Fyrir löngu síðan stóð lítið hús við skógarröndina. Í þessu húsi bjó ekkja með tveimur dætrum sínum. Yngri stúlkan, sem hét Maria, var fögur, góð og ljúf í lund. Sú eldri, sem hét Isabelle, var oft hégómleg og óvingjarnleg, sem gerði það erfitt fyrir aðra en móður hennar að umbera hana. Það var undarlegt að segja, en móðirin elskaði hana miklu meira en systur hennar.
Maria sá um öll húsverkin og fékk harðorð frá móður sinni. Á hverjum degi þurfti hún að sitja við lindina í garðinum og spinna og spinna þar til fingur hennar blæddu.

Einn daginn þegar hún sat þar við vinnu sína, rann snældan úr fingrum hennar. Hún féll niður á botn lindarinnar og hvarf úr augsýn. Aumingja stúlkan leitaði að henni til einskis, svo fór hún og sagði móður sinni hvað hafði gerst.
Móðirin skammaði hana.
„Þú ert svo kærulaus!“ sagði hún. „Þú létst snælduna falla því þú vilt ekki vinna. En þú mátt eins vel ná í hana. Ég mun ekki kaupa aðra.“
Maria fór grátandi að lindinni og beygði sig til að sjá hvort hún gæti fundið snælduna. Æ, hún hallaði sér of langt og féll. En í stað þess að vera í vatninu, féll hún í gegnum lindina og kom út hinum megin. Hún fann sig í fallegu engi. Sólin skein björt og þar voru þúsundir blóma í blóma.

Það var lítil stígur yfir engið, og hann fylgdi hún. Hann leiddi hana eftir smá stund að ofni fullum af brauði. Brauðhleifarnir hrópuðu:
„Taktu okkur út! taktu okkur út! Við erum tilbúin.“
Maria steig að ofninum og tók út alla hleifana. Síðan gekk hún áfram.

Fljótlega kom hún að tré fullu af þroskuðum rauðum eplum. Tréð hrópaði,
„Hristu mig! hristu mig! Eplin mín eru öll þroskuð.“
Þá hristi hún tréð þar til eplin féllu í kringum hana eins og rigning. Hún setti þau saman í hrúgu og hélt áfram.

Að lokum kom hún að litlu húsi. Í dyrunum stóð gömul kona. Hún leit svo undarlega og svo ógnvekjandi út að stúlkan byrjaði að hlaupa í burtu.
En konan kallaði á eftir henni:
„Ekki vera hrædd, kæra barn. Komdu hingað og búðu hjá mér. Hlýddu mér og gerðu skyldu þína og þú munt aðeins mæta góðvild. Á hverjum degi verður þú að búa um rúmið mitt vel og hrista það svo fjöðrin fljúgi. Þá verður snjór á jörðinni, því ég er gamla móðir Frost.“

Svo fór Maria að búa hjá gömlu móður Frost. Á hverjum degi hristi hún rúmið þar til fjöðrin flaug eins og snjókorn. Hún hafði nóg að borða og drekka og aldrei óvingjarnlegt orð. Í langan tíma var hún hamingjusöm þar með gömlu konunni. En að lokum byrjaði hún að finna fyrir sorg. Hún var heimþrá, eftir allt saman, og þráði að fara aftur til móður sinnar og systur.
„Kæra gamla móðir Frost,“ sagði hún, „þú ert góð og góðvild. En eftir allt saman, þá eru þær móðir mín og systir mín, og það er heimili mitt. Ég þrái að sjá þær allar.“

Þá sagði gamla móðir Frost,
„Það er rétt að þú ættir að vilja fara heim. Þú hefur þjónað mér vel og sannarlega, og þú skalt ekki missa af umbun þinni.“
Hún tók stúlkuna í höndina og leiddi hana upp stíginn. Þær komu loks að opnum hliði. Þegar stúlkan fór í gegnum það, féll gullregn sem festist við kjól hennar. Hún var þakin gulli frá hvirfli til ilja.
„Þetta er umbun þín fyrir heiðarlega, trúfasta vinnu,“ sagði gamla móðir Frost.
Síðan setti hún týndu snælduna í hönd Mariu.

Hliðið lokaðist. Allt í einu fann Maria sig við lindina í garði móður sinnar. Hani sem sat á vegg krunkaði:
„Kúkú-rú!
Gullklædda mey,
Velkomin til þín.“
Vegna gullsins voru móðir hennar og systir ánægðar að sjá hana og töluðu vingjarnlega.
„Hvar hefurðu verið?“ spurðu þær.
Hún sagði þeim allt sem hafði gerst.
Þá sagði móðirin við uppáhalds dóttur sína Isabelle,
„Þú verður að fara til gömlu móður Frost, kæra mín, og fá hlut af gulli hennar.“

Eldri dóttirin, Isabelle, fór út og settist við lindina til að spinna. Hún vildi auðæfi án vinnu og hún vildi ekki spinna nógu lengi né nógu hratt til að láta fingur hennar blæða. Þar til blóð var á snældunni myndi hún ekki fara niður á botn lindarinnar. Svo setti stúlkan hönd sína í þyrnibúnt og stakk fingur sinn. Nokkur blóðdropa féllu á snælduna.
Þá kastaði hún henni í lindina og stökk á eftir henni. Hún fann sig í fallegu engi og gekk niður stíginn þar til hún kom að ofninum.
Hún heyrði brauðhleifana hrópa,
„Taktu okkur út! taktu okkur út! Við munum brenna, því við höfum verið lengi í bakstri.“
En stúlkan svaraði,
„Nei, aldeilis ekki. Ég hef enga löngun til að óhreinka hendur mínar í ofni eða brenna fingur mína á heitum hleifum.“

Hún gekk áfram þar til hún kom að eplatrénu.
„Hristu mig! hristu mig!“ hrópaði það. „Eplin mín eru öll alveg þroskuð.“
„Það mun ég ekki,“ svaraði hún. „Sum eplin þín gætu fallið á höfuð mitt.“
Og hún gekk letilega áfram.

Eftir smá stund kom hún að dyrum húss móður Frost. Hún gekk beint inn og bauðst til að þjóna gömlu konunni.
„Mjög vel,“ sagði móðir Frost, og sagði henni hvað hún ætti að gera.
Heilan dag vann stúlkan vel. Hún hugsaði um gullið sem hún vonaðist til að fá.
Á öðrum degi gerði hún ekki eins vel.
Og á þriðja degi var það verra.
Dag eftir dag vaknaði hún seint, gleymdi að sópa undir rúmið og hætti að hrista fjöðrin úr rúmfötunum, varð sífellt kærulausari með verkefni sín og ókurteisari.

„Ég þarf þín ekki lengur,“ sagði móðir Frost loks. „Þú mátt fara heim.“
Stúlkan var þreytt á að vera þar sem hún var ekki dekruð eða hugsað um. Hún hljóp niður stíginn án þess að segja bless. Hliðið var opið.
„Æ!“ hugsaði hún, „gullregnið mun koma þegar ég fer í gegnum það.“

Svo hún gekk mjög hægt. En í stað gulls, kom niður ketill af tjöru og bik. Haninn krunkaði hátt:
„Kúkú-rú!
Bikklædda mey,
Engin velkomin til þín.“
Tjöran festist við föt hennar. Hún festist, ekki aðeins við föt hennar, heldur við húð hennar og hár. Og, svo lengi sem hún lifði, kom hún aldrei af.