वनातील झोपडी

एका लाकूडतोड माणूस त्याच्या पत्नी आणि तीन मुलींसोबत एका जंगलाजवळच्या एका छोट्या झोपडीत राहत होता. एक सकाळी, कामासाठी तयारी करत असताना, तो म्हणाला, "पत्नी, मी दुपारी घरी नसेन आणि काम खूप आहे. माझ्या सर्वात मोठ्या मुलीने माझे रात्रीचे जेवण माझ्यासाठी पाठवा. मार्ग दाखवण्यासाठी, मी माझ्या खिशात गहू घेऊन माझ्या मार्गावर टाकेन." तो खांद्यावर कुऱ्हाड घेऊन निघून गेला.

दुपारच्या सुमारास, तिची मुलगी जंगलात गेली. तिच्या वडिलांच्या रात्रीच्या जेवणासाठी तिने सूपचा जग आणि काही ब्रेड आणले होते. तिने गव्हाचा शोध घेतला, पण चिमण्या आणि फिंचने सगळे दाणे उचलून घेतले होते. ती सूर्यास्तापर्यंत चालत राहिली आणि जंगल थंड झाले. झाडं सळसळली आणि घुबडांनी हुंकार मारला, आणि त्या मुलीला भीती वाटू लागली. त्याच क्षणी, तिला दूरवर फांद्यांमध्ये एक प्रकाश चमकताना दिसला. "तिथे नक्कीच कोणीतरी राहत असेल," तिने विचार केला. "ते मला रात्रीसाठी नक्कीच आश्रय देतील." ती प्रकाशाच्या दिशेने चालत गेली आणि जंगलात खोलवर असलेल्या एका छोट्या घरापाशी पोहोचली. तिने दरवाजा ठोठावला, आणि एका कर्कश आवाजाने म्हटले, "आत या."

आत ती गेली आणि तिला एक वृद्ध माणूस टेबलाजवळ बसलेला दिसला. त्याची पांढरी दाढी जवळजवळ जमिनीला स्पर्श करत होती. खोलीत तीन प्राणी होते, एक कोंबडी, एक कोंबडा आणि एक पट्टे असलेली गाय. "मी जंगलात रस्ता चुकले आहे," ती मुलगी त्या वृद्ध माणसाला म्हणाली. "मी इथे रात्र काढू शकते का?" त्याचे उत्तर देण्याऐवजी, तो प्राण्यांकडे वळला आणि म्हणाला, "सुंदर कोंबड्या आणि पट्टे असलेली गाय, आता तुम्हाला काय उत्तर द्यायचे आहे?"

"क्लक! क्लक! क्लक!" कोंबडी म्हणाली. "कॉक-अ-डूडल-डू!" कोंबडा म्हणाला. "मू! मू! मू!" गाय म्हणाली. म्हणजे ती थांबण्याची शक्यता होती.

तेव्हा त्या वृद्ध महिलेने म्हटले, "तुम्हाला येथे भरपूर काही मिळेल. स्वयंपाकघरात जा आणि रात्रीचे जेवण बनवा."

मुलीने स्वतःसाठी आणि त्या वृद्ध माणसासाठी रात्रीचे जेवण बनवले, पण तिने कधीच प्राण्यांचा विचार केला नाही. तिने जेवढे खाल्ले तेवढे झाल्यावर ती म्हणाली, "मी खूप थकून गेले आहे. मी कुठे झोपू?" प्राणी समूहाने उत्तर दिले, "तू फक्त स्वतःचाच विचार करत होतीस, आता आज रात्री तू जशी विश्रांती घ्यायला हवी तशी घे."

ती मुलगी इतकी झोपलेली होती की तिने ते काय बोलले ते क्वचितच ऐकले. "वर जा," वृद्ध माणूस म्हणाला. "तुम्हाला प्रत्येकी एक पलंग असलेली दोन खोल्या मिळतील. झोपण्यापूर्वी दोन्ही पलंग तयार करा." ती मुलगी वर गेली आणि तिने मोठ्या खोलीतील पलंग स्वतःसाठी तयार केला. मग, ती खाली झोपली आणि तिला झोप लागली. थोड्या वेळाने, तो वृद्ध माणूस वर आला. त्याचा पलंग तयार नसलेला आणि मुलगी झोपलेली पाहून त्याने मान हलवली. मग, त्याने जमिनीवरील एक दरवाजा उघडला आणि तिचा पलंग तळघरात खाली उतरू दिला.

संध्याकाळी उशिरा, लाकूडतोडी करणारी स्त्री घरी गेली. तिने तिच्या पत्नीला दिवसभर उपाशी ठेवल्याबद्दल ओरडले. ती म्हणाली, "माझी चूक नाही. मी आमच्या मुलीला रात्रीच्या जेवणासाठी पाठवले. ती रस्ता चुकली असावी. ती उद्या परत येईल, यात शंका नाही."

दुसऱ्या दिवशी सकाळी लवकर, लाकूडतोड्याला त्याच्या कामावर जायचे होते. "आज माझ्या जेवणासोबत आमच्या दुसऱ्या मुलीला पाठवा," तो म्हणाला. "मी खिशभर वाटाणा घेऊन जाईन. ते गव्हाच्या दाण्यांपेक्षा मोठे आहेत. ती ते पाहतील आणि रस्ता हरवणार नाही."

पण दुपारपर्यंत वाटाणा संपला होता. लाकडावरील पक्ष्यांनी तो उचलून घेतला होता. रस्ता दाखवण्यासाठी एकही वाटाणा शिल्लक नव्हता. ती मुलगी दिवसभर जंगलात फिरत राहिली. शेवटी, ती त्या वृद्ध माणसाच्या झोपडीजवळ आली आणि तिला अन्न आणि निवारा मिळाला. तिनेही जनावरांना खायला दिले नाही किंवा त्या वृद्ध माणसाचा पलंग बनवला नाही. ती झोपली असताना, त्याने दरवाजा उघडला. तिच्या बहिणीने जसे केले होते, तसे ती तळघरात पडली.

तिसऱ्या दिवशी सकाळी, लाकूडतोडकाने त्याच्या पत्नीला सांगितले की त्यांनी त्यांच्या सर्वात लहान मुलीला रात्रीच्या जेवणासोबत पाठवावे. तो म्हणाला, "ती नेहमी चांगली आणि जागरूक असते. तिच्या बहिणींप्रमाणे ती रस्ता चुकणार नाही." "नाही," आई म्हणाली, "माझी सर्वात लहान मुलगी जाऊ नये असे मला वाटते. जर ती सुद्धा रस्ता चुकली तर?" "भिऊ नको," वडील म्हणाले, "ती काळजी घेणारी आणि हुशार आहे, आणि तिला मार्ग सापडेल. शिवाय, मी माझ्या खिशाला डाळींनी भरून ठेवेल. ह्या डाळी मी रस्त्यात विखुरून देईन." पण जेव्हा तिची मुलगी जंगलात गेली, तेव्हा तिथे डाळ दिसत नव्हती. कबुतरांनी ती सगळी खाल्ली होती, आणि त्यामुळे तिला कोणत्या दिशेने जायचे आहे हे समजले नाही. तिने दुःखाने विचार केला की तिचे वडील किती भुकेले आहेत आणि तिची आई तिच्यासाठी किती दुःखी होईल.

अंधार पडल्यावर, तिलाही प्रकाश दिसला, आणि ती जंगलातील घरात आली. तिच्या बहिणींनी जशी आश्रय मागितला होता, तशी तिनेही आत जाऊन आश्रय मागितला. जेव्हा तिला आश्रय मिळाला, तेव्हा तिने गायीला थोपटले आणि कोंबडी व कोंबड्याच्या पिसांना कुरवाळले. वृद्ध माणसाने तिला रात्रीचे जेवण बनवायला सांगितले, आणि तिने ते लगेच केले. मग ती म्हणाली, "माझ्याकडे भरपूर अन्न असेल, तर चांगल्या जनावरांना खायला मिळेल का?" म्हणून तिने कोंबड्यांना अन्न दिले आणि गायीला एक हातभर गोड गवत दिले. "खा, प्रिय जनावरांनो," ती म्हणाली. "कदाचित तुम्हाला तहान लागली असेल. मी तुमच्यासाठी ताजे पाणी आणते." जेव्हा हे झाले, तेव्हा ती टेबलाजवळ बसली आणि तिने रात्रीचे जेवण केले.

लवकरच कोंबड्यांनी त्यांची डोकी पंखांच्या मागे घातली आणि गायीने आपले डोळे मिटले. मग त्या मुलीने विचारले, "आता आपण विश्रांतीसाठी जाऊया का?" वृद्ध माणूस प्राण्यांकडे वळला आणि म्हणाला, "सुंदर कोंबड्या आणि पट्टे असलेली गाय, ही तरुणी आता इथे झोपेल का?"

त्या दोघींनी एकत्र उत्तर दिले, "आपल्या आरामाबद्दलही तिने विचार केला; आता तिला जसा आराम करायला हवा, तसा करू दे."

जेव्हा ती कुमारिका जिन्याने वर गेली, तेव्हा तिने दोन्ही पलंग तयार केले. मग ती लहान खोलीत गेली आणि प्रार्थना केल्यावर झोपली. मध्यरात्री तिला विचित्र आवाजांनी जाग आली. घर कडकडत आणि तडकतात होते. दरवाजे उघडले. शेवटी, छप्पर आणि भिंती कोसळल्यासारखा मोठा आवाज झाला. मग सर्वत्र शांतता पसरली. तिला दुखापत झाली नाही आणि सर्वत्र शांतता आहे हे पाहून, ती शांतपणे झोपली आणि पुन्हा झोपली.

सकाळी, तिचे डोळे उघडले आणि तिला सूर्याचा प्रकाश जाणवला. तिच्या डोळ्यासमोर काय दृश्य उभे राहिले! ती एका मोठ्या, सुंदर खोलीत झोपली होती. भिंतीवर आरसे होते आणि पलंग सोन्याच्या कापडाने झाकलेला होता. "मी नक्कीच स्वप्न बघत असेन," त्या तरुणीने विचार केला. पण ती डोळे चोळत असताना तीन नोकर आत आले आणि त्यांनी तिला विचारले की ते तिच्यासाठी काय करू शकतात. "काही नाही," ती म्हणाली. "मला उठून त्या वृद्ध माणसाचा नाश्ता बनवायचा आहे आणि कोंबडी, कोंबडा आणि गाय यांना खायला द्यायचे आहे. मग मला माझ्या आईकडे घरी जाण्याची घाई आहे."

ती धावत पुढच्या खोलीत गेली आणि तिला तो वृद्ध माणूस दिसला, ज्याचे एका देखण्या राजकुमारात रूपांतर झाले होते. "मी तो राखाडी रंगाचा वृद्ध माणूस होतो," तो हसून म्हणाला. "एका जादुई शक्तीने माझ्या किल्ल्याचे झोपड्यात आणि माझ्या राज्याचे जंगलात रूपांतर केले. हे फक्त अशा व्यक्तीनेच तोडले जाऊ शकत होते, ज्याने लहान-मोठ्या सर्व प्राण्यांवर दया दाखवली. तुझे हृदय सोन्याचे असल्यामुळे, मला तुला बक्षीस द्यायचे आहे. हे तीन प्राणी आता तुझे निष्ठावान साथीदार आहेत." त्याने तिच्या प्रेमळ हृदयाबद्दल तिचे आभार मानले, प्राण्यांना तिच्यासोबत निष्ठावान मित्र म्हणून घरी पाठवले आणि तिच्या कुटुंबासाठी आनंदाचे वचन दिले, तर तिच्या बहिणी जंगलातील बागेत सुरक्षित राहिल्या आणि तिने जशी इतरांची काळजी घेतली, तशीच त्याही घ्यायला शिकल्या.