Full Text: ນິທານຂອງທ່ານນາງທິກກີ-ວິງເກິນ
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: ນິທານຂອງທ່ານນາງທິກກີ-ວິງເກິນ
ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງ ມີເດັກຍິງນ້ອຍຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ Lucie, ນາງອາໄສຢູ່ທີ່ຟາມແຫ່ງໜຶ່ງຊື່ວ່າ Little-town. ນາງເປັນເດັກຍິງນ້ອຍທີ່ດີ—ພຽງແຕ່ນາງມັກເສຍຜ້າເຊັດໜ້າຂອງຕົນຢູ່ສະເໝີ!
ມື້ໜຶ່ງ Lucie ນ້ອຍໄດ້ຍ່າງເຂົ້າມາໃນລານຟາມພ້ອມກັບຮ້ອງໄຫ້—ໂອ້, ນາງຮ້ອງໄຫ້ຫຼາຍສໍ່ຫຼາຍ!
«ຂ້ອຍເສຍຜ້າເຊັດໜ້າຂອງຂ້ອຍໄປແລ້ວ! ສາມຜືນຜ້າເຊັດໜ້າ ແລະ ໜຶ່ງຜ້າກັນເປື້ອນ! ເຈົ້າໄດ້ເຫັນພວກມັນບໍ, Tabby Kitten?»
ລູກແມວຍັງຄົງລ້າງຕີນຂາວຂອງມັນຢູ່; ສະນັ້ນ ລູຊີ ຈຶ່ງຖາມໄກ່ດ່າງໂຕໜຶ່ງວ່າ—
«ແຊລລີ ເຮນນີ-ເພນນີ, ເຈົ້າເຫັນຜ້າເຊັດໜ້າສາມຜືນບໍ?»
ແຕ່ໄກ່ດ່າງໂຕນັ້ນກໍແລ່ນເຂົ້າໄປໃນຊ້ານ ພ້ອມກັບຮ້ອງວ່າ—
«ຂ້ອຍຍ່າງເທົ້າເປົ່າ, ເທົ້າເປົ່າ, ເທົ້າເປົ່າ!»
ແລ້ວ Lucie ກໍ່ຖາມ Bird Robin ທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງກິ່ງໄມ້.
Bird Robin ເບິ່ງ Lucie ດ້ວຍຕາດຳສົດໃສຂ້າງໜຶ່ງ, ແລ້ວກໍ່ບິນຂ້າມຮົ້ວໄມ້ແລ່ນໜີໄປ.
Lucie ປີນຂຶ້ນໄປເທິງຮົ້ວໄມ້ ແລ້ວເງີຍໜ້າເບິ່ງພູທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງ Little-town — ພູທີ່ສູງຂຶ້ນ — ສູງຂຶ້ນ — ຈົນເຖິງກ້ອນເມກ ຄືກັບວ່າມັນບໍ່ມີຍອດ!
ແລ້ວຢູ່ສູງຂຶ້ນໄປຕາມເປີ້ນພູ, ນາງຄິດວ່ານາງເຫັນສິ່ງຂາວໆບາງຢ່າງກະຈາຍຢູ່ເທິງຫຍ້າ.
ລູຊີ ໄຕ່ຂຶ້ນພູໄວເທົ່າທີ່ຂາສັ້ນໆຂອງນາງຈະພາໄປໄດ້; ນາງແລ່ນໄປຕາມທາງຊັນ—ຂຶ້ນໄປ ແລະ ຂຶ້ນໄປ—ຈົນກວ່າ Little-town ຢູ່ຕໍ່າລົງໄປໃຕ້ສຸດ—ນາງສາມາດໂຍນກ້ອນກວດລົງໄປໃນປ່ອງໄຟໄດ້ເລີຍ!
ບໍ່ດົນນານ, ນາງກໍ່ມາຮອດນ້ຳພຸແຫ່ງໜຶ່ງ, ທີ່ພົ່ງອອກມາຈາກຂ້າງພູ.
ມີຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ເອົາກະປ໋ອງໃສ່ໄວ້ເທິງກ້ອນຫີນເພື່ອຮັບນ້ຳ—ແຕ່ນ້ຳໄຫຼລົ້ນອອກມາແລ້ວ, ເພາະກະປ໋ອງນັ້ນນ້ອຍບໍ່ໃຫຍ່ໄປກວ່າຖ້ວຍໃສ່ໄຂ່ເລີຍ! ແລະບ່ອນທີ່ດິນຊາຍຢູ່ຂ້າງທາງເປີຍຊຸ່ມ—ກໍ່ມີຮອຍຕີນຂອງຄົນຕົວນ້ອຍໆຢູ່ທີ່ນັ້ນ.
Lucie ກໍ່ແລ່ນຕໍ່ໄປ, ແລ່ນຕໍ່ໄປ.
ທາງເດີນສິ້ນສຸດລົງໃຕ້ກ້ອນຫີນໃຫຍ່. ຫຍ້າສັ້ນແລະຂຽວ, ແລະມີເຄື່ອງນຸ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ອຸປະກອນທີ່ຕັດຈາກກ້ານເຟີນ, ມີເຊືອກຕາກຜ້າທີ່ຖັກຈາກກົກກົກ, ແລະກອງໄມ້ຫນີບຜ້າຕົວນ້ອຍໆ—ແຕ່ບໍ່ມີຜ້າເຊັດໜ້າ!
ແຕ່ມີສິ່ງໜຶ່ງ—ປະຕູ! ເຂົ້າໄປໃນພູໂດຍກົງ; ແລະຂ້າງໃນມີຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງກຳລັງຮ້ອງເພງ—
«ຂາວສະອາດດັ່ງດອກລິລີ, ໂອ້!
ມີລູກໄມ້ຕົກແຕ່ງລະຫວ່າງ, ໂອ້!
ລຽບແລະຮ້ອນ—ຈຸດສະນິມແດງ
ຢ່າໃຫ້ເຫັນຢູ່ທີ່ນີ້ເລີຍ, ໂອ້!»
ລູຊີໄດ້ເຄາະປະຕູ—ໜຶ່ງຄັ້ງ—ສອງຄັ້ງ, ແລະຂັດຈັງຫວະເພງນັ້ນ. ສຽງນ້ອຍໆທີ່ຕົກໃຈໄດ້ຮ້ອງຖາມວ່າ
«ໃຜຢູ່ທີ່ນັ້ນ?»
ລູຊີໄດ້ເປີດປະຕູ: ແລະເຈົ້າຄິດວ່າມີຫຍັງຢູ່ພາຍໃນພູນັ້ນ?—ຫ້ອງຄົວທີ່ສະອາດສະອ້ານ ມີພື້ນປູດ້ວຍແຜ່ນຫີນ ແລະຄານໄມ້—ຄືກັນກັບຫ້ອງຄົວຟາມທົ່ວໄປ. ພຽງແຕ່ເພດານຕ່ຳຫຼາຍຈົນຫົວຂອງລູຊີເກືອບຈະຊົນມັນ; ແລະໝໍ້ແລະກະທະກໍ່ນ້ອຍ, ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງທີ່ນັ້ນກໍ່ນ້ອຍເຊັ່ນດຽວກັນ.
ມີກິ່ນຮ້ອນໆ ໄໝ້ໆ ທີ່ໜ້າພໍໃຈ; ແລະ ຢູ່ທີ່ໂຕະ, ມີຄົນຮ່າງອ້ວນເຕ້ຍໆ ຄົນໜຶ່ງຖືເຕົາລີດຢູ່ໃນມື ແລະ ຈ້ອງເບິ່ງ Lucie ດ້ວຍຄວາມກັງວົນ.
ຊຸດພິມລາຍຂອງນາງຖືກດຶງຂຶ້ນ, ແລະ ນາງໃສ່ຜ້າກັນເປື້ອນໃຫຍ່ທັບຜ້ານຸ່ງລາຍຂອງນາງ. ດັງດຳນ້ອຍໆ ຂອງນາງດົມ ດົມ ດົມ, ແລະ ຕາຂອງນາງກະພິບ ກະພິບ; ແລະ ໃຕ້ໝວກຂອງນາງ—ບ່ອນທີ່ Lucie ມີຜົມຫຍິກສີເຫຼືອງ—ຄົນນ້ອຍໆ ຄົນນັ້ນມີ «ໜາມ»!
«ເຈົ້າແມ່ນໃຜ?» ລູຊີເວົ້າ. «ເຈົ້າເຫັນຜ້າເຊັດໜ້າຂອງຂ້ອຍບໍ?»
ຄົນຕົວນ້ອຍນັ້ນຄຳນັບ— «ໂອ, ແມ່ນແລ້ວ, ກະລຸນາ; ຊື່ຂອງຂ້ອຍແມ່ນ Mrs. Tiggy-winkle; ໂອ, ແມ່ນແລ້ວ, ກະລຸນາ, ຂ້ອຍເປັນຄົນຊັກຜ້າ!» ແລ້ວນາງກໍເອົາບາງສິ່ງອອກຈາກກະຕ່າໃສ່ເຄື່ອງນຸ່ງ, ແລ້ວກາງມັນໄວ້ເທິງຜ້າຮອງລີດ.
«ນັ້ນແມ່ນຫຍັງ?» ລູຊີເວົ້າ—«ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຜ້າເຊັດໜ້າຂອງຂ້ອຍ?»
«ໂອ້ ບໍ່ແມ່ນດອກ, ກະລຸນາເຂົ້າໃຈ; ນັ້ນແມ່ນເສື້ອກັກສີແດງນ້ອຍໆ ທີ່ເປັນຂອງ Bird Robin!»
ແລ້ວນາງກໍຮີດມັນ ແລະ ພັບມັນ, ແລ້ວວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ.
ແລ້ວນາງກໍເອົາສິ່ງໜຶ່ງອອກຈາກຄານແຂວນເຄື່ອງນຸ່ງ—
«ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຜ້າກັນເປື້ອນຂອງຂ້ອຍ?» Lucie ເວົ້າ.
«ອ໋ ບໍ່ແມ່ນດອກ, ຂໍໂທດເດີ; ນັ້ນແມ່ນຜ້າປູໂຕະດາມາສກ໌ທີ່ເປັນຂອງ Jenny Wren; ເບິ່ງຊິ, ມັນເປື້ອນນ້ຳໝາກໄມ້ສີແດງຫຼາຍປານໃດ! ຊັກຍາກຫຼາຍເດ!» ທ່ານນາງ Tiggy-winkle ເວົ້າ.
ດັງຂອງ Mrs. Tiggy-winkle ດົມ ສູດ ສູດ ສູດ, ແລະ ຕາຂອງນາງ ແວວ ວາວ ວາວ; ແລະ ນາງໄດ້ເອົາເຫຼັກຮີດຮ້ອນໆ ອີກອັນໜຶ່ງ ມາຈາກໄຟ.
«ນີ້ແມ່ນຜ້າເຊັດໜ້າຂອງຂ້ອຍໜຶ່ງຜືນ!» ລູຊີຮ້ອງ—«ແລະນີ້ແມ່ນຜ້າກັນເປື້ອນຂອງຂ້ອຍ!»
ທ່ານນາງ Tiggy-winkle ລີດມັນ, ແລະຈີບມັນ, ແລະຜຶ້ງຊາຍຂອບລູກໄມ້ອອກ.
«ໂອ້ ສວຍງາມຫຼາຍ!» ລູຊີເວົ້າ.
«ແລ້ວສິ່ງທີ່ຍາວໆສີເຫຼືອງທີ່ມີນິ້ວຄືກັບຖົງມືນັ້ນແມ່ນຫຍັງ?»
«ອ໋ອ, ນັ້ນແມ່ນຖົງຕີນຄູ່ໜຶ່ງຂອງ Sally Henny-penny — ເບິ່ງສິ ເຕົ້າສົ້ນຂອງນາງຖືກໃຊ້ຈົນສຶກແລ້ວ ເພາະຂູດດິນຢູ່ໃນສານ! ບໍ່ດົນປານໃດ ນາງຈະຕ້ອງຍ່າງເທົ້າເປືອຍເລີຍ!» ທ່ານນາງ Tiggy-winkle ເວົ້າ.
«ໂອ້, ມີຜ້າເຊັດໜ້າອີກຜືນໜຶ່ງ—ແຕ່ວ່າມັນບໍ່ແມ່ນຂອງຂ້ອຍ; ມັນສີແດງ?»
«ໂອ້ ບໍ່ເລີຍ, ກະລຸນາເຂົ້າໃຈດ້ວຍ; ຜືນນັ້ນເປັນຂອງທ້າວ Mrs. Rabbit ຜູ້ເຖົ້າ; ແລະ ມັນມີກິ່ນຫົວຜັກບົ່ວແຮງຫຼາຍ! ຂ້ອຍຕ້ອງຊັກມັນແຍກຕ່າງຫາກ, ຂ້ອຍເອົາກິ່ນນັ້ນອອກບໍ່ໄດ້ເລີຍ.»
«ນີ້ແມ່ນອີກຜືນໜຶ່ງຂອງຂ້ອຍ,» Lucie ເວົ້າ.
«ສິ່ງຂາວໆນ້ອຍໆຕະຫຼົກໆນັ້ນແມ່ນຫຍັງ?»
«ນັ້ນແມ່ນຖົງມືຄູ່ໜຶ່ງຂອງ Tabby Kitten; ຂ້ອຍພຽງແຕ່ຕ້ອງລີດມັນ; ລາວຊັກມັນເອງ.»
«ນັ້ນແມ່ນຜ້າເຊັດໜ້າຜືນສຸດທ້າຍຂອງຂ້ອຍ!» Lucie ເວົ້າ.
«ແລ້ວເຈົ້າກຳລັງຈຸ່ມຫຍັງລົງໃນອ່າງແປ້ງເຂົ້ານັ້ນ?»
«ນີ້ແມ່ນຜ້າໜ້າເສື້ອຂະໜາດນ້ອຍທີ່ຖອດອອກໄດ້ ເປັນຂອງ Tom Titmouse — ລະມັດລະວັງຫຼາຍ!» ແມ່ Tiggy-winkle ເວົ້າ. «ຕອນນີ້ຂ້ອຍລີດຜ້າສຳເລັດແລ້ວ; ຂ້ອຍກຳລັງຈະໄປຜຶ່ງເສື້ອຜ້າໃຫ້ແຫ້ງ.»
«ສິ່ງທີ່ອ່ອນນຸ່ມແລະຟູຟ່ອງໜ້າຮັກເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ?» Lucie ເວົ້າ.
«ອ໋ອ, ນັ້ນແມ່ນເສື້ອຂົນແກະທີ່ເປັນຂອງລູກແກະໜ້ອຍໆຢູ່ Skelghyl.»
«ເສື້ອກັກຂອງພວກມັນຖອດອອກໄດ້ບໍ?» Lucie ຖາມ.
«ໄດ້ຈ້າ, ຖ້າທ່ານຕ້ອງການ; ເບິ່ງເຄື່ອງໝາຍແກະຢູ່ບ່າໄຫລ່. ແລະນີ້ແມ່ນອັນໜຶ່ງທີ່ໝາຍໄວ້ສຳລັບ Gatesgarth, ແລະສາມອັນທີ່ມາຈາກ Little-town. ພວກມັນຖືກໝາຍສະເໝີຕອນຊັກ!» Mrs. Tiggy-winkle ເວົ້າ.
ແລະນາງໄດ້ແຂວນເສື້ອຜ້າທຸກຊະນິດແລະທຸກຂະໜາດ—ເສື້ອຄຸມສີນ້ຳຕານຂະໜາດນ້ອຍຂອງພວກໜູ; ແລະເສື້ອກັກສີດຳກຳມະຫຍີ່ຂອງໝູດິນໜຶ່ງໂຕ; ແລະເສື້ອຄຸມຫາງສີແດງທີ່ບໍ່ມີຫາງຂອງ Squirrel Nutkin; ແລະເສື້ອຢາກເກັດສີຟ້າທີ່ຫົດໂຕຫຼາຍຂອງ Peter Rabbit; ແລະຜ້ານຸ່ງດ້ານໃນໜຶ່ງຜືນ, ທີ່ບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍ, ເຊິ່ງໄດ້ສູນຫາຍໄປຕອນຊັກຜ້າ—ແລະໃນທີ່ສຸດກະຕ່າກໍ່ຫວ່າງເປົ່າ!
ແລ້ວທ່ານນາງ Tiggy-winkle ກໍ່ຊົງຊາ—ຈອກໜຶ່ງສຳລັບຕົນເອງ ແລະ ຈອກໜຶ່ງສຳລັບ Lucie. ທັງສອງນັ່ງຢູ່ໜ້າໄຟເທິງໝ້າວ ແລ້ວຄອຍເບິ່ງຊິດກັນ. ມືຂອງທ່ານນາງ Tiggy-winkle ທີ່ຖືຈອກຊາຢູ່ນັ້ນ ມີສີນ້ຳຕານເຂັ້ມຫຼາຍ ແລະ ມີຮອຍຍ່ຽວຫຼາຍຫຼາຍ ຍ້ອນຟອງສະບູ; ແລ້ວທົ່ວທັງຊຸດເສື້ອຜ້າ ແລະ ໝວກຂອງນາງ ກໍ່ມີໝຸດປັກຜົມສຽບຢູ່ຜິດທາງ; ສະນັ້ນ Lucie ຈຶ່ງບໍ່ຢາກນັ່ງໃກ້ນາງຫຼາຍເທົ່າໃດ.
ເມື່ອພວກເຂົາດື່ມຊາສຳເລັດແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍມັດເສື້ອຜ້າເປັນຫ່ໍ; ແລ້ວຜ້າເຊັດໜ້າຂອງ Lucie ກໍຖືກພັບໄວ້ໃນຜ້າກັນເປື້ອນທີ່ສະອາດຂອງນາງ, ແລະຮັດດ້ວຍເຂັມກົດສີເງິນ.
ຈາກນັ້ນພວກເຂົາກໍຕິດໄຟດ້ວຍດິນຂີ້ເຖົ່າ, ແລ້ວອອກມາລັອກປະຕູ, ແລ້ວເຊື່ອງກຸນແຈໄວ້ໃຕ້ຂອບປະຕູ.
ຈາກນັ້ນ Lucie ແລະ Mrs. Tiggy-winkle ກໍ່ຍ່າງລົງພູດ້ວຍຫ່ອຜ້າທັງຫຼາຍ!
ຕະຫຼອດທາງລົງ ສັດນ້ອຍໆກໍ່ອອກມາຈາກໃບເຟີນເພື່ອຕ້ອນຮັບພວກເຂົາ; ຄູ່ທຳອິດທີ່ພວກເຂົາພົບແມ່ນ Peter Rabbit ແລະ Benjamin Bunny!
ແລະນາງໄດ້ມອບເສື້ອຜ້າທີ່ສະອາດໝົດຈົດໃຫ້ພວກເຂົາ; ແລະສັດນ້ອຍໆ ແລະນົກທັງຫຼາຍຕ່າງກໍ່ຮູ້ສຶກຂອບໃຈທ່ານນາງ Tiggy-winkle ທີ່ຮັກໃຄ່ເປັນຢ່າງຍິ່ງ.
ສະນັ້ນ ເມື່ອເຖິງທາງລຸ່ມພູ ແລະ ມາຮອດຮົ້ວໄມ້ຂ້າມທາງ, ກໍ່ບໍ່ມີຫຍັງເຫຼືອໃຫ້ຖືອີກ ນອກຈາກຫ່ໍຂອງນ້ອຍໆ ຂອງ Lucie ພຽງໜ່ວຍດຽວ.
ລູຊີ ປີນຂຶ້ນຮົ້ວໄມ້ຢ່າງວ່ອງໄວ ໂດຍຖືຫ່ອຜ້າໄວ້ໃນມື; ແລ້ວນາງກໍ່ຫັນຫຼັງກັບໄປເວົ້າວ່າ
«ລາກ່ອນ»
ແລະຂໍຂອບໃຈແມ່ຍິງຊັກຜ້າ—ແຕ່ຊ່າງແປກປະຫຼາດເສຍຈິງ! ທ້າວທິກກີ-ວິງເກິນ ບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າຄຳຂອບໃຈ ຫຼື ໃບເກັບເງິນຄ່າຊັກຜ້າເລີຍ!
ນາງກຳລັງແລ່ນ ແລ່ນ ແລ່ນ ຂຶ້ນພູ—ແລ້ວໝວກຂາວມີລູກໄມ້ຂອງນາງຢູ່ໃສ? ແລະຜ້າຄຸມບ່າ? ແລະຊຸດເສື້ອ—ແລະຊຸດຊັ້ນໃນຂອງນາງ?
ແລະນາງໄດ້ຕົວນ້ອຍລົງສໍ່າໃດ—ແລະດຳຄ້ຳສໍ່າໃດ—ແລະເຕັມໄປດ້ວຍ«ໜາມ»!
ໂອ້ໂຫ! ທ່ານນາງ Tiggy-winkle ບໍ່ແມ່ນຫຍັງອື່ນນອກຈາກ«ໝູໜາມ».