मिस्टर जेरेमी फिसरको कथा

एकादेशमा मिस्टर जेरेमी फिसर नाम गरेको एउटा भ्यागुतो थियो; ऊ एउटा पोखरीको किनारमा बटरकप फूलहरूको बीचमा रहेको एउटा सानो ओसिलो घरमा बस्थ्यो।
भण्डार कोठा र पछाडिको बाटोमा पानीले गर्दा पूरै चिप्लो-चाप्लो थियो।

तर मिस्टर जेरेमीलाई आफ्नो खुट्टा भिजाउन मन पर्थ्यो; उहाँलाई कसैले पनि कहिल्यै गाली गर्दैनथ्यो, र उहाँलाई कहिल्यै रुघा लाग्दैनथ्यो!

उ निकै खुसी भयो जब उसले बाहिर हेर्‍यो र पोखरीमा वर्षाका ठूला थोपाहरू छ्यापछ्याप गरिरहेको देख्यो—

"म केही गड्यौलाहरू ल्याउँछु र माछा मार्न जान्छु अनि मेरो रातिको खानाको लागि एक थाल मिनोज माछाहरू समात्छु," मिस्टर जेरेमी फिसरले भन्नुभयो। "यदि मैले पाँचवटा भन्दा बढी माछा समातेँ भने, म मेरा साथीहरू मिस्टर एल्डरम्यान टोलेमी टोर्टोइज र सर आइज्याक न्युटनलाई निमन्त्रणा गर्नेछु। तर, एल्डरम्यान भने सलाद खानुहुन्छ।"

मिस्टर जेरेमीले एउटा रेनकोट र एक जोर चम्किलो रबरको जुत्ता लगाउनुभयो; उहाँले आफ्नो बल्छी र टोकरी लिनुभयो, र उहाँले आफ्नो डुङ्गा राख्ने ठाउँतिर ठूला-ठूला उफ्राइका साथ निस्कनुभयो।

डुङ्गा गोलो र हरियो थियो, अनि अरू लिलीका पातहरूसँग धेरै मिल्दोजुल्दो थियो। यसलाई पोखरीको बीचमा एउटा पानीको बिरुवामा बाँधिएको थियो।

मिस्टर जेरेमीले एउटा नर्कटको लौरो लिए र डुङ्गालाई धकेलेर खुला पानीमा लगे। "मलाई साना माछाहरू पाइने एउटा राम्रो ठाउँ थाहा छ," मिस्टर जेरेमी फिसरले भने।
मिस्टर जेरेमीले आफ्नो लौरोलाई हिलोमा गाडे र त्यसमा डुङ्गालाई बाँधे।

त्यसपछि उनी पलेँटी कसेर बसे र आफ्नो माछा मार्ने सामानहरू मिलाए। उनीसँग एउटा सबैभन्दा प्यारो सानो रातो फ्लोट थियो। उनको बल्छीको डन्डी घाँसको एउटा बलियो डाँठ थियो, उनको धागो एउटा मसिनो, लामो, सेतो घोडाको रौँ थियो, र उनले त्यसको टुप्पामा एउटा सानो चलमलाउने गड्यौला बाँधे।

पानी उसको ढाडबाट तप्किरहेको थियो, र लगभग एक घण्टासम्म उसले फ्लोटलाई एकटकले हेरिरह्यो।
"यो दिक्कलाग्दो हुँदैछ; म केही दिउँसोको खाना खान चाहन्छु," मिस्टर जेरेमी फिसरले भने।

उनी फेरि पानीका बिरुवाहरूका बीचमा डुङ्गा खियाउँदै फर्किए र आफ्नो टोकरीबाट केही खाजा निकाले।
"म पुतलीको स्यान्डविच खान्छु र झरी नरोकिन्जेलसम्म पर्खिन्छु," मिस्टर जेरेमी फिसरले भने।

एउटा धेरै ठूलो पानीको खपटे किरा लिलीको पातमुनिबाट माथि आयो र उसको एउटा ग्यालोसको टुप्पामा चिमोट्यो।
मिस्टर जेरेमीले आफ्ना खुट्टाहरू खुम्च्याएर पहुँचभन्दा बाहिर ताने, र आफ्नो स्यान्डविच खाइरहे।

एक वा दुई पटक पोखरीको छेउमा रहेका नर्कटहरूका बीचमा केही कुरा सरसर र छ्यापछ्याप आवाजसहित यताउति चल्यो।
"मलाई आशा छ त्यो मुसा होइन," मिस्टर जेरेमी फिसरले भने; "मलाई लाग्छ मैले यहाँबाट टाढा जानु नै बेस हुन्छ।"

मिस्टर जेरेमीले डुङ्गालाई फेरि अलिकति पर धकेले र चारो खसाले। लगभग तुरुन्तै माछाले चारो टोक्यो; फ्लोट जोडले तलमाथि गर्‍यो!
"मिनो! मिनो! मैले यसको नाकमा समातेको छु!" आफ्नो बल्छीलाई माथि झट्का दिँदै मिस्टर जेरेमी फिसर कराए।

तर कस्तो भयानक आश्चर्य! एउटा चिल्लो मोटो मिनोको सट्टा, मिस्टर जेरेमीले सानो ज्याक सार्प स्टिकलब्याकलाई समाते, जुन काँडैकाँडाले ढाकिएको थियो!

स्टिकलब्याक डुङ्गामा यताउति छटपटायो, र पूरै स्याँस्याँ नहुन्जेलसम्म घोच्दै र टोक्दै रह्यो। त्यसपछि ऊ पानीमा फिर्ता हाम फाल्यो।

अनि अरू साना माछाहरूको बथानले आफ्ना टाउकाहरू बाहिर निकाले र मिस्टर जेरेमी फिसरलाई हेरेर हाँसे।

र जब मिस्टर जेरेमी आफ्नो डुङ्गाको छेउमा दुःखी भएर बसिरहेका थिए—आफ्ना दुखेका औंलाहरू चुस्दै र तल पानीमा चिहाउँदै—एउटा अझ धेरै नराम्रो घटना घट्यो; यो साँच्चै नै डरलाग्दो कुरा हुने थियो, यदि मिस्टर जेरेमीले रेनकोट लगाएका थिएनन् भने!

एउटा धेरै ठूलो विशाल ट्राउट माछा माथि आयो—कर-फ्लोप-प-प-प! पानी छ्याप्दै—र यसले मिस्टर जेरेमीलाई झ्वाप्पै समात्यो,
"ऐया! ऐया! ऐया!"—र त्यसपछि यो फर्कियो र पोखरीको पिँधमा डुबुल्की मार्यो!

तर ट्राउट माछा रेनकोटको स्वादबाट यति असन्तुष्ट भयो कि आधा मिनेटभन्दा पनि कम समयमा यसले उसलाई फेरि बाहिर थुकिदियो; र यसले निलेको एउटै मात्र कुरा मिस्टर जेरेमीको ग्यालोस थियो।

मिस्टर जेरेमी पानीको सतहमा उफ्रिएर माथि आए, एउटा कर्क र सोडाको बोतलका फोकाहरू जस्तै; र उनी आफ्नो सम्पूर्ण बल लगाएर पोखरीको किनारसम्म पौडिए।

उनी आफू पुगेको पहिलो किनारमा हतारहतार बाहिर निस्किए, र आफ्नो रेनकोट पूरै धजाधजा भएको अवस्थामा घाँसे मैदान पार गर्दै उफ्रिँदै घर गए।

"धन्न त्यो पाइक थिएन!" मिस्टर जेरेमी फिसरले भने। "मैले मेरो बल्छी र टोकरी गुमाएँ; तर यसले खासै फरक पर्दैन, किनभने म पक्का छु कि मैले फेरि कहिल्यै माछा मार्न जाने हिम्मत गर्ने थिइनँ!"

उसले आफ्ना औंलाहरूमा पट्टि लगायो, र उसका दुवै साथीहरू रातिको खाना खान आए। उसले उनीहरूलाई माछा दिन सकेन, तर उसको भण्डारमा अरू नै केही थियो।

सर आइज्याक न्युटनले आफ्नो कालो र सुनौलो वेस्टकोट लगाउनुभयो।

अनि मिस्टर एल्डरम्यान टोलेमी टोर्टोइजले डोरीको झोलामा आफूसँगै एउटा सलाद ल्याउनुभयो।

र मिन्नोजको मीठो परिकारको सट्टामा—उनीहरूले लेडीबगको सससँग एउटा भुटेको फट्याङ्ग्रा खाए; जसलाई भ्यागुताहरू एक विशेष परिकार मान्छन्; तर मलाई लाग्छ यो पक्कै पनि घिनलाग्दो थियो होला!