ດົນນານມາແລ້ວ, ໃນອານາຈັກໜຶ່ງທີ່ເວດສະມົນຍັງຄົງລອຍຢູ່ໃນອາກາດດັ່ງໝອກຍາມເຊົ້າ, ໄດ້ມີກະສັດອົງໜຶ່ງທີ່ມີສະຕິປັນຍາເລື່ອງລືຊາ.
ມີຄຳເວົ້າວ່າ ຄວາມລັບຕ່າງໆພັດພາກັນມາຕາມສາຍລົມເພື່ອໄປເຖິງຫູຂອງພຣະອົງ, ແລະ ບໍ່ມີຄວາມລຶກລັບໃດໆທີ່ຈະສາມາດຊ່ອນພົ້ນຈາກດວງຕາທີ່ຮອບຮູ້ຂອງພຣະອົງໄດ້.

ແຕ່ພະລາຊາທຣົງເກັບຄວາມລັບໜຶ່ງໄວ້ ທີ່ແມ່ນແຕ່ທີ່ປຶກສາໃກ້ຊິດທີ່ສຸດກໍບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້.
ທຸກໆຄ່ຳຄືນ ຫຼັງຈາກຫ້ອງອາຫານໃຫຍ່ວ່າງເປົ່າ ແລະ ທຽນເຫຼັ້ມສຸດທ້າຍດັບລົງ ຜູ້ຮັບໃຊ້ໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງຈະນຳຈານເງິນທີ່ປົກດ້ວຍຝາທອງຄຳມາຖວາຍພະອົງ. ພະລາຊາຈະລໍຖ້າຈົນກວ່າພະອົງຈະຢືນຢູ່ຄົນດຽວໂດດດ່ຽວໃນແສງທຽນທີ່ສ່ອງວາບໆ ກ່ອນທີ່ຈະຍົກຝາຂຶ້ນ.
ສິ່ງທີ່ຢູ່ພາຍໃນຍັງຄົງເປັນຄວາມລຶກລັບ — ແມ່ນແຕ່ສຳລັບຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຖືຈານນັ້ນ — ເພາະພິທີກຳຂອງພະລາຊາຖືກປະຕິບັດໃນຄວາມໂດດດ່ຽວຢ່າງສົມບູນ ຄືກັບວ່າສິ່ງທີ່ຢູ່ພາຍໃນນັ້ນສັກສິດເກີນໄປສຳລັບດວງຕາໃດໆ ນອກຈາກດວງຕາຂອງພະອົງເອງ.

ເມື່ອລະດູການຜ່ານໄປ, ຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນຂອງຄົນໃຊ້ໄດ້ກາຍເປັນຄວາມເຈັບປວດທີ່ບໍ່ອາດສະຫງົບໄດ້.
ຄືນໜຶ່ງ, ຫົວໃຈຂອງລາວເຕັ້ນດັ່ງນົກທີ່ຖືກດັກຈັບ, ລາວຄ່ອຍໆລອບເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຂອງຕົນພ້ອມກັບຖ້ວຍໃສ່ອາຫານ. ມືຂອງລາວສັ່ນເທົາຂະນະທີ່ລາວຍົກຝາທອງຄຳຂຶ້ນ.
ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ມ້ວນຕົວດັ່ງແສງຈັນທ໌, ນອນຂົດຢູ່ຄືງູຂາວທີ່ເກັດຂອງມັນສ່ອງແສງວາວດ້ວຍແສງສ່ອງອ່ອນໆທີ່ບໍ່ຄືໂລກນີ້—ຄືກັບວ່າທຸກເກັດໄດ້ຖືກຈຸ່ມໃນແສງດາວ.

ດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ໄດ້ແຕະຊິ້ນນ້ອຍທີ່ສຸດໃສ່ລີ້ນຂອງຕົນ.
ໃນທັນທີນັ້ນ, ໂລກໄດ້ປ່ຽນແປງໄປ. ສຽງທີ່ລາວບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນມາກ່ອນໄດ້ດັງຂຶ້ນເປັນເພງຂັບຂານແລະສຽງລົມກັນ. ລາວວິ່ງໄປທີ່ໜ້າຕ່າງແລະເຫັນນົກກາງເຂນນັ່ງຢູ່ເທິງຕົ້ນໂອ໊ກເກົ່າແກ່, ປາກຂອງພວກມັນເຄື່ອນໄຫວຢ່າງມີຊີວິດຊີວາໃນການສົນທະນາ.
ລາວຕົກໃຈດ້ວຍຄວາມປະຫລາດໃຈ, ລາວເຂົ້າໃຈທຸກຄຳ! ງູວິເສດໄດ້ມອບ «ຂອງຂວັນແຫ່ງການເຂົ້າໃຈສັດທຸກຊະນິດ» ໃຫ້ແກ່ລາວ — ທັງທີ່ຍ່າງ, ບິນ, ຫຼືລອຍນ້ຳຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.

ແຕ່ໂຊກຊະຕາໄດ້ເອົາເງົາມືດມາຄຸ້ມຄົນຜູ້ນີ້ໄວໆ.
ແຫວນທີ່ສົມເດັດພະລາຊິນີຊົງຮັກຍິ່ງທີ່ສຸດ—ແຫວນທອງທີ່ເວົ້າກັນວ່າຖືກຫຼໍ່ຂຶ້ນໂດຍເທວະດາ—ໄດ້ຫາຍໄປໂດຍບໍ່ມີຮ່ອງຮອຍ. ທົ່ວທັງອານາຈັກຄົ້ນຫາທຸກມຸມ, ພິກທຸກກ້ອນຫີນ, ແຕ່ແຫວນກໍຍັງຄົງສູນຫາຍ.
ຄວາມສົງໄສຕົກໃສ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ໜຸ່ມ, ເພາະລາວຢູ່ໃກ້ຫ້ອງຂອງສົມເດັດພະລາຊິນີ. ສົມເດັດພະລາຊາຊົງຮຽກລາວມາ, ພະພັກຕ໌ຂອງພະອົງເຄັ່ງຂຶ້ງ, ແລ້ວກ່າວຄຳເວົ້າທີ່ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈຂອງໜຸ່ມນ້ອຍໜາວສັ່ນ:
«ກ່ອນຕາເວັນຕົກໃນມື້ອື່ນ, ເຈົ້າຕ້ອງບອກຊື່ຂອງຜູ້ລັກທີ່ແທ້ຈິງ, ຫາກບໍ່ດັ່ງນັ້ນກໍຈົ່ງຮັບຜົນຕາມທີ່ຄວນ.»

ດ້ວຍຈິດໃຈໜັກໃຈ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ໄດ້ເດີນຫຼົງໄຫຼໄປໃນລານກາງແຈ້ງທີ່ແສງເດືອນສ່ອງ, ບ່ອນທີ່ສະລະນ້ຳສະທ້ອນດາວຫຼາຍດວງ.
ຂະນະທີ່ລາວຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຈົມຢູ່ໃນຄວາມສິ້ນຫວັງ, ລາວໄດ້ຍິນສຽງ — ສຽງຄວັກຄວັກທີ່ອ່ອນໂຍນ ກຳລັງເວົ້າເຖິງຄວາມສຸກງ່າຍໆ. ຝູງເປັດກຸ່ມໜຶ່ງ, ຂົນຂອງພວກມັນເຫຼື້ອມແສງໃນແສງດາວ, ກຳລັງລົມກັນຢູ່ລິມນ້ຳ.
ຜູ້ຮັບໃຊ້ຟັງຢູ່, ພອນສະຫວັນຂອງລາວຊ່ວຍໃຫ້ລາວເຂົ້າໃຈທຸກຄຳ. ຈາກນັ້ນ ເປັດໂຕໜຶ່ງກໍຖອນຫາຍໃຈ ແລ້ວສາລະພາບວ່າ, «ໂອ້, ຂ້ອຍໄດ້ກໍ່ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຍັງໄວ້! ເຊົ້ານີ້ຂ້ອຍພົບວົງກົມທອງຄຳທີ່ສ່ອງແສງຢູ່ໃຕ້ໜ້າຕ່າງຂອງພະລາຊິນີ. ດ້ວຍຄວາມໂງ່ຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍໄດ້ກືນມັນລົງໄປ, ແລ້ວຕອນນີ້ມັນນອນໜັກຢູ່ໃນທ້ອງຂ້ອຍຄືກ້ອນຫີນ.»
ຕາຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ກ້ວາງຂຶ້ນ. ນີ້ຕ້ອງເປັນແຫວນນັ້ນແນ່ນອນ!

ດ້ວຍມືທີ່ອ່ອນໂຍນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ໄດ້ພາເປັດໄປຍັງຫ້ອງຄົວຂອງປາສາດ. ພໍ່ຄົວຫຼວງທີ່ງຸນງົງ, ເບິ່ງຢູ່ຂະນະທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ເວົ້າຄຳໃຈດີກັບນົກໂຕນັ້ນ.
ທັງສອງຊ່ວຍກັນດູແລເປັດ, ແລະ ບໍ່ດົນ ສິ່ງຂອງລ້ຳຄ່ານັ້ນກໍ່ປາກົດຂຶ້ນມາ — ແຫວນໜຶ່ງວົງທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມີແສງດາວສ່ອງຢູ່ພາຍໃນວົງທອງຄຳ. ນັ້ນແມ່ນແຫວນຂອງພະລາຊິນີແທ້ໆ!
ຄວາມບໍລິສຸດຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ໄດ້ຮັບການພິສູດແລ້ວ. ພະລາຊາ, ດ້ວຍດວງຕາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເສຍໃຈ, ໄດ້ກົ້ມພະເສີດລົງແລ້ວກ່າວວ່າ:
«ຂ້ານ້ອຍໄດ້ທຳຜິດຕໍ່ທ່ານ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ຊື່ສັດ. ຈົ່ງບອກລາງວັນໃດກໍ່ໄດ້ທີ່ທ່ານຕ້ອງການ, ແລະ ສິ່ງນັ້ນຈະເປັນຂອງທ່ານ.»

ແຕ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຜູ້ນັ້ນ, ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈຂອງລາວຫ້າວຫານໃຝ່ຫາການຜະຈົນໄພ, ໄດ້ຂໍພຽງແຕ່ມ້າໜຶ່ງໂຕ ແລະ ຖົງທອງໃບນ້ອຍໃບໜຶ່ງ.
ເມື່ອແສງອາລຸນຍ້ອມທ້ອງຟ້າດ້ວຍສີກຸຫລາບ ແລະ ສີທອງ, ລາວກໍໄດ້ອອກເດີນທາງ. ເສັ້ນທາງຄົດເຄ້ຍວຜ່ານປ່າໄມ້ ທີ່ຕົ້ນໄມ້ເກົ່າແກ່ຕ່າງຊຸບຊິບກ່າວຂານຄວາມລັບ.
ໃນສະຖານທີ່ດັ່ງກ່າວນັ້ນ, ລາວໄດ້ພົບປາສາມໂຕ, ເກັດຂອງພວກມັນສ່ອງແສງເຫຼື້ອມວາວດັ່ງດ່ັງແກ້ວມະນີ, ຕິດຢູ່ທ່າມກາງຫຍ້າອ້ອຍຢູ່ລິມນ້ຳ, ເຫງືອກຂອງພວກມັນຫາຍໃຈຫອບຫາຍໃຈຫາຍ ປາດຖະໜາຫານ້ຳທີ່ໃຫ້ຊີວິດຢູ່ຖັດໄປ ແຕ່ບໍ່ອາດເອື້ອມຮອດໄດ້.
ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ, ລາວຄຸເຂົ່າລົງ ແລະ ຄ່ອຍໆຍົກປາແຕ່ລະໂຕ, ປ່ອຍພວກມັນຄືນສູ່ຄວາມເລິກທີ່ເຢັນສົດຊື່ນ. ຂະນະທີ່ພວກມັນລອຍໜີໄປ, ສຽງຂອງພວກມັນດັງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຂອບໃຈ:
«ຄົນແປກໜ້າໃຈດີ, ພວກເຮົາຈະຈື່ຈຳຄວາມເມດຕານີ້ໄວ້. ເມື່ອໃດທີ່ທ່ານຕ້ອງການ, ພວກເຮົາຈະຕອບແທນຄວາມດີຂອງທ່ານ!»

ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂີ່ມ້າຜ່ານທົ່ງຫຍ້າທີ່ແສງຕາເວັນສ່ອງລອດໃບໄມ້ລົງມາ, ລາວໄດ້ຍິນສຽງນ້ອຍໆດັງຂຶ້ນຈາກດິນໃຕ້ກີບມ້າຂອງລາວ.
ເມື່ອເບິ່ງລົງໄປ, ລາວເຫັນ Ant-King, ສິ່ງມີຊີວິດທີ່ມີທ່າທາງສງ່າງາມເຖິງແມ່ນຈະຕົວນ້ອຍ, ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າກອງທັບຂອງຜູ້ອອກແຮງງານ, ສຽງຂອງລາວເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເປັນຫ່ວງເພື່ອຄວາມປອດໄພຂອງພວກເຂົາຕາມທາງ.
ໂດຍບໍ່ລັງເລ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ໄດ້ນຳພາມ້າຂອງລາວຫຼີກອອກໄປ, ເພື່ອໃຫ້ອານາຈັກມົດສາມາດສືບຕໍ່ການເຮັດວຽກຂອງພວກເຂົາໄດ້ໂດຍບໍ່ມີສິ່ງກີດຂວາງ.
Ant-King, ມົງກຸດນ້ອຍຂອງລາວສ້ອງແສງຕາເວັນ, ໄດ້ຮ້ອງເອີ້ນວ່າ:
«ນັກເດີນທາງຜູ້ສູງສົ່ງ, ຄວາມໃຈດີຂອງທ່ານຈະບໍ່ຖືກລືມ! ເມື່ອທ່ານຕ້ອງການ, ພວກເຮົາຈະມາຊ່ວຍທ່ານ!»

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຍາມແລງໄດ້ທາສີຟ້າດ້ວຍສີມ່ວງແລະສີອໍາ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ໄດ້ພົບກັບເຫດການທີ່ໜ້າເວດທະນາ.
ສູງຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້ເຖົ້າທີ່ຄດງໍ, ຄອບຄົວໜຶ່ງຂອງນົກກາໄດ້ມາຮວມກັນ. ພໍ່ແມ່ນົກ, ຂົນດຳດຸ່ງດັ່ງທ້ອງຄືນ, ພະຍາຍາມສອນລູກໆໃຫ້ບິນ, ແຕ່ລູກນົກນ້ອຍໆອ່ອນເພຍເກີນໄປຍ້ອນຄວາມຫິວໂຫຍ ຈົນບໍ່ສາມາດກາງປີກໄດ້. ສຽງຮ້ອງທີ່ໜ້າສົງສານຂອງພວກມັນໄດ້ຕັດໃຈຜູ້ຮັບໃຊ້.
ໂດຍບໍ່ລັງເລ, ລາວໄດ້ແບ່ງປັນເສບຽງສຸດທ້າຍຂອງຕົນ — ເຂົ້າຈີ່ແລະເນີຍແຂງທີ່ເກັບໄວ້ສຳລັບການເດີນທາງ — ໃຫ້ແກ່ນົກທີ່ຫິວໂຫຍ.
ຂະນະທີ່ລູກນົກກາກິນອາຫານ, ກຳລັງກັບຄືນມາທີລະໜ້ອຍ, ພວກມັນຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຂອບໃຈວ່າ:
«ມະນຸດໃຈດີ, ທ່ານໄດ້ຊ່ວຍພວກເຮົາໃຫ້ລອດພົ້ນຈາກຄວາມພິນາດທີ່ແນ່ນອນ. ພວກເຮົາສັນຍາວ່າຈະຈື່ຈຳຄວາມໃຈກວ້າງຂອງທ່ານ, ແລະເມື່ອຄວາມຕ້ອງການທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງທ່ານມາເຖິງ, ພວກເຮົາຈະຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອຊ່ວຍທ່ານ!»

ຫຼັງຈາກເດີນທາງຫຼາຍວັນຜ່ານດິນແດນທີ່ງົດງາມແລະໂຫດຮ້າຍ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ໄດ້ມາເຖິງເມືອງໃຫຍ່ອັນໂອ່ອ່າທີ່ມີຫໍຄອຍສູງຈົດຟ້າ. ຖະໜົນຫົນທາງເຕັມໄປດ້ວຍພໍ່ຄ້າແລະນັກດົນຕີຈາກທຸກມຸມໂລກ.
ທີ່ນີ້ລາວໄດ້ຍິນ«ການປະກາດ»ທີ່ຈະປ່ຽນຊະຕາກຳຂອງລາວ: ເຈົ້າຍິງອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງອານາຈັກກຳລັງຊອກຫາຜົວ, ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ຈະມາຂໍແຕ່ງງານຕ້ອງສຳເລັດ«ສາມໜ້າທີ່ທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້»ກ່ອນ.
ເມື່ອຜູ້ຮັບໃຊ້ໄດ້ເຫັນເຈົ້າຍິງ, ຄວາມງາມຂອງນາງສ່ອງແສງສຸກໃສຈົນເບິ່ງຄືວ່າໄດ້ຮັບພອນຈາກເທວະດາ, ແລະຄວາມເມດຕາກະລຸນາສ່ອງແສງຢູ່ໃນດວງຕາຂອງນາງດັ່ງດາວຈະລາດ.
ໂດຍບໍ່ລັງເລ, ລາວກ້າວຂຶ້ນໄປຂ້າງໜ້າ, ດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ, ແລະປະກາດຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງລາວທີ່ຈະລອງເຮັດສິ່ງທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້.

ສິ່ງທ້າທາຍທຳອິດມາເຖິງໃຕ້ທ້ອງຟ້າທີ່ແຕ້ມດ້ວຍສີຍາມຕາເວັນຕົກ. ກະສັດ, ສົ້ງຄຳຂອງພຣະອົງໄຫຼລື່ນດັ່ງທອງຄຳທີ່ໄຫຼ, ໄດ້ຢືນຢູ່ເທິງໜ້າຜາທີ່ເບິ່ງລົງໄປຍັງທະເລທີ່ໄຮ້ຂອບເຂດ.
ດ້ວຍການໂບກມືຢ່າງໂອ້ອ່ອງ, ພຣະອົງໄດ້ຖິ້ມແຫວນທອງ—ວົງທີ່ເບິ່ງຄືດັ່ງດູດຊຶມແສງຕາເວັນໄວ້ໃນຕົວ—ລົງໄປໃນນ້ຳທີ່ຄື້ນຟ່ອງຢູ່ດ້ານລຸ່ມ.
«ເອົາແຫວນນີ້ກັບຄືນມາ» ກະສັດສັ່ງ, «ແລ້ວໜ້າທີ່ທຳອິດຈະສຳເລັດ.»
ຂະນະທີ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ນັ່ງຢູ່ຊາຍຝັ່ງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍກ້ອນຫີນ, ເບິ່ງຄື້ນຟ່ອງກະທົບກ້ອນຫີນ, ໃຈຂອງລາວກໍ່ຈົ່ມລົງ. ໃຜຈະສາມາດຄົ້ນຫາແຫວນໜຶ່ງວົງຈາກທ້ອງທະເລທີ່ກວ້າງໃຫຍ່ໄດ້?
ແຕ່ແລ້ວ, ຄືດັ່ງຖືກເອີ້ນໂດຍສິ່ງທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ, ປາສາມໂຕທີ່ງົດງາມໄດ້ໂຜ່ລ່ອງຂຶ້ນມາຈາກຄວາມເລິກ, ເກັດຂອງພວກມັນສ່ອງແສງວາວດັ່ງອັນລະລາບທີ່ມີຊີວິດ. ໂຕໜຶ່ງໄດ້ຄາບໝາກຫອຍໄວ້ໃນປາກ ແລ້ວວາງມັນລົງຢ່າງອ່ອນໂຍນເທິງຊາຍຝັ່ງ.
ເມື່ອຜູ້ຮັບໃຊ້ເປີດມັນອອກ, ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ນອນຢູ່ພາຍໃນດັ່ງດາວທີ່ຖືກຈັບໄວ້, ແຫວນທອງໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ! ພວກປາໄດ້ຈື່ຄຳສັນຍາຂອງພວກມັນໄວ້.

ວຽກທີສອງເບິ່ງຄືວ່າເປັນໄປບໍ່ໄດ້ຍິ່ງກວ່າເກົ່າ.
ເຈົ້າຍິງ, ສວມຊຸດທີ່ຫ້ອຍລົງຄືກັບສາຍນ້ຳແພ, ໄດ້ນຳພາຜູ້ຮັບໃຊ້ໄປຍັງສວນກວ້າງໃຫຍ່ທີ່ຍາວໄປຮອດຂອບຟ້າ. ດ້ວຍທ່າທາງທີ່ງາມສງ່າ, ນາງໄດ້ໂປຼຍເມັດພືດນ້ອຍໆທີ່ສຸດສິບຖົງໃຫຍ່—ເມັດທີ່ນ້ອຍຈົນເບິ່ງຄືກັບເມັດຊາຍ, ແຕ່ລະເມັດແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ລະເມັດເປັນເອກະລັກ.
«ກ່ອນແສງທຳອິດຂອງຮຸ່ງສາງ,» ນາງປະກາດ, ສຽງຂອງນາງອ່ອນໂຍນແຕ່ໝັ້ນຄົງ, «ເມັດທຸກເມັດຕ້ອງໄດ້ຖືກເກັບກຳແລະສົ່ງຄືນໃສ່ຖົງທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງມັນ. ຫ້າມເສຍເມັດດຽວ.»
ຫົວໃຈຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຫວາດຢ້ານຕໍ່ຄວາມໃຫຍ່ໂຕຂອງວຽກ. ມັນເບິ່ງຄືເປັນໄປບໍ່ໄດ້—ຈົນກວ່າຄວາມມືດຈະລົງມາແລະດວງຈັນຈະຂຶ້ນ.
ຈາກນັ້ນ, ຈາກທຸກມຸມຂອງສວນ, ຈາກໃຕ້ທຸກກ້ອນຫີນແລະໃບໄມ້, ກະສັດມົດແລະກອງທັບອັນໃຫຍ່ໂຕຂອງລາວໄດ້ມາຮອດ. ມົດຫຼາຍພັນໂຕໄດ້ເຮັດວຽກຕະຫຼອດຄືນດ້ວຍຄວາມລະອຽດລະອໍ.
ເມື່ອແສງທຳອິດຂອງຮຸ່ງສາງສ່ອງໃສ່ສວນ, ທຸກເມັດໄດ້ຖືກເກັບກຳ, ຄັດແຍກ, ແລະສົ່ງຄືນໃສ່ຖົງທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງມັນດ້ວຍຄວາມສົມບູນແບບຈົນເບິ່ງຄືກັບຜົນງານສິລະປະ. ກະສັດມົດແລະບັນດາຜູ້ຕິດຕາມຂອງລາວໄດ້ຈື່ຈຳຄຳສັນຍາຂອງພວກເຂົາ.

ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເຈົ້າຍິງ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະປະທັບໃຈ, ກໍຍັງບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະຍອມແພ້.
ນາງໄດ້ສະເໜີສິ່ງທ້າທາຍສຸດທ້າຍ, ທີ່ຍາກທີ່ສຸດໃນທຸກຢ່າງ:
«ຈົ່ງເດີນທາງໄປຈົນສຸດປາຍແຜ່ນດິນ», ນາງສັ່ງ, ດວງຕາຂອງນາງເຫຼື້ອມປະກາຍດ້ວຍຄວາມທ້າທາຍແລະຄວາມຫວັງ, «ແລ້ວນຳໝາກໄມ້ຈາກຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດອັນໂດ່ງດັງມາໃຫ້ຂ້ອຍ — ຕົ້ນໄມ້ທີ່ງອກຢູ່ໃນສວນທີ່ຢູ່ເໜືອການເອື້ອມເຖິງຂອງມະນຸດ, ບ່ອນທີ່ໝາກໄມ້ນັ້ນໃຫ້ສະຕິປັນຍານິລັນດອນແລະຄວາມຮັກທີ່ໄຮ້ຂອບເຂດ.»
ຜູ້ຮັບໃຊ້ໄດ້ອອກເດີນທາງໃນການຄົ້ນຫາທີ່ພາລາວໄປຈົນເຖິງຂອບຂອງໂລກທີ່ຮູ້ຈັກ. ລາວເດີນທາງຜ່ານປ່າທີ່ມີມົນຕ໌ ບ່ອນທີ່ຕົ້ນໄມ້ຫຍິບຫຍໍ້ຄວາມລັບໂບຮານ, ຂ້າມທະເລຊາຍທີ່ພາບລວງຕາເຕັ້ນລຳ, ແລະຂ້າມພູເຂົາທີ່ຂູດຟ້າ.
ໃນຍາມທີ່ຄວາມຫວັງທຸກຢ່າງເບິ່ງຄືຈະສູນສິ້ນ, ຂະນະທີ່ລາວພັກຜ່ອນຄືນໜຶ່ງໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ທີ່ກິ່ງກ້ານຂອງມັນແຕະດາວ, ໝາກໄມ້ທອງຄຳໜຶ່ງໝາກ, ສ່ອງແສງດ້ວຍແສງສະຫວ່າງຈາກພາຍໃນທີ່ສູ້ກັບດວງຈັນ, ໄດ້ຫຼົ່ນລົງມາຢ່າງອ່ອນໂຍນໃສ່ມືທີ່ລໍຖ້າຂອງລາວ.
ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ, ກາສາມໂຕທີ່ສງ່າງາມ, ຂົນນົກຂອງພວກມັນເຫຼື້ອມຄືກັບຫີນດຳທີ່ຂັດມັນ, ໄດ້ລົງຈອດຢູ່ເທິງບ່າຂອງລາວ.
«ພວກເຮົາໄດ້ບິນໄປຈົນສຸດປາຍແຜ່ນດິນ», ພວກມັນປະກາດຢ່າງໄຊຊະນະ, «ຜ່ານພາຍຸແລະຂ້າມມະຫາສະໝຸດ, ໄປຍັງສວນສັກສິດທີ່ຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດງອກຢູ່. ໝາກໄມ້ນີ້ພວກເຮົານຳມາໃຫ້ທ່ານ, ຕາມທີ່ໄດ້ສັນຍາໄວ້, ດ້ວຍຄວາມຮູ້ບຸນຄຸນຕໍ່ຄວາມໃຈດີທີ່ທ່ານໄດ້ສະແດງໃຫ້ພວກເຮົາໃນຍາມທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງການ.»

ດ້ວຍໝາກແອັບເປິ້ນທອງຄຳທີ່ຖືກອຸ້ມໄວ້ໃນມືຄືກັບດາວທີ່ຖືກຈັບໄດ້, ຊາຍໜຸ່ມໄດ້ກັບຄືນໄປຫານາງເຈົ້າຍິງ, ດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.
ນາງເຈົ້າຍິງ, ເມື່ອເຫັນສິ່ງທີ່ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ກາຍເປັນໄປໄດ້, ກໍ່ບໍ່ສາມາດປະຕິເສດສິ່ງທີ່ຫົວໃຈຂອງນາງຮູ້ດີຢູ່ແລ້ວໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ — ວ່າຊາຍໜຸ່ມຜູ້ນີ້ມີ «ຄວາມກ້າຫານ ແລະ ຄວາມມຸ່ງໝັ້ນ» ພ້ອມທັງຄວາມດີງາມຂອງຈິດໃຈທີ່ສ່ອງແສງສວ່າງກວ່າອັນລ້ຳຄ່າໃດໆ.
ທັງສອງໄດ້ແບ່ງປັນໝາກໄມ້ຈາກຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ, ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ລິ້ມລົດໝາກໄມ້ທີ່ຫວານ ແລະ ມີເວດມົນຕ໌ນັ້ນ, ຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາກໍ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອົບອຸ່ນ ແລະ ຄວາມຮັກທີ່ເລິກເຊິ່ງຈົນເບິ່ງຄືວ່າມັນສ່ອງອອກມາຈາກຕົວຂອງພວກເຂົາເອງ.
ນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ່ມີເສນ່ຫ໌ນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ, ພວກເຂົາໄດ້ດຳລົງຊີວິດຢ່າງກົມກຽວ, ອ້ອມລ້ອມດ້ວຍໝູ່ເພື່ອນທັງທີ່ເປັນມະນຸດ ແລະ ສັດ ທີ່ຈື່ຈຳ ແລະ ຊົມເຊີຍ «ຄວາມເມດຕາທີ່ບໍ່ມີຂອບເຂດ» ທີ່ລາວໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນ.
ແລະ ດັ່ງນັ້ນ, ໃນອານາຈັກທີ່ເວດມົນຕ໌ຍັງຄົງກະຊິບຢູ່ໃນອາກາດ ແລະ ການກະທຳດີບໍ່ເຄີຍຖືກລືມ, ພວກເຂົາໄດ້ດຳລົງຊີວິດຢ່າງມີຄວາມສຸກຕະຫຼອດໄປ, ເລື່ອງຮັກຂອງພວກເຂົາໄດ້ກາຍເປັນຕຳນານທີ່ເລົ່າຂານສືບຕໍ່ກັນມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນ.