਟਰ ਨੇ ਛਿੱਕ ਮਾਰੀ—"ਕੇਰਟੀਸਚੂ!" ਮਿਸਟਰ ਮੈਕਗ੍ਰੇਗਰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।

ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਪੀਟਰ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਪੌਦੇ ਉੱਜੜ ਗਏ। ਖਿੜਕੀ ਮਿਸਟਰ ਮੈਕਗ੍ਰੇਗਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੀਟਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਿਆਂ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।

ਪੀਟਰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਬੈਠ ਗਈ; ਉਹ ਹਾਫ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਉਸ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਗਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸਿੱਧਾ ਬਾਗ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਤਲਾਬ ਕੋਲ ਆਈ ਜਿੱਥੇ ਮਿਸਟਰ ਮੈਕਗ੍ਰੇਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਡੱਬੇ ਭਰੇ। ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਬਿੱਲੀ ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਵੱਲ ਘੂਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ, ਬਹੁਤ ਸਥਿਰ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਪਰ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਸਦੀ ਪੂਛ ਦਾ ਸਿਰਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝਪਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਜਿਉਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਪੀਟਰ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬਿਨਾਂ ਗੱਲ ਕੀਤੇ ਚਲੇ ਜਾਣਾ ਹੀ ਠੀਕ ਸਮਝਿਆ; ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਚਚੇਰੀ ਭੈਣ, ਛੋਟੀ ਬੈਂਜਾਮਿਨ ਬੰਨੀ ਤੋਂ ਬਿੱਲੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।

ਉਹ ਵਾਪਸ ਸੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਛੱਤਰੀ ਵੱਲ ਗਈ, ਪਰ ਅਚਾਨਕ, ਉਸਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਕਹੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ - ਸਕ੍ਰ-ਰਿਚ, ਸਕ੍ਰੈਚ, ਸਕ੍ਰਿਚ, ਸਕ੍ਰਿਚ। ਪੀਟਰ ਝਾੜੀਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਭੱਜ ਗਈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਟਰਾਲੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਝਾਕਣ ਲੱਗੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਮਿਸਟਰ ਮੈਕਗ੍ਰੇਗਰ ਨੂੰ ਪਿਆਜ਼ ਪੁੱਟਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ਪੀਟਰ ਵੱਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਰੇ ਗੇਟ ਸੀ!

ਪੀਟਰ ਬੜੀ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਗੱਡੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀ; ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕੇ ਦੌੜਨ ਲੱਗੀ, ਕੁਝ ਕਾਲੇ ਕਰੰਟ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਸਿੱਧੀ ਸੜਕ 'ਤੇ। ਮਿਸਟਰ ਮੈਕਗ੍ਰੇਗਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਪੀਟਰ ਨੇ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਗੇਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖਿਸਕ ਗਈ, ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਬਾਗ ਦੇ ਬਾਹਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।

ਮਿਸਟਰ ਮੈਕਗ੍ਰੇਗਰ ਨੇ ਕਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਛੋਟੀ ਜੈਕਟ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਲਈ ਲਟਕਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਪੀਟਰ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਦੌੜਨਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵੱਡੇ ਫਰ-ਦਰੱਖਤ 'ਤੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।

ਉਹ ਇੰਨੀ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਖਰਗੋਸ਼-ਮੋਰੀ ਦੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਚੰਗੀ ਨਰਮ ਰੇਤ 'ਤੇ ਢੇਰੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦਾ ਕੀ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦੂਜੀ ਛੋਟੀ ਜੈਕਟ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਸੀ ਜੋ ਪੀਟਰ ਨੇ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀ!

ਪੀਟਰ ਉਸ ਸ਼ਾਮ ਜ਼ਿਆਦਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਕੈਮੋਮਾਈਲ ਚਾਹ ਬਣਾਈ; ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਪੀਟਰ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਇੱਕ ਖੁਰਾਕ ਦਿੱਤੀ! "ਇੱਕ ਚਮਚਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਣ ਵੇਲੇ ਲੈਣਾ ਹੈ।"

ਪਰ ਫਲੌਪਸੀ, ਮੌਪਸੀ ਅਤੇ ਕਾਟਨ-ਟੇਲ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਰੋਟੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਬਲੈਕਬੇਰੀਆਂ ਖਾਧੀਆਂ।