นิทานหนูซนสองตัว

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีบ้านตุ๊กตาที่สวยงามมากหลังหนึ่ง มันทำจากอิฐสีแดงและมีหน้าต่างสีขาว มีผ้าม่านมัสลินของจริง มีประตูหน้าบ้าน และมีปล่องไฟ

มันเป็นของตุ๊กตาสองตัวชื่อว่าลูซินดาและเจน อย่างน้อยมันก็เป็นของลูซินดา แต่เธอไม่เคยสั่งอาหารเลย
เจนเป็นแม่ครัว แต่เธอก็ไม่เคยทำอาหารเลย เพราะอาหารเย็นถูกซื้อมาแบบสำเร็จรูปในกล่องที่เต็มไปด้วยเศษไม้

มีกุ้งล็อบสเตอร์สีแดงสองตัว แฮมหนึ่งชิ้น ปลาหนึ่งตัว พุดดิ้งหนึ่งถ้วย รวมถึงลูกแพร์และส้มบางส่วน
พวกมันไม่ยอมหลุดออกจากจาน แต่พวกมันก็สวยงามเหลือเกิน

เช้าวันหนึ่ง ลูซินดาและเจนออกไปนั่งรถเข็นตุ๊กตาเล่นข้างนอก ไม่มีใครอยู่ในห้องเด็กเล่นและมันก็เงียบมาก ทันใดนั้นก็มีเสียงกุกกักและเสียงข่วนเบาๆ ที่มุมห้องใกล้เตาผิง ซึ่งมีรูอยู่ใต้แผ่นบัวเชิงผนัง
ทอม ธัมบ์ ยื่นหัวออกมาครู่หนึ่ง แล้วก็ผลุบกลับเข้าไปใหม่
ทอม ธัมบ์ เป็นหนูตัวหนึ่ง

หนึ่งนาทีต่อมา ฮันคา มันคา ภรรยาของเขาก็ยื่นหัวออกมาเช่นกัน และเมื่อเธอเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในห้องเด็กเล่น เธอก็ออกมาบนผ้าปูโต๊ะน้ำมันข้างเตาผิง

บ้านตุ๊กตาตั้งอยู่อีกด้านหนึ่งของเตาผิง ทอม ธัมบ์ และฮันคา มันคา เดินข้ามพรมไปอย่างระมัดระวัง พวกเขาผลักประตูหน้าบ้าน—มันไม่ได้ล็อคไว้

ทอม ธัมบ์ และฮันคา มันคา ขึ้นไปชั้นบนและแอบมองเข้าไปในห้องอาหาร แล้วพวกเขาก็ร้องจี๊ดด้วยความดีใจ!
มีอาหารเย็นที่น่ากินมากวางอยู่บนโต๊ะ! มีช้อนดีบุก มีมีดและส้อมตะกั่ว และเก้าอี้ตุ๊กตาสองตัว—ทุกอย่างช่างสะดวกสบายเหลือเกิน!

ทอม ธัมบ์ เริ่มลงมือแล่แฮมทันที มันมีสีเหลืองเงางามและมีลายเส้นสีแดง
มีดบิดงอและทำให้เขาเจ็บ เขาเอานิ้วเข้าปาก
“มันยังต้มไม่สุกพอ มันแข็งมาก เธอลองดูสิ ฮันคา มันคา“

ฮันคา มันคา ยืนบนเก้าอี้ของเธอและสับแฮมด้วยมีดตะกั่วอีกเล่ม
“มันแข็งเหมือนแฮมที่ร้านขายของชำเลย“ ฮันคา มันคา กล่าว

แฮมหลุดออกจากจานด้วยแรงกระชากและกลิ้งไปใต้โต๊ะ
“ช่างมันเถอะ“ ทอม ธัมบ์ บอก “ส่งปลามาให้ฉันหน่อย ฮันคา มันคา!“

ฮันคา มันคา ลองใช้ช้อนดีบุกทุกคันสลับกันไป แต่ปลาก็ถูกกาวติดไว้กับจาน
แล้วทอม ธัมบ์ ก็เริ่มโมโห เขาเอาแฮมไปวางไว้กลางพื้นแล้วทุบมันด้วยที่คีบและพลั่ว—ปัง ปัง เพล้ง เพล้ง!
แฮมแตกกระจายเป็นชิ้นๆ เพราะภายใต้สีที่เงางามนั้น มันทำมาจากปูนปลาสเตอร์เท่านั้นเอง!

จากนั้นความโกรธและความผิดหวังของทอม ธัมบ์ และฮันคา มันคา ก็ไม่มีที่สิ้นสุด พวกเขาทำลายพุดดิ้ง กุ้งล็อบสเตอร์ ลูกแพร์ และส้มจนพังพินาศ
เนื่องจากปลาไม่ยอมหลุดออกจากจาน พวกเขาจึงโยนมันเข้าไปในกองไฟกระดาษยับยู่ยี่สีแดงฉานในห้องครัว แต่มันก็ไม่ยอมไหม้เช่นกัน

ทอม ธัมบ์ ปีนขึ้นไปบนปล่องไฟในห้องครัวและมองออกไปที่ด้านบน—ไม่มีเขม่าเลยสักนิด

ในขณะที่ทอม ธัมบ์ อยู่บนปล่องไฟ ฮันคา มันคา ก็ต้องผิดหวังอีกครั้ง เธอพบกระป๋องเล็กๆ บนเคาน์เตอร์ที่มีป้ายเขียนว่า—ข้าว—กาแฟ—สาคู—แต่เมื่อเธอคว่ำมันลง กลับไม่มีอะไรอยู่ข้างในเลยนอกจากลูกปัดสีแดงและสีน้ำเงิน

จากนั้นหนูเหล่านั้นก็เริ่มทำความซนเท่าที่จะทำได้—โดยเฉพาะทอม ธัมบ์! เขาเอาเสื้อผ้าของเจนออกจากลิ้นชักในห้องนอนของเธอ และโยนมันออกไปนอกหน้าต่างชั้นบน
แต่ฮันคา มันคา เป็นคนประหยัด หลังจากดึงขนนกออกมาครึ่งหนึ่งจากหมอนข้างของลูซินดา เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเธออยากได้ที่นอนขนเป็ดสำหรับตัวเอง

ด้วยความช่วยเหลือของทอม ธัมบ์ เธอแบกหมอนข้างลงมาข้างล่างและข้ามพรมไป มันยากที่จะยัดหมอนข้างเข้าไปในรูหนู แต่พวกเขาก็ทำจนสำเร็จจนได้

จากนั้นฮันคา มันคา ก็กลับไปเอาเก้าอี้ ชั้นหนังสือ กรงนก และของจุกจิกอีกหลายอย่าง แต่ชั้นหนังสือและกรงนกไม่ยอมเข้าไปในรูหนู

ฮันคา มันคา ทิ้งของเหล่านั้นไว้ข้างเตาผิงและไปเอาเปลเด็กมา

ฮันคา มันคา กำลังกลับมาพร้อมกับเก้าอี้อีกตัว ทันใดนั้นก็มีเสียงคนคุยกันข้างนอกตรงโถงทางเดิน พวกหนูรีบวิ่งกลับไปที่รูของพวกมัน และพวกตุ๊กตาก็เข้ามาในห้องเด็กเล่น

ช่างเป็นภาพที่น่าตกใจต่อสายตาของเจนและลูซินดาเหลือเกิน!
ลูซินดานั่งลงบนเตาในครัวที่คว่ำอยู่และจ้องมอง ส่วนเจนพิงเคาน์เตอร์ครัวและยิ้ม—แต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำ

ชั้นหนังสือและกรงนกถูกเก็บกลับมาจากข้างเตาผิง—แต่ฮันคา มันคา ได้เปลเด็กและเสื้อผ้าบางส่วนของลูซินดาไป

เธอยังมีหม้อและกระทะที่มีประโยชน์ และสิ่งของอื่นๆ อีกหลายอย่าง

เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่เป็นเจ้าของบ้านตุ๊กตาพูดว่า—
“หนูจะหาตุ๊กตาที่แต่งตัวเหมือนตำรวจมา!“

แต่พี่เลี้ยงพูดว่า—
“ฉันจะวางกับดักหนู!“

และนี่คือเรื่องราวของหนูเกเรสองตัว—แต่จริงๆ แล้วพวกเขาก็ไม่ได้ดื้อขนาดนั้น เพราะทอม ธัมบ์ จ่ายค่าเสียหายสำหรับทุกอย่างที่เขาทำพัง
เขาพบเหรียญที่บิดเบี้ยวเหรียญหนึ่งใต้พรม และในคืนวันคริสต์มาสอีฟ เขาและฮันคา มันคา ก็ช่วยกันยัดมันลงในถุงเท้าข้างหนึ่งของลูซินดาและเจน

และในตอนเช้าตรู่ของทุกวัน—ก่อนที่ใครจะตื่น—ฮันคา มันคา จะมาพร้อมกับที่ตักผงและไม้กวาดของเธอเพื่อกวาดบ้านตุ๊กตา!