Бяцхан хүмүүсийн бэлгүүд

Нэгэн дархан, нэгэн оёдолчин хоёр урт ажлын өдрийн дараа гэр лүүгээ алхаж явлаа. Сар мандахад тэд ойгоос жингэнэх жижиг хонхнуудын дуу, чихэнд наалдах лимбэний аялгуу сонсжээ. Тэд хөгжмийн аяыг даган нэгэн толгодын энгэрт очоод, том тойрог болон бүжиглэж буй өчүүхэн жижигхэн, баяр хөөртэй хүмүүсийг олж харав! Тойргийн голд урт цагаан сахалтай, солонго шиг гялалзсан хүрэм өмссөн, инээдтэй жижигхэн хүн зогсож байлаа.

Бяцхан эр гараараа дохиж, хоёр найзыг бүжигт нэгдэхийг урив. Эхэндээ тэд ичингүйрч байсан ч хөгжим нь тийм цовоо хэмнэлтэй байсан тул өөрсдийгөө барьж чадсангүй! Тэд тойрог руу үсрэн орж, хөгжилтэй бяцхан хүмүүстэй хамт эргэн, эргэн бүжиглэж эхлэв.

Гэнэт бяцхан хүн аварга том, гэрэлтсэн Шидэт хайч гаргаж ирэв. Тэр огт аймаар харагдсангүй; оддын гэрлээр хийсэн юм шиг харагдаж, агаарт хөгжилтэй чик-чак дуу гаргаж байлаа. Дархан "Хүлээгээрэй!" гэж хэлж амжаагүй байтал, бяцхан хүн инээдтэй бүжгийн хөдөлгөөн хийж, чик, чак, жүүм: тэр дархны үс, сахлыг нүд ирмэхийн зуур ид шидээр засаж авав! Дараа нь тэр оёдолчинг бас яг тэгж, хоёуланг нь их л сэрүүхэн бас халзан болгож орхилоо.

Бяцхан хүн инээд алдан, тэдний нурууг зөөлөн алгадаж, өөрийгөө зүгээр л тоглоом тоглож байсныг харуулав. Тэр замын хажууд байсан хар нүүрсний овоо руу заагаад, халааснуудаа дүүргэ гэсэн дохио хийлээ. Хоёр найз үүнийг тун хачин бэлэг байна гэж бодсон ч бүдүүлэг зан гаргахыг хүсээгүй тул тоос шороотой хар чулуунуудаар халааснуудаа дүүртэл чихэв.

Цаг яг арван хоёрыг цохиход хөгжим поп! хийгээд, бяцхан хүмүүс агаарт замхран алга болов. Толгодын энгэр дахин нам гүм болов. Оёдолчин ба дархан халзарсан толгой, нүүрсээр дүүрсэн халааснуудаа харав. "Ямар хачин зүүд вэ," гэж тэд хэлээд, түр дугхийхээр эвхрэн хэвтэх тухтай жүчээг оллоо.

Тэд сэрэхэд халаас нь үнэхээр хүнд болсон мэт санагдав. Тэд гараа халаасандаа хийж үзээд гайхан амьсгаа алдав: хар нүүрснүүд гялалзсан, хүнд алтны бөөнүүд болж хувирсан байлаа! Үүнээс ч сайхан нь, тэдний үс, сахал ид шидээр шөнийн дотор буцаад ургаж, урьд урьдынхаасаа илүү өтгөн, зөөлөн болсон байв. Төмрийн дархан тэднийг ямар баян болсныг хараад, нүдэнд нь шуналын оч гялсхийв.
"Би илүү ихийг хүсэж байна!" гэж тэр хэлэв.
"Би өнөө шөнө аварга том уутнуудтай буцаад явна!" Оёдолчин инээмсэглээд, "Надад хангалттай алт байна, бас үс минь буцаад ургасан. Би өөрт байгаа зүйлдээ баяртай байна" гэж хэлэв.

Тэр шөнө дархан хоёр асар том хоосон шуудайтайгаа ганцаараа буцаж очив. Бяцхан хүмүүс түүнийг бүжигтээ дахин баяртайгаар угтан авлаа. Дахиад л бяцхан хүн Шидэт хайчаа гаргаж ирээд, хайч, хайч, шунг: дарханд дахин нэг шидэт үс засалт хийж өглөө. Дархан үүнд огтхон ч дургүйцсэнгүй; тэр зүгээр л дааж чадах чинээгээрээ олон нүүрс шүүрэн авч, шинэ эрдэнэсээ хүлээхээр гэр лүүгээ яаран явлаа.

Маргааш өглөө нь дархан алтаа авах гэж гараа сунгав, гэвч түүнд мэдрэгдсэн нь хүйтэн, тоостой нүүрс л байлаа. Тэр эхний шөнийн алтаа харлаа; тэр ч бас буцаад нүүрс болсон байв! Тэр толгойдоо хүрээд, дахин халзан болсноо мэдэв. Тэр хэтэрхий шунахай байсан учраас ид шид буцжээ. Дархан өөрийгөө их тэнэг санасан ч найз оёдолчин нь түүнийг тэврэв.
"Бүү санаа зов," гэж оёдолчин хэлэв, "чи миний алтыг хуваалцаж болно!"
Дархан сургамжаа авлаа, гэхдээ үс нь өөрөө ургаж эхлэх хүртэл тэр маш дэгжин малгай өмсөх хэрэгтэй болсон юм!