Full Text: မစ္စတစ်ဂ်ီ-ဝင်ကယ်၏ ဇာတ်လမ်း
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: မစ္စတစ်ဂ်ီ-ဝင်ကယ်၏ ဇာတ်လမ်း
တစ်ခါတစ်ရံက Little-town ဟုခေါ်သော လယ်ယာတစ်ခုတွင် Lucie ဟုခေါ်သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကောင်းမွန်သော ကလေးငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်—သို့သော် သူမသည် အမြဲတမ်း လက်ကိုင်ပဝါများ ပျောက်တတ်သည်!
တစ်နေ့တွင် Lucie လေးသည် လယ်ယာဝင်းထဲသို့ ငိုကြွေးလျက် ဝင်လာသည်—အိုး၊ သူမ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ငိုကြွေးလိုက်သည်ဟု!
«ကျွန်မ လက်ကိုင်ပဝါ ပျောက်သွားပြီ! ပဝါသုံးထည်နဲ့围裙တစ်ထည်! Tabby Kitten၊ မင်း သူတို့ကို မြင်ဖူးလား?»
ကြောင်လေးက သူ့အဖြူရောင်ခြေထောက်များကို ဆက်လက်ဆေးကြောနေသည်၊ ထို့ကြောင့် Lucie သည် အစက်အပြောက်ကြက်မတစ်ကောင်ကို မေးလိုက်သည်—
«Sally Henny-penny၊ ပါးစပ်သုတ်ပဝါသုံးထည် တွေ့သလား?»
သို့သော် အစက်အပြောက်ကြက်မသည် သိုလှောင်ရုံထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ ကြက်ကြူသံနှင့် ပြောလိုက်သည်—
«ငါ ဖိနပ်မစီးဘဲ သွားတယ်၊ ဖိနပ်မစီးဘဲ၊ ဖိနပ်မစီးဘဲ!»
ထို့နောက် Lucie သည် အကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသော Bird Robin ကို မေးလိုက်သည်။
Bird Robin သည် သူ၏ တောက်ပသော မည်းမည်းသောမျက်လုံးဖြင့် Lucie ကို စောင်းကြည့်ပြီး၊ ခြံစည်းရိုးကျော်ကာ ပျံသွားလေသည်။
Lucie သည် ခြံစည်းရိုးပေါ်သို့ တက်ကာ Little-town နောက်ကွယ်ရှိ တောင်ကုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်—တိမ်တိုက်များထဲသို့ အထိ တက်သွားသည့် ထိပ်မရှိသလောက် မြင့်မားသော တောင်ကုန်းတစ်ခုကို။
တောင်ကုန်းပေါ်တွင် အတော်လေး မြင့်သောနေရာ၌ မြက်ခင်းပေါ်တွင် ဖြူဖွေးသောအရာများ ဖြန့်ကျင်းထားသည်ကို သူမ မြင်ရသည်ဟု ထင်မိသည်။
Lucie သည် သူမ၏ ခိုင်မာသော ခြေထောက်များ သယ်ဆောင်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် 가파른 လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်—အပေါ်သို့ တက်၍ တက်၍—Little-town သည် အောက်ဘက်တွင် အလှမ်းဝေးစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်—သူမသည် မီးဖိုချောင်ပြွန်ထဲသို့ ကျောက်ချောတစ်လုံး ချပစ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်!
မကြာမီ သူမသည် တောင်ကုန်းဘေးမှ ပေါက်ကွဲထွက်နေသော စမ်းရေတစ်ခုနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ရေကိုခံရန် သံဘူးငယ်တစ်လုံးကို ကျောက်တုံးပေါ်တင်ထားသော်လည်း ထိုသံဘူးသည် ဥကြီးတစ်လုံးမျှသာ ရှိသောကြောင့် ရေသည် လျှံကျနေပြီဖြစ်သည်။ လမ်းပေါ်ရှိ သဲမြေစိုရွှဲနေသောနေရာတွင်မူ — အလွန်သေးငယ်သောလူတစ်ဦး၏ ခြေရာများ ရှိနေသည်။
Lucie သည် ဆက်လက်၍ ပြေးလွှားသွားလေသည်။
လမ်းသည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုအောက်တွင် ဆုံးသွားသည်။ မြက်ခင်းသည် တိုတောင်းပြီး စိမ်းလန်းနေသည်၊ အဝတ်အထည်များလည်း ရှိသည်—ဖားနွယ်ပင်ကိုင်းများမှ ဖြတ်ထားသော အထောက်အပံ့ပစ္စည်းများ၊ ဆံပင်ကြိုးဆင်ထားသော ကြိုးစဉ်များ၊ နှင့် သေးငယ်သော အဝတ်ညှပ်တုံးများ အုပ်ထားသော အုပ်စုတစ်ခု—သို့သော် လက်ကိုင်ပဝါများမူ မရှိ!
သို့သော် တစ်ခုခု ရှိသေးသည်—တံခါးတစ်ချပ်! တောင်ကုန်းထဲသို့ တည့်တည့်ဝင်သွားသော တံခါး၊ ထိုအတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သီချင်းဆိုနေသည်—
«နှင်းဆီဖြူဖြူ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၊
သေးငယ်သော အစွန်းအနားများနှင့်၊
ချောမွေ့ပြီး ပူနွေး—နီမြန်းသော အစက်
ဤနေရာတွင် မတွေ့ပါစေနှင့်!»
Lucie သည် တစ်ချက်၊ နှစ်ချက် တန်းတီးလိုက်၍ သီချင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ကြောက်ရွံ့နေသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်—
«ဘယ်သူလဲ?»
Lucie သည် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တောင်ကုန်းထဲတွင် ဘာတွေ ရှိနေသည်ဟု သင်ထင်ပါသလဲ?—ကျောက်ပြားခင်းထားသော ကြမ်းပြင်နှင့် သစ်သားတိုင်ကြောများပါသည့် သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသော မီးဖိုချောင်လေးတစ်ခု—တခြားသော လယ်ယာမီးဖိုချောင်များနှင့် ဆင်တူလှသည်။ သို့သော် အမိုးသည် အလွန်နိမ့်သောကြောင့် Lucie ၏ ခေါင်းသည် ထိတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။ အိုးများနှင့် ခွက်ပန်းကန်များမှာလည်း သေးငယ်လှ၍ ထိုနေရာရှိ အရာအားလုံးမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် သေးငယ်လှသည်။
နွေးနွေးပူပူ မီးရှို့သည့် အနံ့လေးတစ်ခု ထွက်နေသည်၊ စားပွဲဝိုင်းနားတွင် လက်တစ်ဖက်၌ မီးပူတိုက်ကိုင်ကာ ဝိုင်းဝိုင်းပုပုလေး တစ်ယောက် Lucie ကို စိုးရိမ်သောကဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။
သူမ၏ ပန်းချီပုံနှိပ်ဝတ်စုံကို ချပ်တင်ထားပြီး၊ ကြောင်ကြောင်ဒေါင်းဒေါင်း ထဘီပေါ်တွင် ကြီးမားသော 围裙ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ မဲမဲလေး နှာခေါင်းသည် နှပ်နှပ် နှပ်နှပ် နှပ်နှပ် ဆွဲသည်၊ မျက်လုံးများကလည်း တဝင်းဝင်း တဝင်းဝင်း လက်သည်၊ ထိုမှ Lucie ၏ ဝါဝါနု နွယ်နွယ်ဆံပင်ရှိသည့် ဦးထုပ်အောက်တွင်—ထိုသေးသေးလေး တစ်ယောက်မှာ အမျှင်ဆူးများ ရှိနေသည်!
«မင်းက ဘယ်သူလဲ?» လူစီက မေးလိုက်သည်။ «မင်းငါ့လက်ကိုင်ပဝါလေးတွေ မြင်သလား?»
အဲဒီလူငယ်လေးက ညွတ်ကန်ဦးလျက်— «အို၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးပြု၍ ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျမနာမည်က မစ္စစ် တစ်ဂျီ-ဝင်ကယ်ပါ၊ အို၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးပြု၍ ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ကျမက အဝတ်လျှော်သူပါ!» ဟု ဆိုကာ သူမသည် အဝတ်တောင်းထဲမှ တစ်ခုခုကို ထုတ်ယူပြီး မီးပူတိုက်ခင်းပေါ်တွင် ဖြန့်ကျင်းလိုက်သည်။
«ဒါဘာလဲ?» လူစီက ပြောသည်— «ဒါ ကျွန်မရဲ့ လက်ကိုင်ပဝါ မဟုတ်ဘူးနော်?»
«အင်း မဟုတ်ဘူးပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါက Bird Robin ရဲ့ အနီရောင် အင်္ကျီလေးပါ!»
ပြီးတော့ သူမသည် ၎င်းကို မီးပူတိုက်ကာ ခေါက်ပြီး တစ်ဖက်တွင် ချထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် အဝတ်လှန်းစင်မှ အခြားတစ်ခုကို ယူလိုက်သည်—
«ဒါ ကျွန်မရဲ့围裙မဟုတ်ဘူးလား?» ဟု Lucie က ပြောသည်။
«အိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါက Jenny Wren ပိုင်တဲ့ damask စားပွဲခင်းပဝါပါ၊ ကရင်ဆေးသီးဝိုင်းနဲ့ ဘယ်လောက်စွန်းနေတာ ကြည့်ပါ! လျှော်ဖို့ အရမ်းခက်တယ်!» ဟု Mrs. Tiggy-winkle က ပြောသည်။
မစ္စတစ်ဂ်ီ-ဝင်ကယ်၏ နှာခေါင်းသည် နှပ်၊ နှပ်၊ နှပ်နှပ် မြည်ကာ၊ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် တဝင်းဝင်း တောက်ပပြီး၊ မီးထဲမှ ပူနွေးသော မီးပူတိုက်တစ်ချောင်းကို ထပ်မံယူလာလေသည်။
«ကျွန်မရဲ့ လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည် ဒီမှာရှိတယ်!» လူစီက အော်ဟစ်လိုက်သည်— «ကျွန်မရဲ့围裙လည်း ဒီမှာပဲ!»
မစ္စတစ်ဂီဝင်ကယ်က သူ့ကို မီးပူတိုက်ပြီး၊ ချဲ့ပြီး၊ အစွန်းအဖျားများကို တဖြန်းဖြန်း ဖြောင့်အောင် ညှပ်ပေးလိုက်သည်။
«အိုး၊ လှလိုက်တာ!» လူစီက ပြောလိုက်သည်။
«အဲဒါတွေကဘာလဲ၊ လက်အိတ်လို လက်ချောင်းတွေပါတဲ့ အဝါရောင် ရှည်ရှည်တွေ?»
«အို၊ အဲဒါက Sally Henny-penny ရဲ့ ခြေအိတ်တစ်စုံပဲ—ဝင်းထဲမှာ ခြေနင်းနင်းနဲ့ ဖိနပ်ဝတ်ကို ဘယ်လောက် ပွန်းပဲ့သွားတယ်ဆိုတာ ကြည့်ပါဦး! သူ မကြာခင် ဖိနပ်မပါဘဲ သွားရတော့မှာပဲ!» လို့ Mrs. Tiggy-winkle က ပြောလိုက်တယ်။
«ဟာ၊ လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ထပ်ရှိသေးတယ်—ဒါပေမဲ့ ဒါ ငါ့ဟာမဟုတ်ဘူး၊ အနီရောင်ပဲ။»
«အော် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး နားထောင်ပါ၊ ဒါက Rabbit အမိုးကြီးရဲ့ ဟာပါ၊ ကြက်သွန်နံ့ တော်တော်ထူးနေတာ! သီးသန့်လျှော်ဖွပ်ရတယ်၊ နံ့ကို ဘယ်လိုမှ ဖယ်ရှားလို့မရဘူး။»
«ဒါ ငါ့ဟာတစ်ထည်ပဲ» လို့ Lucie က ပြောတယ်။
«အဲဒါတွေက ဘာလေးတွေလဲ၊ အဖြူရောင် သေးသေးလေးတွေ။»
«အဲဒါတွေက Tabby Kitten ရဲ့ လက်အိတ်တစ်စုံပါ၊ ကျမက သူ့ဟာကို မီးပူတိုက်ပေးရုံပဲ၊ သူကိုယ်တိုင် လျှော်ဖွပ်တာပါ။»
«ကျမရဲ့ နောက်ဆုံးထည့်ပုဆိုးလေး ဒါပဲ!» လို့ Lucie က ပြောလိုက်တယ်။
«ဒီမှုန့်ရည်ထဲမှာ ဘာကို စိမ်နေတာလဲ?»
«ဒါတွေက Tom Titmouse ရဲ့ အင်္ကျီရင်ဘတ်ခေါင်းစည်းလေးတွေ — အရမ်းသေချာရတယ်နော်!» လို့ Mrs. Tiggy-winkle က ပြောတယ်။ «အခု ငါ မီးပူတိုက်တာ ပြီးပြီ၊ အဝတ်တချို့ လေဝင်လေထွက်ရအောင် တင်ထားမယ်။»
«ဒီပျော့ပျော့ဖွဖွလေးတွေက ဘာတွေလဲ?» လို့ Lucie က မေးလိုက်တယ်။
«အဲဒါတွေကတော့ Skelghyl က သိုးသငယ်လေးတွေရဲ့ သိုးမွေးအကျႌတွေပဲ။»
«သူတို့ရဲ့ အကျႌတွေ ချွတ်လို့ရသလား?» လို့ Lucie က မေးတယ်။
«အင်း ရတာပေါ့၊ ကြည့်ပါဦး၊ ပခုံးပေါ်မှာ သိုးအမှတ်အသားပါတယ်။ ဒါကတော့ Gatesgarth အတွက် အမှတ်အသားထားတဲ့တစ်ထည်၊ ပြီးတော့ Little-town ကလာတဲ့ သုံးထည်ရှိတယ်။ လျှော်ဖွပ်တဲ့အချိန်မှာ အမြဲတမ်း အမှတ်အသားထားကြတာ!» လို့ Mrs. Tiggy-winkle က ပြောတယ်။
ထို့နောက် သူမသည် အမျိုးမျိုးသော အဝတ်အထည်များကို ချိတ်ဆွဲလိုက်၏— ကြွက်လေးများ၏ သေးငယ်သော အညိုရောင် ကုတ်အင်္ကျီများ၊ မျှောင်ကျောက်ငှက်၏ နူးညံ့သော အနက်ရောင် အင်္ကျီကလေးတစ်ထည်၊ Squirrel Nutkin ၏ အမြီးမပါသော အနီရောင် အမြီးပါ ကုတ်အင်္ကျီ၊ Peter Rabbit ၏ အလွန်ကျုံ့သွားသော အပြာရောင် ဂျာကင်တစ်ထည်၊ နှင့် လျှော်ဖွပ်ရင်း ပျောက်ဆုံးသွားသော အမှတ်အသားမပါသည့် ခါးချည်ဘောင်းဘီတစ်ထည်— နောက်ဆုံးတွင် တောင်းသည် လုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားလေ၏။
ထို့နောက် မစ္စတစ်ဂစ်ဂျီဝင်ကယ်သည် လက်ဖက်ရည်ဖျော်လိုက်၏— သူ့အတွက် တစ်ခွက်နှင့် လူစီအတွက် တစ်ခွက်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မီးရှေ့ရှိ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စောင်းကြည့်နေကြ၏။ မစ္စတစ်ဂစ်ဂျီဝင်ကယ်၏ လက်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း အလွန်အမင်းညိုမည်းနေပြီး ဆပ်ပြာရည်ကြောင့် အလွန်အမင်း ရုံ့ညှိုးနေ၏။ သူ၏ဝတ်စုံနှင့် ဦးထုပ်တစ်လျှောက်တွင်မူ ဆံထိုးများသည် ပြောင်းပြန်ဖျားများ ထွက်နေသဖြင့် လူစီသည် သူနှင့် အနီးကပ်ထိုင်ရန် မကြိုက်ချေ။
လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးသောအခါ၊ သူတို့သည် အဝတ်များကို စည်းထုပ်ကြသည်။ Lucie ၏ လက်ကိုင်ပဝါများကို သူမ၏ သန့်ရှင်းသော ဖြတ်ထည်ထဲတွင် ခေါက်ထည့်ကာ၊ ငွေရောင် လုံခြုံရေးပင်ဆိုးဖြင့် ထိုးထားသည်။
ထို့နောက် သူတို့သည် မြေဆီလွှာဖြင့် မီးကို ဖိုထဲ ထပ်ထည့်ကာ၊ ထွက်လာပြီး တံခါးကို သော့ခတ်ကြသည်။ ထို့နောက် သော့ကို တံခါးမနင်းပြားအောက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် Lucie နှင့် Mrs. Tiggy-winkle တို့သည် အဝတ်အထည်များကို ထုပ်ပိုးကာ တောင်ကုန်းပေါ်မှ တဆင့်ချင်း ဆင်းသွားကြလေသည်!
လမ်းတလျှောက်လုံးတွင် သေးငယ်သော တိရစ္ဆာန်လေးများသည် ဖားနက်ပင်များထဲမှ ထွက်လာ၍ သူတို့ကို ကြိုဆိုကြ၏၊ အရင်ဆုံး တွေ့ရသောသူများမှာ Peter Rabbit နှင့် Benjamin Bunny တို့ပင် ဖြစ်လေသည်!
ထို့နောက် သူမသည် သူတို့အား သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။ သေးငယ်သော တိရစ္ဆာန်လေးများနှင့် ငှက်လေးများအားလုံးသည် ချစ်ခင်ဖွယ်ကောင်းသော မစ္စတစ်ဂ်ဂီဝင်ကယ်အား အလွန်ကျေးဇူးတင်ကြလေသည်။
ထို့ကြောင့် တောင်ကုန်းအောက်ခြေသို့ ရောက်ရောက်ချင်း၊ သူတို့ လှေကားထစ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ Lucie ၏ သေးငယ်သောထုပ်လေးတစ်ထုပ်မှတပါး ဆောင်ရွက်ရန် ဘာမျှ မကျန်တော့ပေ။
Lucie သည် လက်တွင် အထုပ်ကို ကိုင်ကာ လှေကားထစ်ကို တက်သွားပြီး၊ နောက်ကျောပြန်လှည့်引用 «သွားတော့မယ်နော်»
ဟု ပြောကာ အဝတ်လျှော်သူမကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုသော်လည်း— ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ထူးဆန်းသနည်း! Mrs. Tiggy-winkle သည် ကျေးဇူးတင်စကားကိုလည်း မစောင့်ဘဲ၊ အဝတ်လျှော်ခ ငွေတောင်းခံလွှာကိုလည်း မစောင့်ဘဲ ထွက်သွားလေပြီ!
သူမသည် တောင်ကုန်းပေါ်သို့ ပြေးနေ ပြေးနေ ပြေးနေ— ပြီးတော့ သူမ၏ အဖြူရောင် ကော်လာပါသော ဦးထုပ်ကော်? ပုခုံးကြီးကော်? ဝတ်စုံကော်— နှင့် အတွင်းခံ ထဘီကော်?
ပြီးတော့ သူမဟာ မည်မျှလေး သေးငယ်သွားပြီနည်း—မည်မျှလေး မဲမည်းသွားပြီနည်း—ပြီးတော့ «အမျှင်တောင်များ» နဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီနည်း!
အို! မစ္စစ် Tiggy-winkle ဟာ «ဆူးငန်းကောင်» တစ်ကောင်သာ ဖြစ်တာပဲ။
