साना मानिसहरूका उपहार

दिनभरिको लामो कामपछि, एक लोहार र एक दर्जी घर फर्किँदै थिए। चन्द्रमा उदाउँदै गर्दा, उनीहरूले जङ्गलबाट आइरहेको साना घण्टीहरूको झन्कार र बाँसुरीको मनमोहक धुन सुने। उनीहरू सङ्गीतलाई पछ्याउँदै एउटा पहाडको भिरालोमा पुगे र साना, खुसी मानिसहरूको एउटा समूहलाई ठूलो गोलो घेरा बनाएर नाचिरहेको देखे! बीचमा लामो सेतो दाह्री भएका र इन्द्रेणीजस्तै चम्किने कोट लगाएका एक रमाइला साना मानिस उभिएका थिए।

सानो मान्छेले दुई साथीहरूलाई नाचमा सामेल हुन बोलाउँदै आफ्ना हातहरू हल्लायो। सुरुमा, उनीहरू लजाए, तर सङ्गीत यति जोसिलो थियो कि उनीहरूले आफूलाई रोक्नै सकेनन्! उनीहरू घेराभित्र उफ्रिए र ती हँसिला साना मानिसहरूसँग फनफनी घुम्न थाले।

अचानक, ती साना मानिसले एउटा विशाल, चम्किलो जादुई कैंची निकाले। ती डरलाग्दा देखिँदैनथे; ती ताराको प्रकाशले बनेका जस्ता देखिन्थे र हावामा रमाइलो «स्निप-स्न्याप» आवाज निकाल्थे। लोहारले "पर्खनुहोस्!" भन्न नपाउँदै, ती साना मानिसले एउटा हँस्यौली नाच नाचे र, स्निप, स्न्याप, जुम: उनले जादुमयी रूपमा पलभरमै लोहारको कपाल र दाह्री काटिदिए! त्यसपछि उनले दर्जीलाई पनि त्यस्तै गरे, जसले गर्दा उनीहरू दुवैले धेरै हावा लागेको र तालुखुइले भएको महसुस गरे।

सानो मान्छे खिसिक्क हाँस्यो र उसले एउटा खेल मात्र खेलिरहेको हो भनेर देखाउन उनीहरूको ढाडमा धाप मार्यो। उसले बाटो छेउको कालो कोइलाको थुप्रोतिर औंल्यायो र उनीहरूलाई आफ्नो खल्ती भर्न इसारा गर्‍यो। ती दुई साथीहरूले यो एकदमै अनौठो उपहार हो भनेर सोचे, तर उनीहरू असभ्य हुन चाहँदैनथे, त्यसैले उनीहरूले आफ्ना खल्तीहरू ती धुलाम्मे काला ढुङ्गाहरूले खाँदेर भरे।

घडीले ठीक बाह्र बजाउने बित्तिकै, सङ्गीत «पप!» भयो र साना मानिसहरू हावामै बिलाए। डाँडा फेरि शान्त भयो। सुचीकार र लोहारले आफ्ना तालुखुइले टाउको र कोइलाले भरिएका खल्तीहरू हेरे। "कस्तो अनौठो सपना," उनीहरूले भने, जब उनीहरूले एकैछिन सुत्नका लागि गुँडुल्किन एउटा आरामदायी तबेला फेला पारे।

जब उनीहरू बिउँझिए, उनीहरूका खल्तीहरू असाध्यै गह्रौं महसुस भए। उनीहरूले भित्र हात हाले र छक्क परे: ती काला कोइलाहरू सुनका चम्किला, गह्रौं डल्लाहरूमा परिणत भएका थिए! अझ राम्रो कुरा त, उनीहरूका कपाल र दाह्री रातारात जादुयी रूपमा पहिले भन्दा अझ बाक्लो र नरम भएर पलाएका थिए। उनीहरू कति धनी भए भनेर देखेपछि, लोहारको आँखामा लोभको चमक आयो।
"मलाई अझै धेरै चाहिन्छ!" उसले भन्यो।
"म आज राति ठूला झोलाहरू लिएर फर्किंदै छु!" दर्जीले मुस्कुराउँदै भन्यो, "मसँग प्रशस्त सुन छ र मेरो कपाल पनि फिर्ता आएको छ। मसँग जे छ, म त्यसमै खुसी छु।

त्यो रात, लोहार दुईवटा ठूला खाली बोराहरू लिएर एक्लै फर्केर गयो। साना मानिसहरूले उसलाई फेरि नाचमा स्वागत गरे। फेरि एकपटक, त्यो सानो मानिसले जादुई कैंची निकाल्यो र, स्निप, स्न्याप, जुम: लोहारको फेरि जादुई कपाल काटिदियो। लोहारलाई यसको कुनै वास्ता थिएन; उसले आफूले बोक्न सक्ने जति कोइलाहरू उठायो र आफ्नो नयाँ खजाना पर्खन हतारहतार घर फर्कियो।

भोलिपल्ट बिहान, लोहारले आफ्नो सुन समात्न खोज्यो, तर उसले चिसो, धुलोले भरिएको कोइला मात्र महसुस गर्यो। उसले पहिलो रातको सुनलाई हेर्यो; त्यो पनि कोइलामा परिणत भइसकेको थियो! उसले आफ्नो टाउको छोयो र आफू फेरि तालुखुइले भएको थाहा पायो। ऊ धेरै लोभी भएकोले जादू उल्टिएको थियो। लोहारलाई धेरै मूर्ख महसुस भयो, तर उसको साथी सुचिकारले उसलाई अँगालो हाल्यो।
"चिन्ता नगर," सुचिकारले भन्यो, "तिमी मेरो सुन बाँड्न सक्छौ!"
लोहारले आफ्नो पाठ सिक्यो, यद्यपि उसको कपाल आफैं नउम्रिएसम्म उसले एउटा धेरै आकर्षक टोपी लगाउनु पर्यो!