ຂອງຂວັນຈາກຄົນໂຕນ້ອຍ

ຊ່າງຕີເຫຼັກ ແລະ ຊ່າງຕັດຫຍິບກຳລັງຍ່າງກັບບ້ານ ຫຼັງຈາກເຮັດວຽກມາໝົດມື້. ເມື່ອດວງຈັນລອຍຂຶ້ນມາ, ພວກເຂົາໄດ້ຍິນສຽງກະດິ່ງນ້ອຍໆດັງກຸ໊ງກິ໊ງ ແລະ ສຽງເປົ່າຂຸ່ຍທີ່ມ່ວນຊື່ນດັງອອກມາຈາກໃນປ່າ. ພວກເຂົາຍ່າງຕາມສຽງເພງໄປຈົນຮອດເນີນເຂົາ ແລະ ໄດ້ພົບເຫັນກຸ່ມຄົນໂຕນ້ອຍໆທີ່ແສນມີຄວາມສຸກ ພາກັນເຕັ້ນລຳເປັນວົງມົນໃຫຍ່! ຢູ່ທາງກາງນັ້ນ ມີຊາຍຮ່າງນ້ອຍໜ້າຕາຕະຫຼົກຢືນຢູ່, ລາວມີໜວດສີຂາວຍາວ ແລະ ໃສ່ເສື້ອຄຸມທີ່ເປັ່ງປະກາຍຄືກັບສາຍຮຸ້ງ.

ຊາຍຮ່າງນ້ອຍໄດ້ໂບກມື, ເຊື້ອເຊີນໝູ່ທັງສອງໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມການເຕັ້ນລຳ. ໃນຕອນທຳອິດ, ພວກເຂົາຮູ້ສຶກເຂີນອາຍ, ແຕ່ສຽງດົນຕີກໍມີຈັງຫວະມ່ວນຊື່ນຫຼາຍຈົນພວກເຂົາອົດໃຈບໍ່ໄດ້! ພວກເຂົາໄດ້ກະໂດດເຂົ້າໄປໃນວົງ ແລະ ເລີ່ມປິ່ນໄປຮອບໆກັບກຸ່ມຄົນໂຕນ້ອຍທີ່ແສນເບີກບານມ່ວນຊື່ນ.

ທັນໃດນັ້ນ, ຊາຍຮ່າງນ້ອຍກໍໄດ້ເອົາມີດຕັດວິເສດອັນໃຫຍ່ຍັກທີ່ເປັ່ງປະກາຍອອກມາ. ພວກມັນບໍ່ໄດ້ເບິ່ງເປັນຕາຢ້ານເລີຍ; ພວກມັນເບິ່ງຄືກັບວ່າເຮັດມາຈາກແສງດາວ ແລະ ມີສຽງ ຊິບ-ຊັບ ທີ່ຕະຫຼົກດັງຂຶ້ນໃນອາກາດ. ກ່ອນທີ່ຊ່າງຕີເຫຼັກຈະທັນໄດ້ເວົ້າວ່າ "ດຽວກ່ອນ!", ຊາຍຮ່າງນ້ອຍໄດ້ເຕັ້ນທ່າທາງຕະຫຼົກ ແລະ ຊິບ, ຊັບ, ຊູມ: ລາວໄດ້ຕັດຜົມ ແລະ ໜວດຂອງຊ່າງຕີເຫຼັກອອກໄປຢ່າງມະຫັດສະຈັນພາຍໃນພິບຕາ! ຈາກນັ້ນລາວກໍໄດ້ເຮັດແບບດຽວກັນກັບຊ່າງຕັດຫຍິບ, ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາທັງສອງຮູ້ສຶກເຢັນສະບາຍ ແລະ ຫົວລ້ານ.

ຜູ້ຊາຍຕົວນ້ອຍຫົວຄິກຄັກ ແລະ ຕົບຫຼັງພວກເຂົາ ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າລາວພຽງແຕ່ຫຼິ້ນເກມຊື່ໆ. ລາວຊີ້ໄປທີ່ກອງຖ່ານສີດຳຢູ່ແຄມທາງ ແລະ ສົ່ງສັນຍານໃຫ້ພວກເຂົາເກັບມັນໃສ່ຖົງໃຫ້ເຕັມ. ໝູ່ທັງສອງຄິດວ່າມັນເປັນຂອງຂວັນທີ່ແປກຫຼາຍ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຢາກເສຍມາລະຍາດ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຍັດກ້ອນຫີນສີດຳທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຂີ້ຝຸ່ນນັ້ນໃສ່ຖົງຈົນເຕັມ.

ພໍດີໂມງຕີບອກເວລາສິບສອງໂມງ, ສຽງດົນຕີກໍດັງ ປ໊ອກ! ແລະ ຄົນໂຕນ້ອຍໆກໍໄດ້ຫາຍວັບໄປໃນອາກາດ. ເນີນພູກໍກັບມາມິດງຽບອີກຄັ້ງ. ຊ່າງຕັດຫຍິບ ແລະ ຊ່າງຕີເຫຼັກ ໄດ້ຫຼຽວເບິ່ງຫົວລ້ານຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຖົງເສື້ອທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຖ່ານຫີນ. "ຊ່າງເປັນຄວາມຝັນທີ່ແປກປະຫຼາດແທ້ໆ," ພວກເຂົາເວົ້າ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຊອກຫາຄອກສັດທີ່ອົບອຸ່ນເພື່ອຂົດຕົວນອນຫຼັບພັກຜ່ອນ.

ເມື່ອພວກເຂົາຕື່ນຂຶ້ນມາ, ຖົງຂອງພວກເຂົາຮູ້ສຶກໜັກຢ່າງເຫຼືອເຊື່ອ. ພວກເຂົາລ້ວງມືເຂົ້າໄປ ແລະ ຕ້ອງຕົກໃຈ: ຖ່ານສີດຳໄດ້ກາຍເປັນກ້ອນຄຳທີ່ເຫຼື້ອມເປັນເງົາ ແລະ ໜັກອຶ້ງ! ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຜົມ ແລະ ໜວດຂອງພວກເຂົາໄດ້ປົ່ງກັບຄືນມາຢ່າງມະຫັດສະຈັນໃນຊົ່ວຂ້າມຄືນ, ໜາ ແລະ ອ່ອນນຸ້ມກວ່າທີ່ເຄີຍເປັນມາ. ຊ່າງຕີເຫຼັກ, ເມື່ອເຫັນວ່າພວກເຂົາຮັ່ງມີສໍ່າໃດ, ກໍມີແວວຕາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂລບມາກ.
"ຂ້ອຍຕ້ອງການອີກ!" ລາວເວົ້າ.
"ຄືນນີ້ຂ້ອຍຈະກັບໄປພ້ອມກັບຖົງໃບໃຫຍ່ຍັກ!" ຊ່າງຕັດເສື້ອຍິ້ມ ແລະ ເວົ້າວ່າ, "ຂ້ອຍມີຄຳຫຼາຍພໍແລ້ວ ແລະ ຜົມຂອງຂ້ອຍກໍປົ່ງກັບຄືນມາແລ້ວ. ຂ້ອຍມີຄວາມສຸກກັບສິ່ງທີ່ຂ້ອຍມີ."

ໃນຄືນນັ້ນ, ຊ່າງຕີເຫຼັກໄດ້ກັບໄປຄົນດຽວພ້ອມກັບກະສອບເປົ່າໃຫຍ່ສອງໜ່ວຍ. ພວກຄົນນ້ອຍໄດ້ຕ້ອນຮັບລາວກັບຄືນມາເຂົ້າຮ່ວມການເຕັ້ນລຳ. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ຊາຍຮ່າງນ້ອຍໄດ້ເອົາມີດຕັດວິເສດອອກມາ ແລະ ຊັບ, ຊັບ, ວູບ: ໄດ້ຕັດຜົມແບບວິເສດໃຫ້ຊ່າງຕີເຫຼັກອີກຄັ້ງ. ຊ່າງຕີເຫຼັກບໍ່ໄດ້ສົນໃຈ; ລາວພຽງແຕ່ກອບເອົາຖ່ານໃຫ້ຫຼາຍທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ລາວຈະແບກໄດ້ ແລະ ຮີບຟ້າວກັບບ້ານເພື່ອລໍຖ້າສົມບັດໃໝ່ຂອງລາວ.

ເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ, ຊ່າງຕີເຫຼັກໄດ້ເອື້ອມມືໄປຈັບເອົາຄຳຂອງລາວ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ລາວສຳຜັດໄດ້ມີພຽງແຕ່ຖ່ານຫີນທີ່ເຢັນ ແລະ ມີແຕ່ຂີ້ຝຸ່ນ. ລາວເບິ່ງຄຳຈາກຄືນທຳອິດ; ມັນກໍໄດ້ປ່ຽນກັບຄືນກາຍເປັນຖ່ານຫີນຄືກັນ! ລາວຈັບຫົວຂອງລາວ ແລະ ພົບວ່າລາວກັບມາຫົວລ້ານອີກຄັ້ງ. ເວດມົນໄດ້ປີ້ນກັບ ຍ້ອນວ່າລາວໂລບມາກເກີນໄປ. ຊ່າງຕີເຫຼັກຮູ້ສຶກວ່າຕົນເອງໂງ່ຫຼາຍ, ແຕ່ຊ່າງຕັດຫຍິບຜູ້ເປັນໝູ່ຂອງລາວໄດ້ເຂົ້າໄປກອດລາວ.
"ບໍ່ຕ້ອງກັງວົນເດີ້," ຊ່າງຕັດຫຍິບເວົ້າ, "ເຈົ້າສາມາດແບ່ງເອົາຄຳຂອງຂ້ອຍໄດ້!"
ຊ່າງຕີເຫຼັກໄດ້ຮັບບົດຮຽນຂອງລາວ, ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຈະຕ້ອງໄດ້ໃສ່ໝວກທີ່ທັນສະໄໝຫຼາຍ ຈົນກວ່າຜົມຂອງລາວຈະຍາວອອກມາເອງກໍຕາມ!