Full Text: ນິທານຂອງທ່ານເຈເລມີ ຟິດເຊີ
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: ນິທານຂອງທ່ານເຈເລມີ ຟິດເຊີ
ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງ ມີກົບໜຶ່ງໂຕຊື່ວ່າ ທ່ານ Jeremy Fisher; ລາວອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນນ້ອຍໆທີ່ຊຸ່ມຊື່ນ ທ່າມກາງດອກໄມ້ສີເຫຼືອງຢູ່ລິມຂອບສະລະ.
ນ້ຳໄດ້ຊຶມໄຫຼລື່ນໄປທົ່ວຫ້ອງເກັບເຄື່ອງ ແລະ ທາງເດີນດ້ານຫຼັງ.
ແຕ່ທ່ານ Jeremy ມັກເຮັດໃຫ້ຕີນຂອງຕົນເປີຍນ້ຳ; ບໍ່ມີໃຜເຄີຍຕຳໜິລາວ, ແລະລາວກໍ່ບໍ່ເຄີຍເປັນໄຂ້ຫວັດ!
ລາວຮູ້ສຶກດີໃຈຫຼາຍເມື່ອເບິ່ງອອກໄປແລ້ວເຫັນເມັດຝົນໃຫຍ່ໆກຳລັງກະເດັນລົງໃສ່ສະລະ—
«ຂ້ອຍຈະໄປຫາໄສ້ເດືອນແລ້ວໄປຫາປາ ແລະ ຈັບປາຕ່ວນມາເປັນອາຫານຄ່ຳຂອງຂ້ອຍ,» ທ່ານ Jeremy Fisher ເວົ້າ. «ຖ້າຂ້ອຍຈັບປາໄດ້ຫຼາຍກວ່າຫ້າໂຕ, ຂ້ອຍຈະເຊີນໝູ່ເພື່ອນຂອງຂ້ອຍ ທ່ານ Alderman Ptolemy Tortoise ແລະ Sir Isaac Newton. ທ່ານ Alderman ນັ້ນ, ກິນສະຫຼັດ.»
ທ່ານ Jeremy ໃສ່ເສື້ອກັນຝົນແລະຮອງເທົ້າກາໂລດສ່ອງແສງຄູ່ໜຶ່ງ; ລາວເອົາຄັນເບັດແລະກະຕ່າຂອງຕົນ, ແລ້ວກໍ່ກະໂດດດ້ວຍກ້າວໃຫຍ່ໆໄປຍັງບ່ອນທີ່ລາວຈອດເຮືອໄວ້.
ເຮືອລຳນັ້ນມີຮູບຊົງກົມ ແລະ ສີຂຽວ, ມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັບໃບບົວໃບອື່ນໆ. ມັນຖືກຜູກໄວ້ກັບຕົ້ນໄມ້ນ້ຳຕົ້ນໜຶ່ງຢູ່ກາງສະ.
ທ່ານ Jeremy ຈັບໄມ້ຄ້ອນອ້ອແລ້ວແຈວເຮືອອອກໄປໃນນ້ຳເປີດ. «ຂ້ອຍຮູ້ຈັກບ່ອນດີໆ ທີ່ມີປາໜໍ່ຢູ່,» ທ່ານ Jeremy Fisher ເວົ້າ.
ທ່ານ Jeremy ສຽບໄມ້ຄ້ອນລົງໃນດິນໂຄລນ ແລ້ວຜູກເຮືອໄວ້ກັບມັນ.
ຈາກນັ້ນລາວກໍ່ນັ່ງຂັດສະມາທິແລ້ວຈັດແຈງອຸປະກອນຕົກປາຂອງຕົນ. ລາວມີທຸ່ນນ້ອຍສີແດງທີ່ໜ້າຮັກທີ່ສຸດ. ຄັນເບັດຂອງລາວແມ່ນກ້ານຫຍ້າທີ່ແຂງແຮງ, ສາຍຂອງລາວແມ່ນຂົນຫາງມ້າສີຂາວຍາວໆທີ່ລະອຽດ, ແລະລາວຜູກໜອນໂຕນ້ອຍທີ່ດິ້ນຢູ່ທີ່ປາຍສາຍ.
ຝົນຕົກໄຫຼລົງຫຼັງຂອງລາວ, ແລະເກືອບໜຶ່ງຊົ່ວໂມງລາວຈ້ອງເບິ່ງທຸ່ນຢູ່.
«ນີ້ມັນໜ້າເບື່ອແລ້ວ; ຂ້ອຍຢາກກິນເຂົ້າທ່ຽງ», ທ່ານ Jeremy Fisher ເວົ້າ.
ລາວໄດ້ແຈວເຮືອກັບຄືນໄປທ່າມກາງຕົ້ນໄມ້ນ້ຳ ແລະ ເອົາອາຫານທ່ຽງອອກຈາກກະຕ່າຂອງລາວ.
«ຂ້ອຍຈະກິນແຊນວິດຜີເສື້ອ ແລະ ລໍຖ້າຈົນກວ່າຝົນຈະຢຸດ» ທ່ານ Jeremy Fisher ເວົ້າ.
ແມງໄມ້ນ້ຳໂຕໃຫຍ່ໂຕໜຶ່ງໄດ້ລອຍຂຶ້ນມາໃຕ້ໃບບົວ ແລ້ວດຶງປາຍນິ້ວຕີນຂອງຖົງເກີບໃບໜຶ່ງຂອງລາວ.
ທ່ານ Jeremy ດຶງຂາຂອງຕົນຂຶ້ນໃຫ້ສັ້ນລົງ ໃຫ້ພົ້ນຈາກການເອື້ອມຮອດ ແລ້ວກໍ່ກິນແຊນວິດຂອງຕົນຕໍ່ໄປ.
ໜຶ່ງຫຼືສອງຄັ້ງ ມີບາງສິ່ງເຄື່ອນໄຫວດ້ວຍສຽງຂ່ວງແລະສຽງຊ່ວຍນ້ຳທ່າມກາງຕົ້ນອ້ໍທີ່ຂ້າງສະລະ.
«ຂ້ອຍຫວັງວ່ານັ້ນບໍ່ແມ່ນໜູ», ທ່ານ Jeremy Fisher ເວົ້າ; «ຂ້ອຍຄິດວ່າຂ້ອຍຄວນອອກຈາກບ່ອນນີ້ດີກວ່າ.»
ທ່ານ Jeremy ຊຸກເຮືອອອກໄປອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລ້ວໂຍນເຫຍື່ອລົງໄປ. ມີການກັດເກືອບທັນທີ; ທຸ່ນໄດ້ໂຈນຂຶ້ນຢ່າງແຮງ!
«ປາໜ້ອຍ! ປາໜ້ອຍ! ຂ້ອຍຈັບມັນໄດ້ທີ່ດັງ!» ທ່ານ Jeremy Fisher ຮ້ອງ, ດຶງຄັນເບັດຂຶ້ນຢ່າງໄວ.
ແຕ່ຊ່າງເປັນເລື່ອງແປກໃຈທີ່ໜ້າຢ້ານກົວເສຍນີ້! ແທນທີ່ຈະໄດ້ປາໂຕອ້ວນລື່ນ, ທ່ານ Jeremy ກັບໄດ້ຕົກປາ Jack Sharp ໂຕນ້ອຍ ຊຶ່ງເປັນປາສະຕິກເຄິ່ງທີ່ມີໜາມຄຸ້ມຕົວ!
ປາສະຕິກເລແບັກດິ້ນລົນຢູ່ໃນເຮືອ, ທິ່ມແທງແລະກັດຈົນໝົດແຮງ. ຈາກນັ້ນມັນກໍ່ກະໂດດກັບລົງໄປໃນນ້ຳ.
ແລະຝູງປາໜ້ອຍອື່ນໆອີກຫຼາຍໂຕໄດ້ແຫງນຫົວຂຶ້ນມາ ແລະຫົວລໍ້ທ້າວ Jeremy Fisher.
ແລະໃນຂະນະທີ່ທ່ານ Jeremy ນັ່ງຢູ່ຢ່າງໂສກເສົ້າຢູ່ຂອບເຮືອຂອງລາວ—ດູດນິ້ວມືທີ່ເຈັບຂອງລາວ ແລະ ຕາກົ້ມເບິ່ງລົງໄປໃນນ້ຳ—ສິ່ງທີ່ຮ້າຍແຮງກວ່ານັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ມັນຈະເປັນສິ່ງທີ່ໜ້າຢ້ານກົວຢ່າງແທ້ຈິງ, ຖ້າຫາກທ່ານ Jeremy ບໍ່ໄດ້ໃສ່ເສື້ອກັນຝົນ!
ປາໃຫຍ່ຕົວອ້ວນໂຕໜຶ່ງໄດ້ກະໂດດຂຶ້ນມາ—ເຄີ-ພລ໋ອບ-ບ-ບ-ບ! ດ້ວຍສຽງດັງ—ແລ້ວມັນກໍ່ໄດ້ງັບທ່ານ Jeremy ດ້ວຍສຽງ «ຄາດ!»,
«ໂອ້ວ! ໂອ້ວ! ໂອ້ວ!»—ແລ້ວຫຼັງຈາກນັ້ນມັນກໍ່ຫັນຕົວແລ້ວດຳນ້ຳລົງໄປສູ່ກົ້ນສະລະ!
ແຕ່ປາທຣາວທ໌ບໍ່ພໍໃຈກັບລົດຊາດຂອງເສື້ອກັນຝົນເລີຍ, ສະນັ້ນພາຍໃນເວລາບໍ່ເຖິງເຄິ່ງນາທີ ມັນກໍ່ຖ່ມທ່ານເຈເລມີ ອອກມາອີກຄັ້ງ; ແລະສິ່ງດຽວທີ່ມັນກືນລົງໄປແທ້ໆ ກໍ່ຄືຮອງເທົ້າກັນນ້ຳຂອງທ່ານເຈເລມີ.
ທ່ານ Jeremy ດີດຕົວຂຶ້ນສູ່ຜິວນ້ຳ, ຄືກັບຈຸກຂວດ ແລະ ຟອງຈາກຂວດໂຊດາ; ແລ້ວລາວກໍລອຍນ້ຳດ້ວຍສຸດກຳລັງໄປຫາຂອບສະລະ.
ລາວໄຕ່ຂຶ້ນຝັ່ງທຳອິດທີ່ພົບ, ແລ້ວກໍ່ກະໂດດຂ້າມທົ່ງຫຍ້າກັບບ້ານ ໂດຍທີ່ເສື້ອກັນຝົນຂອງລາວຂາດເປັນທາງໆ.
«ໂຊກດີທີ່ມັນບໍ່ແມ່ນປາໄຫ້!» ທ້າວ Jeremy Fisher ເວົ້າ. «ຂ້ອຍເສຍຄັນເບັດແລະກະຕ່າໄປແລ້ວ; ແຕ່ມັນບໍ່ສຳຄັນຫຍັງຫຼາຍ, ເພາະຂ້ອຍແນ່ໃຈວ່າຂ້ອຍຈະບໍ່ກ້າໄປຫາປາອີກເລີຍ!»
ລາວພັນແຜລນິ້ວມືຂອງຕົນ, ແລະໝູ່ເພື່ອນທັງສອງຄົນກໍມາກິນເຂົ້າແລງ. ລາວບໍ່ສາມາດສະເໜີປາໃຫ້ເຂົາເຈົ້າໄດ້, ແຕ່ລາວມີສິ່ງອື່ນຢູ່ໃນຫ້ອງເກັບອາຫານຂອງຕົນ.
ທ່ານ Sir Isaac Newton ໃສ່ເສື້ອກັກສີດຳແລະທອງຂອງລາວ.
ແລະທ່ານນາຍ Alderman Ptolemy Tortoise ໄດ້ນຳເອົາສະຫຼັດມາດ້ວຍໃນຖົງຕາຂ່າຍ.
ແລະແທນທີ່ຈະໄດ້ກິນຈານປາໜໍ່ອ່ອນອັນໂອຊາ—ພວກມັນໄດ້ກິນຕັກແຕນຄົ່ວພ້ອມຊອດແມງກະເບື້ອ; ເຊິ່ງກົບທັງຫຼາຍຖືວ່ານີ້ເປັນອາຫານທີ່ແສນອ່ອຍ; ແຕ່ຂ້ອຍຄິດວ່າມັນຕ້ອງໄດ້ຮ້ອນໆ ແລະ ໜ້າລັງກຽດທີ່ສຸດ!