गोल्डिलक्स र तीन भालुहरू

एक समयको कुरा हो, एउटा जंगलमा एउटा आरामदायक घरमा तीनवटा भालुहरू बस्थे।
एउटा ठूलो ठूलो पापा बियर थिए, बिहानको उज्यालोजस्तै कोमल मझौला आकारकी मामा बियर थिइन्, र एउटा सानो नानो बेबी बियर थिए।

एक बिहान, उनीहरूको बिहानको खाजा ढिँडो खान धेरै तातो थियो, त्यसैले उनीहरूले जङ्गलमा हिँड्न जाने निर्णय गरे जबसम्म त्यो चिसो हुँदैन।

तिनीहरू बाहिर गएको बेला, गोल्डिलक्स नामकी एउटी सानी केटी जंगलमा घुमिरहेकी थिई र उनले तिनीहरूको घर देखिन्।
उनले देखिन् कि ढोका अलिकति खुला थियो, तर उनलाई मनमनै थाहा थियो कि अरूको घरमा अनुमति बिना प्रवेश गर्नु हुँदैन।
तैपनि, उनको जिज्ञासाले उनलाई जित्यो, र उनले ढोका धकेलेर भित्र पसिन्।

उनको अगाडि तीनवटा कुर्सी भएको एउटा टेबल थियो — एउटा ठूलो कुर्सी, एउटा मझौलो कुर्सी, र एउटा सानो कुर्सी। टेबलमा दलियाका तीनवटा कचौरा थिए — एउटा ठूलो कचौरा, एउटा मझौलो कचौरा, र एउटा सानो कचौरा, साथमा तीनवटा चम्चा पनि थिए।
Goldilocks लाई भोक लागेको थियो र दलिया मिठो देखिन्थ्यो, त्यसैले उनी त्यो ठूलो कुर्सीमा बसिन्, ठूलो चम्चा उठाइन्, र ठूलो कचौराबाट अलिकति दलिया चाखिन्।
तर कुर्सी धेरै ठूलो र कडा थियो, चम्चा गह्रौं थियो, र दलिया धेरै तातो थियो।

Goldilocks छिटो उठी र मध्यम आकारको कुर्सीतिर गई।
तर यो कुर्सी धेरै नरम थियो, र जब उसले मध्यम आकारको कचौराबाट ढिँडो खान खोजी, त्यो धेरै चिसो थियो।
त्यसैले उ सानो कुर्सीतिर गई, सबैभन्दा सानो चम्चा उठाई, र सानो कचौराबाट अलिकति ढिँडो चाखी।
यस पटक त्यो न धेरै तातो थियो न धेरै चिसो। त्यो एकदम सही थियो र यति मिठो थियो कि उसले सबै खाई सकी।
तर उ सानो कुर्सीका लागि धेरै गह्रौं थिई, र एउटा भयानक चर्काइसँगै, त्यो उसको भारले टुक्रा-टुक्रा भएर भाँचियो।

त्यसपछि, Goldilocks माथि गई, जहाँ उसले तीनवटा ओछ्यान फेला पारी। त्यहाँ एउटा ठूलो ओछ्यान, एउटा मझौलो ओछ्यान, र एउटा सानो ओछ्यान थियो।
अब उसलाई निकै थकान लागेको थियो, त्यसैले उसले ठूलो ओछ्यानमा चढेर सुती।
ठूलो ओछ्यान धेरै कडा र धेरै ठूलो थियो। त्यसपछि उसले मझौलो ओछ्यान प्रयास गरी, तर त्यो धेरै नरम थियो, त्यसैले उसले सानो ओछ्यानमा चढी।
त्यो न धेरै कडा थियो न धेरै नरम। वास्तवमा, त्यो एकदमै सही लाग्यो, आरामदायी र न्यानो, र थोरै समयमै Goldilocks गहिरो निद्रामा सुतिहाली।

केही समयपछि, तीन भालुहरू जंगलमा घुमेर आफ्नो घर फर्किए, उनीहरूका मनहरू हल्का र खुसी थिए।
तर जब उनीहरू आफ्नो घरनजिक पुगे, उनीहरूले एकैचोटि थाहा पाए कि कसैले उनीहरूको घरको ढोका खोलेको छ, र उनीहरूका खुसी मनहरू चिन्ताले भारी भए।
मामा बेयरले शान्त, कोमल आवाजमा भनिन्,
«कसैले मेरो कुर्सीमा बसेको छ।»
त्यसपछि बेबी बेयरले आफ्नो सानो कुर्सी हेर्‍यो, जुन अहिले टुक्राटुक्रा भएको थियो, र दुःखले काँप्दै सानो, चिरिएको आवाजमा भन्यो,
«कसैले मेरो कुर्सीमा बसेको छ र यसलाई भाँचिदिएको छ! मेरो मनपर्ने कुर्सी गइसक्यो!

त्यसपछि, Papa Bear ले आफ्नो दलियाको कचौरा हेर्‍यो र त्यसमा चम्चा देख्यो, र उसले आफ्नो ठूलो गर्जनेवाला आवाजमा, तर दयालुतापूर्वक भन्यो,
«कसैले मेरो दलिया खाएको छ।»
त्यसपछि Mama Bear ले देखी कि उनको कचौरामा पनि चम्चा छ, र उनले आफ्नो शान्त आवाजमा, कोमल तर चिन्तित भएर भनिन्,
«कसैले मेरो दलिया पनि खाएको छ। हामीले पत्ता लगाउनु पर्छ कसले यो गर्‍यो र उनलाई बुझाउनु पर्छ कि यो किन गलत थियो।

बेबी बियरले आफ्नो ढिडोको कचौरा हेर्यो, जुन अब खाली थियो, र आफ्नो सानो चिरबिरे आवाजमा भन्यो, आँखामा आँसु भरिँदै,
«कसैले मेरो ढिडो खाएको छ, र सबै खाइसक्यो! मेरो लागि केही बाँकी छैन!»
उसको सानो मुटु भारी भयो, किनकि त्यो ढिडो माया गरेर बनाइएको थियो, न्यानो र मीठो, केवल उसको लागि।
मामा बियरले आफ्ना कोमल बाहुले उसलाई अँगाल्दै भनिन्,
«हामी तिम्रो लागि अझ ढिडो बनाउँछौं, मेरो सानु। जब कसैले हाम्रो अनुमति बिना हाम्रो घरमा पस्छ र हाम्रा सामानहरू लैजान्छ, त्यो धेरै पीडादायी लाग्छ। हाम्रो घर एउटा सुरक्षित ठाउँ हुनुपर्छ जहाँ हामी सुरक्षित र सम्मानित महसुस गर्छौं।

त्यसपछि, तीनवटा भालुहरू माथि गए, उनीहरूका पाइलाहरू चिन्ताले भारी थिए, र बाबा भालुले एकैचोटि देखे कि उनको ओछ्यान अस्तव्यस्त छ, र उनले आफ्नो ठूलो गर्जनशील आवाजमा भने,
«कसैले मेरो ओछ्यानमा सुतेको छ!»
आमा भालुले देखिन् कि उनको ओछ्यानको ओढ्ने पनि पन्छाइएको छ, र उनले आफ्नो शान्त मृदु आवाजमा भनिन्,
«कसैले मेरो ओछ्यानमा पनि सुतेको छ।

त्यसपछि, बेबी बियरले आफ्नो ओछ्यान हेर्‍यो, र त्यहाँ, सानो सुनौलो फूलझैँ गुटुमुटु परेर, एउटी सुतेकी केटी थिई।
उसको सानो चिरचिरे आवाज अचम्म र पीडाले माथि उठ्यो,
«कोही अहिले मेरो ओछ्यानमा सुतिरहेको छ!»
आफ्नै विशेष ठाउँमा एउटा अपरिचित मान्छेलाई देख्दा उसको सानो मुटु अलमल र दुःखले भरियो।
पापा बियरले बिस्तारै भने,
«नडराऊ, सानु। हामी यस बच्चालाई उसले के गल्ती गर्‍यो भनेर बुझाउनेछौँ।

उसले यति जोरले चिच्याएको थियो कि गोल्डिलक्स एक्कासि ब्युँझिइन्।
उनले तीनवटा भालुहरूलाई आफूतिर हेरिरहेको देखिन् — ठूला ठूला आँखा भएका पापा बियर, कोमल तर चिन्तित अनुहार भएकी मामा बियर, र सानो आँखामा आँसु भरिएको बेबी बियर, जसको मनमा आफ्नो भाँचिएको कुर्सी र खाली कचौराको दुःख गाढा थियो।
गोल्डिलक्सको मनमा लाज र डर भरियो, तर साथसाथै आफूले के गल्ती गरेछु भन्ने गहिरो बोध पनि भयो। उनलाई थाहा भयो कि उनी बिना अनुमति उनीहरूको घरमा पसेकी थिइन्, उनीहरूको खाना खाएकी थिइन्, उनीहरूको फर्निचर भाँचेकी थिइन्, र उनीहरूको ओछ्यानमा सुतेकी थिइन्। सबभन्दा बढी, उनले बेबी बियरका आँखामा उदासी देखिन् र आफ्नै मन अलिकति टुक्रिएजस्तो महसुस गरिन्।
«म साह्रै माफी माग्छु!» गोल्डिलक्सले काँपेको स्वरमा भनिन्। «मलाई थाहा छ, मैले नसोधी भित्र आउनु हुँदैनथ्यो। मैले तपाईंहरूको कुर्सी भाँचेँ र खाना खाएँ, र म साँच्चै माफी माग्छु। मैले गरेको गल्ती सुधार्न सकेको भए कति राम्रो हुन्थ्यो।

तर भालुहरूले जवाफ दिनुभन्दा पहिले नै उसलाई लाज र शर्मले घेर्यो, र Goldilocks ओछ्यानबाट उफ्री सिँढी तरेर जति सक्दो छिटो जंगलतिर भागी।
भाग्दै जाँदा उसले आफैंलाई वाचा गरी कि उसले कहिल्यै पनि अरूको घरमा बिना अनुमति प्रवेश गर्नेछैन, र यदि उसले ती भालुहरूलाई फेरि कहिल्यै भेटी भने, उसले राम्ररी माफी माग्नेछे र आफूले भाँचेका कुराहरू ठीक गर्न मद्दत गर्नेछे। उसले अरूको सम्पत्ति र गोपनीयताको सम्मान गर्ने बारे एउटा मूल्यवान पाठ सिकेकी थिई, र उसलाई आफ्नो मनको गहिराइमा थाहा थियो कि उसका कार्यहरूका परिणामहरू थिए — केवल उसका लागि मात्र होइन, तर त्यो सानो भालुका लागि पनि, जसको कुर्सी भाँचिएको थियो र जसको ढिँडो गायब भएको थियो।