Full Text: မစ္စတာ ဂျယ်ရမီ ဖစ်ရှာ၏ ဇာတ်လမ်း
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: မစ္စတာ ဂျယ်ရမီ ဖစ်ရှာ၏ ဇာတ်လမ်း
တစ်ခါတစ်ရံက Mr. Jeremy Fisher ဟုခေါ်သော ဖားလေးတစ်ကောင်ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ရေကန်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ထောပတ်ပွင့်ပန်းများကြားတွင် စိုစွတ်သောအိမ်လေးတစ်လုံး၌ နေထိုင်ခဲ့သည်။
အိမ်သိုလှောင်ခန်းနှင့် နောက်ဖေးလမ်းကြောင်းတွင် ရေများသည် လျှောချောနေလေသည်။
သို့သော် မစ္စတာ ဂျယ်ရမီမှာ ခြေထောက်တွေ စိုရွှဲနေတာကို နှစ်သက်ခဲ့သည်၊ သူ့ကို ဘယ်သူမှ ဒေါသမထွက်ဘဲ၊ သူလည်း တစ်ခါမှ အအေးမိဖူးပေ!
သူသည် အပြင်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုးစက်ကြီးများ အိုင်ထဲသို့ ဖြန်းဖြန်းကျနေသည်ကို မြင်ရ၍ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားလေသည်—
«ငါ ကြွေးကောင်တွေ ရှာပြီး ငါးဖမ်းထွက်ရမယ်၊ ညစာအတွက် ငါးငယ်လေးတွေ ဖမ်းရမယ်» လို့ မစ္စတာ Jeremy Fisher က ပြောလိုက်တယ်။ «ငါးငါးကောင်ထက် ပိုဖမ်းမိရင်၊ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်တဲ့ မစ္စတာ Alderman Ptolemy Tortoise နဲ့ Sir Isaac Newton တို့ကို ဖိတ်ကြားမယ်။ ဒါပေမဲ့ Alderman ကတော့ သုပ်သာ စားတာပဲ။»
မစ္စတာ ဂျယ်ရမီသည် မိုးကာကုတ်အင်္ကျီနှင့် တောက်ပသော ရေစိုဖိနပ်တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး၊ မျှားတံနှင့် တောင်းလေးကို ယူကာ၊ သူ၏လှေကို သိမ်းဆည်းထားရာ နေရာသို့ ကြီးမားသောခုန်ချက်များဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။
လှေသည် စက်ဝိုင်းပုံသဏ္ဍာန်ရှိပြီး အစိမ်းရောင်ဖြစ်引き、ကြာရွက်များနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။ ၎င်းကို ကန်အလယ်ရှိ ရေအပင်တစ်ပင်နှင့် ချည်နှောင်ထားသည်။
မစ္စတာ ဂျယ်ရမီသည် ဝါးတံတစ်ချောင်းကိုင်ကာ လှေကို ရေပြင်ဖွင့်ထဲသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ «ငါသည် မြောင်းငါးများအတွက် ကောင်းသောနေရာတစ်ခု သိသည်» ဟု မစ္စတာ ဂျယ်ရမီ ဖစ်ရှာ ပြောလိုက်သည်။
မစ္စတာ ဂျယ်ရမီသည် သူ၏တံကို ရွှံ့ထဲသို့ စိုက်ထိုးကာ လှေကို ထိုတံနှင့် ချည်နှောင်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဆင့်ကာ ထိုင်ချပြီး မ釣်ကိရိယာများကို စီစဉ်ခဲ့သည်။ သူ့တွင် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော နီရဲသောမျောပေါ်ကလေးတစ်ခု ရှိသည်။ သူ၏ ငါးမျှားတံမှာ မာကျောသောမြက်ပင်ကိုင်းတစ်ချောင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ငါးမျှားကြိုးမှာ ဖြူဝင်းသောမြင်းမောက်မွေးရှည်တစ်ချောင်း ဖြစ်သည်၊ ထို့ပြင် သူသည် ကြိုးဖျားတွင် တွားသွားနေသောကောင်လေးတစ်ကောင်ကို ချည်နှောင်ထားခဲ့သည်။
မိုးရေများသည် သူ့ကျောပေါ်သို့ စီးကျလာပြီး၊ နီးပါးတစ်နာရီကြာအောင် သူသည် တံငါချိတ်ပေါ်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
«ဒါတော့ ငြီးငွေ့စရာကောင်းလှပြီ၊ နေ့လည်စာလေး စားချင်ပါပြီ» ဟု မစ္စတာ ဂျယ်ရမီ ဖစ်ရှာ က ပြောလေသည်။
သူသည် ရေအပင်များကြားသို့ လှေတူးပြန်လှော်ကာ ခြင်းတောင်းထဲမှ နေ့လည်စာကို ထုတ်လိုက်သည်။
«ผีเสื้อ sandwich တစ်ခုစားပြီး မိုးသက်မုန်တိုင်းပြေသည်အထိ စောင့်ရမည်» ဟု Mr. Jeremy Fisher က ပြောလိုက်သည်။
ရေပြင်ကြီးထဲမှ ကြီးမားသောရေကြောင်တစ်ကောင် နှင်းဆီရွက်အောက်မှ ပေါ်လာပြီး မစ္စတာ ဂျယ်ရမီ၏ ဂါလိုရှပ်ဖိနပ်တစ်ဖက်၏ချောင်းကို ဆွဲညှပ်လိုက်သည်။
မစ္စတာ ဂျယ်ရမီသည် မလှမ်းနိုင်အောင် ခြေထောက်များကို ဆွဲတိုချုံ့လိုက်ပြီး ဆက်လက်၍ သူ၏ဆန်းဒ်ဝစ်ကို စားနေလေသည်။
တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ် ကန်ဘေးနားရှိ ဆူးပင်များကြားမှ တစ်စုံတစ်ခု ဖျပ်ဖျပ်ဆူ ဆူညံသံနှင့် ရေပက်သံများဖြင့် လှုပ်ရှားသွားသည်။
«ဒါ ကြွက်တစ်ကောင် မဟုတ်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်» ဟု မစ္စတာ ဂျယ်ရမီ ဖစ်ရှာ က ပြောလိုက်သည်။ «ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။»
မစ္စတာ ဂျယ်ရမီသည် လှေကို နောက်တစ်ကြိမ် အနည်းငယ် တွန်းထုတ်ပြီး မှားကို ချလိုက်သည်။ ချက်ချင်းလိုလိုပင် တစ်ကိုက်ရသည်၊ ဖောင်ပေါ်ကသေးသည် ကြီးကြီးမားမား ဆင်းသက်သွားလေသည်!
«ငါးကလေး! ငါးကလေး! သူ့နှာခေါင်းကို ငါဆုပ်ကိုင်မိပြီ!» ဟု မစ္စတာ ဂျယ်ရမီ ဖစ်ရှာသည် ဒေါင်ကြိုးကို ဆွဲတင်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အံ့သြဖွယ်ရာလဲ! ချောမွေ့ပြီး ဝဖြိုးတဲ့ ငါးကလေးတစ်ကောင်အစား၊ မစ္စတာ ဂျယ်ရမီ ဆွဲတင်မိတာက ဆူးများနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ငါးဆူးကလေး ဂျက် ရှပ် ဆိုတဲ့ကောင်ပဲ!
ငါးဆူးကြက်သည် လှေပေါ်တွင် ထိုးနှက်လျက် ကိုက်ဖြတ်လျက် ရုန်းကန်ခတ်ခဲ့သည်၊ အသက်ရှူမဝနိုင်မချင်း ဆက်လက်ကြိုးစားနေသည်။ ထို့နောက် ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းပြန်သွားလေသည်။
ငါးလေးများစုဖွဲ့သောအုပ်စုတစုကလည်း မိမိတို့ခေါင်းများကို ရေပေါ်ထုတ်ကာ မစ္စတာ ဂျယ်ရမီ ဖစ်ရှားကို ရယ်မောကြလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် မစ္စတာ ဂျယ်ရမီသည် သူ၏လှေစပ်ဘေးတွင် စိတ်မကောင်းစွာ ထိုင်လျက်၊ နာကျင်နေသော လက်ချောင်းများကို စုပ်ယူကာ ရေထဲသို့ ငုံ့ကြည့်နေစဉ်— ပို၍ပင် ဆိုးရွားသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာလေသည်၊ မစ္စတာ ဂျယ်ရမီ မိုးကာအင်္ကျီ မဝတ်ထားခဲ့ပါက အမှန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်မည်မှာ သေချာပေသည်!
အလွန်ကြီးမားသော ငါးရံ့တစ်ကောင် ပေါ်လာသည်—ကာ-ပလော့ပ်-ပ်-ပ်-ပ်! ရေဖျန်းသံနှင့်အတူ—ပြီးတော့ Mr. Jeremy ကို တစ်ကိုက်တည်း ကိုက်ယူလိုက်သည်၊
«အော်! အော်! အော်!»—ထို့နောက် လှည့်ကာ အိုင်၏အောက်ခြေသို့ ငုပ်ဆင်းသွားလေသည်!
သို့သော် ရေကာကုတ်အင်္ကျီ၏ အရသာကို ငါးရေဒ်မှာ မကြိုက်နှစ်သက်လှသဖြင့်၊ မိနစ်ဝက်မပြည့်မီပင် မစ္စတာ ဂျယ်ရမီကို ပြန်ထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။ ငါးရေဒ် မျိုချသွားသည်မှာ မစ္စတာ ဂျယ်ရမီ၏ ရေစိုဖိနပ်များသာ ဖြစ်လေသည်။
မစ္စတာ ဂျယ်ရမီသည် ဆိုဒါဘူးမှ ပေါ်လာသော ကော့ခ်နှင့် ပူဖောင်းများကဲ့သို့ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်ကနဲ ခုန်တက်လာပြီး၊ ကန်၏ အစွန်းသို့ အားအင်ရှိသမျှဖြင့် ရေကူးသွားလေသည်။
သူရောက်လာသောပထမဆုံးကမ်းပါးသို့ တွားတက်ပြီး၊ မိုးကာအကျီ တစ်ထည်လုံး ဆုတ်ကြဲကြဲဖြစ်နေသည့်အတိုင်း လယ်ကွင်းကျယ်ကြီးကို ခုန်ပျံဖြတ်ကျော်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။
«ပိုက်ငါးမဟုတ်တာ ကံကောင်းလိုက်တာပဲ!» လို့ မစ္စတာ Jeremy Fisher က ပြောလိုက်တယ်။ «ငါ့တံမျှားနဲ့ ခြင်းတောင်းပျောက်သွားပေမယ့်၊ ဒါကြီးတော့ သိပ်မဆိုးဘူး၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ငါ ဒီနောက် တစ်ဖန် ငါးဖမ်းဖို့ ဆင်းရဲမဲ့ဆိုတာ သေချာတယ်!»
သူသည် မိမိလက်ချောင်းများပေါ်တွင် ပတ်တီးများစည်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးစလုံး ညစာစားရန် လာရောက်ကြသည်။ သူသည် သူတို့အား ငါးဆက်သွယ်နိုင်ခြင်းမရှိသော်လည်း၊ သူ၏အစားအသောက်သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် အခြားသောအရာများ ရှိသေးသည်။
Sir Isaac Newton သည် သူ၏ အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင် ဝမ်းဆက်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။
နှင့် မစ္စတာ အယ်လ်ဒါမင်း Ptolemy Tortoise သည် ကြိုးအိတ်တစ်လုံးထဲတွင် သုပ်တစ်ပွဲကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ငါးမျိုးငယ်လေးများပါသော ကောင်းမွန်သောဟင်းလျားအစား — ကျိုင်းကောင်ကင်ကျော်ကင်နှင့် သတ်မှတ်ပိုးမွှားဆော့စ်ကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဖားများသည် ၎င်းကို အလွန်ကောင်းမွန်သောဧည့်ခံဖွယ်ရာဟု ယူဆကြသည်၊ သို့သော် ကျွန်ုပ်ထင်သည်မှာ ၎င်းသည် ရွံ့ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ထင်မိပါသည်!