ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງນານມາແລ້ວ, ມີໝີສາມໂຕທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນອົບອຸ່ນຫຼັງໜຶ່ງໃນປ່າ.
ມີພໍ່ໝີໂຕໃຫຍ່, ແມ່ໝີໂຕກາງທີ່ອ່ອນໂຍນດັ່ງແສງຍາມເຊົ້າ, ແລະລູກໝີໂຕນ້ອຍ.

ໃນຕອນເຊົ້າວັນໜຶ່ງ, ເຂົ້າຕົ້ມອາຫານເຊົ້າຂອງພວກເຂົາຮ້ອນເກີນໄປທີ່ຈະກິນໄດ້, ສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຕັດສິນໃຈອອກໄປຍ່າງຫຼິ້ນໃນປ່າໃນຂະນະທີ່ລໍຖ້າໃຫ້ມັນເຢັນລົງ.

ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາອອກໄປ, ເດັກຍິງຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ໂກລດິລັອກສ໌ ກຳລັງສຳຫຼວດປ່າໄມ້ ແລະ ໄດ້ພົບເຫັນເຮືອນຂອງພວກເຂົາ.
ນາງສັງເກດເຫັນວ່າປະຕູເປີດຄ້າງໄວ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແຕ່ນາງຮູ້ດີໃນໃຈຂອງຕົນວ່າ ນາງບໍ່ຄວນເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງຜູ້ອື່ນໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ.
ແຕ່ວ່າ, ຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນຂອງນາງໄດ້ຊະນະໃຈນາງ, ແລະ ນາງກໍ່ໄດ້ດັນປະຕູເປີດ ແລ້ວກ້າວເຂົ້າໄປໃນເຮືອນ.

ຢູ່ຕໍ່ໜ້າລາວແມ່ນໂຕະໜຶ່ງທີ່ມີສາມບ່ອນນັ່ງ, ບ່ອນນັ່ງໃຫຍ່ໜຶ່ງ, ບ່ອນນັ່ງຂະໜາດກາງໜຶ່ງ, ແລະ ບ່ອນນັ່ງນ້ອຍໜຶ່ງ. ເທິງໂຕະມີຖ້ວຍເຂົ້າຕົ້ມສາມໃບ, ຖ້ວຍໃຫຍ່ໜຶ່ງໃບ, ຖ້ວຍຂະໜາດກາງໜຶ່ງໃບ, ແລະ ຖ້ວຍນ້ອຍໜຶ່ງໃບ, ພ້ອມດ້ວຍບ່ວງສາມອັນ.
Goldilocks ຮູ້ສຶກຫິວ ແລະ ເຂົ້າຕົ້ມກໍ່ເບິ່ງໜ້າກິນຫຼາຍ, ສະນັ້ນລາວຈຶ່ງໄປນັ່ງເທິງບ່ອນນັ່ງໃຫຍ່, ຈັບບ່ວງໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ແລະ ລອງກິນເຂົ້າຕົ້ມຈາກຖ້ວຍໃຫຍ່.
ແຕ່ວ່າບ່ອນນັ່ງໃຫຍ່ເກີນໄປ ແລະ ແຂງເກີນໄປ, ບ່ວງກໍ່ໜັກ, ແລະ ເຂົ້າຕົ້ມກໍ່ຮ້ອນເກີນໄປ.

ໂກລດິລັອກສ໌ລຸກຂຶ້ນໄວໆ ແລ້ວຍ່າງໄປຫາເກົ້າອີ້ຂະໜາດກາງ.
ແຕ່ເກົ້າອີ້ນີ້ນຸ່ມເກີນໄປ, ແລະເມື່ອນາງລອງເຂົ້າຕົ້ມຈາກໂຖຂະໜາດກາງ, ມັນເຢັນເກີນໄປ.
ສະນັ້ນນາງຈຶ່ງຍ່າງໄປຫາເກົ້າອີ້ໂຕນ້ອຍ, ຈັບບ່ວງນ້ອຍທີ່ສຸດຂຶ້ນມາ, ແລ້ວລອງເຂົ້າຕົ້ມຈາກໂຖໃບນ້ອຍ.
ຄັ້ງນີ້ມັນບໍ່ຮ້ອນເກີນໄປ ແລະ ບໍ່ເຢັນເກີນໄປ. ມັນພໍດີສົມໃຈ ແລະ ແຊບຫຼາຍຈົນນາງກິນໝົດທຸກຢ່າງ.
ແຕ່ນາງໜັກເກີນໄປສຳລັບເກົ້າອີ້ໂຕນ້ອຍ, ແລະດ້ວຍສຽງແຕກດັງໜ້າຢ້ານ, ມັນກໍ່ແຕກເປັນຊິ້ນໆ ຢູ່ໃຕ້ນ້ຳໜັກຂອງນາງ.

ຕໍ່ໄປ, Goldilocks ຂຶ້ນໄປຊັ້ນເທິງ, ບ່ອນທີ່ນາງພົບເຫັນຕຽງນອນສາມຕຽງ. ມີຕຽງໃຫຍ່ໂຕ, ຕຽງຂະໜາດກາງ, ແລະ ຕຽງນ້ອຍໆ.
ໃນຕອນນັ້ນ, ນາງຮູ້ສຶກເມື່ອຍຫຼາຍ, ສະນັ້ນນາງຈຶ່ງໄຕ່ຂຶ້ນຕຽງໃຫຍ່ແລ້ວນອນລົງ.
ຕຽງໃຫຍ່ແຂງຫຼາຍ ແລະ ໃຫຍ່ເກີນໄປ. ຈາກນັ້ນນາງລອງຕຽງຂະໜາດກາງ, ແຕ່ຕຽງນັ້ນອ່ອນເກີນໄປ, ສະນັ້ນນາງຈຶ່ງໄຕ່ຂຶ້ນຕຽງນ້ອຍໆ.
ຕຽງນັ້ນບໍ່ແຂງ ແລະ ບໍ່ອ່ອນຈົນເກີນໄປ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ມັນຮູ້ສຶກດີພໍດີ, ອົບອຸ່ນ ແລະ ສະບາຍ, ແລ້ວບໍ່ດົນ Goldilocks ກໍ່ຫຼັບໄປຢ່າງສະນິດ.

ບໍ່ດົນຫຼັງຈາກນັ້ນ, ໝີສາມໂຕໄດ້ກັບຄືນຈາກການຍ່າງຫຼິ້ນໃນປ່າ, ດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ເບົາສະບາຍແລະມີຄວາມສຸກ.
ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາເຂົ້າໃກ້ເຮືອນ, ພວກເຂົາສັງເກດເຫັນທັນທີວ່າມີຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ເປີດປະຕູເຮືອນຂອງພວກເຂົາ, ແລະຈິດໃຈທີ່ສຸກສັນຂອງພວກເຂົາກໍ່ຫນັກໄປດ້ວຍຄວາມກັງວົນ.
ແມ່ໝີເວົ້າດ້ວຍສຽງທີ່ງຽບງຽບແລະອ່ອນໂຍນວ່າ,
«ມີຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ນັ່ງຢູ່ເທິງເກົ້າອີ້ຂອງຂ້ອຍ.»
ຈາກນັ້ນລູກໝີໜ້ອຍໄດ້ເບິ່ງເກົ້າອີ້ໜ້ອຍຂອງຕົນ, ທີ່ຕອນນີ້ແຕກເປັນຊິ້ນໆ, ແລະເວົ້າດ້ວຍສຽງນ້ອຍໆ ແຫຼມໆ, ສັ່ນດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າວ່າ,
«ມີຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ນັ່ງຢູ່ເທິງເກົ້າອີ້ຂອງຂ້ອຍແລະໄດ້ທຳລາຍມັນ! ເກົ້າອີ້ທີ່ຮັກທີ່ສຸດຂອງຂ້ອຍຫາຍໄປແລ້ວ!

ຈາກນັ້ນ, ພໍ່ຫມີໄດ້ເບິ່ງໂຖປາຍຂອງຕົນ ແລະ ເຫັນບ່ວງຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລ້ວທ່ານກໍ່ເວົ້າດ້ວຍສຽງດັງໃຫຍ່ຂອງຕົນ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເວົ້າຢ່າງໃຈຮ້າຍ,
«ມີໃຜຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ກິນປາຍຂອງຂ້ອຍ.»
ຈາກນັ້ນ ແມ່ຫມີກໍ່ເຫັນວ່າໂຖປາຍຂອງຕົນມີບ່ວງຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລ້ວທ່ານກໍ່ເວົ້າດ້ວຍສຽງງຽບໆ, ອ່ອນໂຍນ ແຕ່ເປັນຫ່ວງ,
«ມີໃຜຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ກິນປາຍຂອງຂ້ອຍເຊັ່ນກັນ. ພວກເຮົາຄວນຊອກຫາວ່າໃຜເຮັດສິ່ງນີ້ ແລະ ຊ່ວຍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຫຍັງສິ່ງນີ້ຈຶ່ງຜິດ.

ໝີນ້ອຍເບິ່ງໂຖເຂົ້າຕົ້ມຂອງຕົນ ທີ່ຫວ່າງເປົ່າໄປແລ້ວ ແລ້ວເວົ້າດ້ວຍສຽງຄ້ອຍນ້ອຍຂອງຕົນ ດ້ວຍນ້ຳຕາຄ້ອຍໄຫຼອອກມາ,
«ມີໃຜຜູ້ໜຶ່ງກິນເຂົ້າຕົ້ມຂອງຂ້ອຍ ແລ້ວກິນໝົດທຸກຢ່າງ! ບໍ່ມີຫຍັງເຫຼືອໄວ້ໃຫ້ຂ້ອຍເລີຍ!»
ຫົວໃຈນ້ອຍໆຂອງຕົນຮູ້ສຶກໜັກໃຈ ເພາະເຂົ້າຕົ້ມນັ້ນຖືກປຸງດ້ວຍຄວາມຮັກ ອົບອຸ່ນ ແລະ ຫວານ ສຳລັບຕົນໂດຍສະເພາະ.
ແມ່ໝີກອດຕົນດ້ວຍແຂນທີ່ອ່ອນໂຍນ ແລ້ວເວົ້າວ່າ,
«ແມ່ຈະເຮັດເຂົ້າຕົ້ມໃຫ້ລູກໃໝ່ ລູກນ້ອຍ. ມັນເຈັບໃຈຫຼາຍ ເມື່ອມີໃຜຜູ້ໜຶ່ງເຂົ້າມາໃນເຮືອນຂອງເຮົາໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ ແລ້ວເອົາສິ່ງຂອງທີ່ເປັນຂອງເຮົາໄປ. ເຮືອນຂອງເຮົາຄວນເປັນສະຖານທີ່ທີ່ປອດໄພ ທີ່ເຮົາຮູ້ສຶກປອດໄພ ແລະ ໄດ້ຮັບການເຄົາລົບ.

ຈາກນັ້ນ, ໝີສາມໂຕໄດ້ຂຶ້ນໄປຊັ້ນເທິງ, ສຽງຝີເທົ້າຂອງພວກເຂົາໜັກດ້ວຍຄວາມເປັນຫ່ວງ, ແລະ ພໍ່ໝີເຫັນທັນທີວ່າຕຽງຂອງລາວບໍ່ເປັນລະບຽບ, ແລ້ວລາວກໍ່ເວົ້າດ້ວຍສຽງດັງໃຫຍ່ຂອງລາວວ່າ,
«ມີໃຜຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ນອນຢູ່ໃນຕຽງຂອງຂ້ອຍ!»
ແມ່ໝີເຫັນວ່າຕຽງຂອງລາວເຊັ່ນກັນ, ຜ້າຄຸມຕຽງຖືກພັບຄືນ, ແລ້ວລາວກໍ່ເວົ້າດ້ວຍສຽງອ່ອນໂຍນງຽບໆ ຂອງລາວວ່າ,
«ມີໃຜຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ນອນຢູ່ໃນຕຽງຂອງຂ້ອຍເຊັ່ນກັນ.

ຈາກນັ້ນ, ໝີນ້ອຍໄດ້ເບິ່ງທີ່ນອນຂອງຕົນ, ແລະ ທີ່ນັ້ນ, ມ້ວນຕົວຢູ່ຄືດອກໄມ້ທອງນ້ອຍໆ, ແມ່ນເດັກຍິງທີ່ກຳລັງນອນຫຼັບ.
ສຽງຄ້ຽວຂອງລາວດັງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມແປກໃຈແລະຄວາມເຈັບປວດ,
«ມີຄົນກຳລັງນອນຢູ່ໃນທີ່ນອນຂອງຂ້ອຍຕອນນີ້!»
ການເຫັນຄົນແປກໜ້າຢູ່ໃນສະຖານທີ່ພິເສດຂອງຕົນເອງ ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈນ້ອຍຂອງລາວເຈັບປວດດ້ວຍຄວາມສັບສົນແລະຄວາມໂສກເສົ້າ.
ໝີພໍ່ເວົ້າຢ່າງອ່ອນໂຍນວ່າ,
«ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ລູກນ້ອຍ. ພວກເຮົາຈະຊ່ວຍໃຫ້ເດັກຄົນນີ້ເຂົ້າໃຈວ່າລາວໄດ້ເຮັດຜິດຫຍັງ.

ມັນຮ້ອງດັງຫຼາຍຈົນໂກລດິລັອກສ໌ຕື່ນຂຶ້ນຢ່າງຕົກໃຈ.
ນາງເຫັນໝີສາມໂຕກຳລັງເບິ່ງນາງຢູ່, ພໍ່ໝີດ້ວຍດວງຕາໃຫຍ່ໂຕຂອງລາວ, ແມ່ໝີດ້ວຍໃບໜ້າທີ່ອ່ອນໂຍນແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເປັນຫ່ວງ, ແລະໝີໜ້ອຍດ້ວຍນ້ຳຕາໃນດວງຕາຂະໜາດນ້ອຍຂອງລາວ, ໂດຍທີ່ໃຈຂອງລາວໜັກໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຈາກເກົ້າອີ້ທີ່ແຕກ ແລະໂຖທີ່ຫວ່າງເປົ່າ.
ໃຈຂອງໂກລດິລັອກສ໌ເອງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອາຍ ແລະຄວາມຢ້ານກົວ, ແຕ່ຍັງມີຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງວ່ານາງໄດ້ເຮັດຜິດຫຍັງ. ນາງຮູ້ສຶກວ່ານາງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງພວກເຂົາໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ, ກິນອາຫານຂອງພວກເຂົາ, ທຳລາຍເຄື່ອງເຟີນີເຈີຂອງພວກເຂົາ, ແລະນອນໃນຕຽງຂອງພວກເຂົາ. ທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ, ນາງເຫັນຄວາມໂສກເສົ້າໃນດວງຕາຂອງໝີໜ້ອຍ ແລະຮູ້ສຶກວ່າໃຈຂອງນາງເອງແຕກສະຫຼາຍໄປໜ້ອຍໜຶ່ງ.
«ຂ້ອຍຂໍໂທດຫຼາຍໆ!»ໂກລດິລັອກສ໌ຮ້ອງອອກມາ, ສຽງຂອງນາງສັ່ນເທີ້ນ. «ຂ້ອຍຮູ້ວ່າຂ້ອຍບໍ່ຄວນເຂົ້າມາໂດຍບໍ່ໄດ້ຖາມກ່ອນ. ຂ້ອຍທຳລາຍເກົ້າອີ້ຂອງເຈົ້າ ແລະກິນອາຫານຂອງເຈົ້າ, ແລະຂ້ອຍຂໍໂທດຢ່າງຈິງໃຈ. ຂ້ອຍຢາກແກ້ໄຂສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດຜິດໄປ.

ແຕ່ກ່ອນທີ່ພວກໝີຈະຕອບໄດ້, ຄວາມອາຍໄດ້ຄອບງຳນາງ, ແລະ Goldilocks ກໍໂດດອອກຈາກຕຽງນອນແລ່ນລົງໄປຕາມຂັ້ນໄດ ແລະ ອອກໄປໃນປ່າໄວທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ນາງຈະໄວໄດ້.
ຂະນະທີ່ນາງແລ່ນ, ນາງໄດ້ສັນຍາກັບຕົວເອງວ່າ ນາງຈະບໍ່ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງໃຜໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດອີກຕໍ່ໄປ, ແລະ ຖ້ານາງໄດ້ພົບໝີເຫຼົ່ານັ້ນອີກ, ນາງຈະຂໍໂທດຢ່າງຈິງຈັງ ແລະ ຊ່ວຍສ້ອມແປງສິ່ງທີ່ນາງໄດ້ທຳລາຍ. ນາງໄດ້ຮຽນຮູ້ບົດຮຽນທີ່ມີຄຸນຄ່າກ່ຽວກັບການເຄົາລົບຊັບສິນ ແລະ ຄວາມເປັນສ່ວນຕົວຂອງຜູ້ອື່ນ, ແລະ ນາງຮູ້ດີໃນສ່ວນເລິກຂອງຫົວໃຈວ່າ ການກະທຳຂອງນາງມີຜົນສະທ້ອນ, ບໍ່ພຽງແຕ່ສຳລັບນາງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສຳລັບໝີນ້ອຍທີ່ເກົ້າອີ້ຂອງມັນແຕກ ແລະ ເຂົ້າຕົ້ມຂອງມັນໝົດໄປດ້ວຍ.