मिसेस टिगी-विङ्कलको कथा

एकादेशमा लुसी नाम गरेकी एउटी सानी केटी थिई, जो लिटिल-टाउन भन्ने फार्ममा बस्थी। ऊ एउटी ज्ञानी सानी केटी थिई—तर ऊ सधैं आफ्ना पकेट-रुमालहरू हराइरहन्थी!
एकदिन सानी लुसी रुँदै फार्मको आँगनमा आई—ओहो, ऊ कति धेरै रोएकी!
“मैले मेरो पकेट-रुमाल हराएँ! तीनवटा रुमाल र एउटा पिनी! के तिमीले तिनलाई देखेकी छौ, ट्याबी किटन?“

बिरालोको बच्चाले आफ्ना सेता पञ्जाहरू धोइरह्यो; त्यसैले लुसीले एउटी छिर्केमिर्के कुखुरीलाई सोधिन्—
“स्याली हेनी-पेनी, के तिमीले तीनवटा पकेट-रुमाल भेट्टायौ?“
तर त्यो छिर्केमिर्के कुखुरी क्वाक्-क्वाक् गर्दै गोठभित्र दौडी—
“म खाली खुट्टा हिँड्छु, खाली खुट्टा, खाली खुट्टा!“

अनि त्यसपछि लुसीले हाँगामा बसिरहेको बर्ड रोबिनलाई सोधिन्।
बर्ड रोबिनले आफ्नो चम्किलो कालो आँखाले लुसीलाई छड्के हेर्‍यो, र एउटा तगारो नाघेर उडेर गयो।
लुसी तगारोमाथि चढिन् र लिटिल-टाउन पछाडिको पहाडतिर माथि हेरिन्—एउटा यस्तो पहाड जुन माथि—माथि—बादलसम्म पुग्छ, मानौँ यसको कुनै टुप्पै छैन!
अनि पहाडको धेरै माथि उनले घाँसमा केही सेता कुराहरू फिँजाइएको देखेजस्तो लाग्यो।

लुसी आफ्ना बलिया खुट्टाले भ्याएसम्म छिटो डाँडामा उक्लिन्; उनी एउटा भिरालो बाटोमा कुदिन्—माथि र माथि—लिटल-टाउन सिधै तल नदेखिउन्जेलसम्म—उनले चिम्नीबाट तल एउटा सानो ढुङ्गा खसाल्न सक्थिन्!

केही बेरमै उनी एउटा मूलनेर पुगिन्, जुन पहाडको भित्ताबाट बुल्बुल गर्दै निस्किरहेको थियो।
कसैले पानी थाप्नको लागि ढुङ्गामाथि एउटा टिनको बट्टा राखेको थियो—तर पानी पहिले नै भरिएर पोखिइरहेको थियो, किनभने त्यो बट्टा अण्डा राख्ने कपभन्दा ठूलो थिएन! अनि बाटोमा जहाँ बालुवा भिजेको थियो— त्यहाँ एक धेरै सानो मान्छेको पाइलाका डोबहरू थिए।
लुसी दौडिरहिन्, अनि दौडिरहिन्।

बाटो एउटा ठूलो ढुंगामुनि टुंगियो। घाँस छोटो र हरियो थियो, र त्यहाँ लुगाहरू थिए—उन्यूको डाँठबाट काटिएका टेकाहरू, बाटिएका नर्कटका डोरीहरू, र साना लुगा च्याप्ने चिम्टाहरूको थुप्रो—तर खल्तीका रुमालहरू भने थिएनन्!
तर त्यहाँ अर्को एउटा कुरा थियो—एउटा ढोका! सिधै पहाडभित्र जाने; र त्यसभित्र कोही गाइरहेको थियो—
"लिली जस्तै सेतो र सफा, ओहो!
बीचमा साना झालरहरू भएको, ओहो!
चिल्लो र तातो—रातो खिया लागेको दाग
यहाँ कहिल्यै नदेखियोस्, ओहो!"

लुसीले ढक्ढक्याइन्—एक पटक—दुई पटक, र गीतलाई बीचमै रोकिन्। एउटा सानो डराएको आवाज करायो
"को हो त्यो?"
लुसीले ढोका खोलिन्: र त्यो पहाडभित्र के थियो होला जस्तो लाग्छ?—ढुङ्गा छापिएको भुइँ र काठका दलिनहरू भएको एउटा राम्रो सफा भान्साकोठा—ठ्याक्कै अरू कुनै फार्मको भान्साकोठा जस्तै। मात्र छत यति होचो थियो कि लुसीको टाउकोले लगभग त्यसलाई छुन्थ्यो; र भाँडाकुँडाहरू साना थिए, अनि त्यहाँका सबै कुराहरू पनि त्यस्तै साना थिए।

त्यहाँ एउटा मीठो, तातो र केही डढेको जस्तो बास्ना आइरहेको थियो; र टेबलको छेउमा, हातमा आइरन लिएर एक निकै मोटी र होची व्यक्ति उभिएकी थिइन्, जसले लुसीलाई चिन्तित हुँदै हेरिरहेकी थिइन्।
उनको बुट्टेदार गाउन माथि सारिएको थियो, र उनले आफ्नो धर्के पेटिकोटमाथि एउटा ठूलो एप्रोन लगाएकी थिइन्। उनको सानो कालो नाकले सुँक-सुँक, सुँक-सुँक गरिरहेको थियो, र उनका आँखाहरू टिलपिल-टिलपिल गरिरहेका थिए; र उनको टोपीमुनि—जहाँ लुसीको पहेँलो घुमाउरो कपाल थियो—ती सानी व्यक्तिको भने काँडाहरू थिए!

"तपाईं को हुनुहुन्छ?" लुसीले भनी। "के तपाईंले मेरा खल्तीका रुमालहरू देख्नुभएको छ?"
ती सानी व्यक्तिले निहुरेर अभिवादन गरिन्—"ओहो, हजुर; मेरो नाम मिसेस टिगी-विङ्कल हो; ओहो, हजुर, म एक धोबिनी हुँ!" अनि उनले लुगाको टोकरीबाट केही कुरा निकालिन्, र त्यसलाई इस्त्री गर्ने कम्बलमा फिँजाइन्।

"त्यो चिज के हो?" लुसीले भनिन्— "त्यो मेरो पकेट-रुमाल त होइन?"
"ओहो होइन, हजुर; त्यो त बर्ड रोबिनको एउटा सानो चहकिलो रातो भेस्ट हो!"
अनि उनले त्यसमा इस्त्री लगाइन् र त्यसलाई पट्याइन्, अनि त्यसलाई एक छेउमा राखिन्।

त्यसपछि उनले लुगा सुकाउने स्ट्यान्डबाट अरू नै केही झिकिन्—
"त्यो मेरो पिनी होइन र?" लुसीले भनिन्।
"ओहो होइन नि; त्यो त जेनी व्रेनको डमास्क टेबलपोस हो; हेर त यसमा करेन्ट वाइनको कस्तो दाग लागेको छ! यसलाई धुन धेरै गाह्रो हुन्छ!" मिसेस टिगी-विङ्कलले भनिन्।

मिसेस टिगी-विङ्कलको नाक सुँक-सुँक, सुँक-सुँक, सुँक-सुँक भयो, र उनका आँखाहरू टिलपिल, टिलपिल चम्किए; अनि उनले आगोबाट अर्को तातो इस्त्री ल्याइन्।

“त्यहाँ मेरो एउटा पकेट-रुमाल छ!“ लुसी कराइन्—“अनि त्यहाँ मेरो पिनी छ!“
मिसेस टिगी-विङ्कलले यसलाई इस्तरी गरिन्, यसमा मुजा पारिन्, र झालरलाई झट्कारिन्।
“आहा, यो कति राम्रो छ!“ लुसीले भनिन्।

“अनि पन्जा जस्तै औंलाहरू भएका ती लामा पहेँला चिजहरू के हुन्?“
“ओहो, त्यो स्याली हेन्नी-पेन्नीको एक जोडी मोजा हो—हेर त उसले आँगनमा कोतरेर कसरी कुर्कुच्चाहरू प्वाल पारेकी छे! उनी चाँडै नै खाली खुट्टा हिँड्नेछिन्!“ श्रीमती टिगी-विंकलले भनिन्।

“ओहो, त्यहाँ अर्को रुमाल छ—तर यो मेरो होइन; यो रातो छ?”
“ओहो होइन, कृपया; त्यो बुढी मिसेस र्‍याबिटको हो; र यसमा प्याजको कस्तो गन्ध आइरहेको थियो! मैले यसलाई छुट्टै धुनुपर्‍यो, म यसको गन्ध हटाउनै सक्दिनँ।”
“त्यहाँ मेरो अर्को एउटा छ,” लुसीले भनिन्।

“ती अनौठा साना सेता चीजहरू के हुन्?”
“त्यो ट्याबी किटनको एक जोडी पन्जा हो; मैले तिनलाई आइरन मात्र लगाउनु पर्छ; उसले ती आफै धुन्छे।”
“मेरो अन्तिम रुमाल!” लुसीले भनिन्।

“अनि तपाईं माँडको भाँडामा के डुबाउँदै हुनुहुन्छ?“
“ती टम टिटमाउसका साना फुकाल्न मिल्ने सर्टका अगाडिका भागहरू हुन्—एकदमै विशेष!“ मिसेस टिगी-विङ्कलले भनिन्। “अब मैले मेरो इस्त्री गर्ने काम सिध्याएँ; म केही कपडाहरू हावामा सुकाउन जाँदैछु।“

“यी प्यारा, नरम, भुवादार कुराहरू के हुन्?“ लुसीले भनिन्।
“ओहो, ती स्केलगिलका साना पाठाहरूका उनीका कोटहरू हुन्।“
“के तिनीहरूका ज्याकेटहरू फुकाल्न मिल्छ?“ लुसीले सोधिन्।
“ओहो मिल्छ नि, यदि तिमी चाहन्छ्यौ भने; काँधमा भएको भेडाको चिन्ह हेर। अनि यहाँ गेट्सगार्थको लागि चिन्ह लगाइएको एउटा छ, र लिटिल-टाउनबाट आएका तीनवटा छन्। तिनीहरूलाई सधैं धुने बेलामा चिन्ह लगाइन्छ!“ मिसेस टिगी-विङ्कलले भनिन्।

अनि उनले सबै प्रकार र आकारका लुगाहरू टाँगिन्—मुसाहरूका साना खैरा कोटहरू; र एउटा मखमली कालो मोल्सकिन इस्टकोट; र स्क्विरल नट्किनको पुच्छर नभएको रातो टेलकोट; र पिटर र्‍याबिटको धेरै खुम्चिएको नीलो ज्याकेट; र धुने क्रममा हराएको, कुनै चिन्ह नभएको एउटा पेटिकोट—र अन्ततः टोकरी रित्तो भयो!

त्यसपछि मिसेस टिगी-विङ्कलले चिया बनाइन्—एउटा कप आफ्नो लागि र एउटा कप लुसीको लागि। उनीहरू आगोको अगाडि एउटा बेन्चमा बसे र एकअर्कालाई छड्के हेरे। चियाको कप समातिरहेको मिसेस टिगी-विङ्कलको हात धेरै-धेरै खैरो थियो, र साबुनको फिँजले गर्दा धेरै-धेरै चाउरी परेको थियो; अनि उनको गाउन र टोपीभरि, कपालका पिनहरू उल्टो तिरबाट बाहिर निस्किएका थिए; जसले गर्दा लुसी उनको धेरै नजिक बस्न चाहिनन्।

उनीहरूले चिया खाइसकेपछि, लुगाहरूलाई पोको पारेर बाँधे; र लुसीका खल्तीका रुमालहरू उनको सफा पिन्नीभित्र पट्याइएका थिए, र चाँदीको सेफ्टी-पिनले अड्काइएको थियो।
अनि त्यसपछि उनीहरूले टर्फले आगो तयार पारे, र बाहिर आएर ढोकामा ताल्चा मारे, र साँचोलाई सँघारमुनि लुकाए।

त्यसपछि लुसी र मिसेस टिगी-विङ्कल लुगाका पोकाहरू बोकेर पहाडको ओरालो खुरुखुरु हिँडे!
बाटोभरि तलसम्म साना जनावरहरू उनीहरूलाई भेट्न उन्युबाट बाहिर निस्किए; उनीहरूले भेटेका सबैभन्दा पहिलो पिटर र्‍याबिट र बेन्जामिन बन्नी थिए!

अनि उनले उनीहरूलाई उनीहरूका राम्रा सफा लुगाहरू दिइन्; र सबै साना जनावरहरू र चराहरू प्यारी मिसेस टिगी-विङ्कलप्रति धेरै नै आभारी थिए।

त्यसैले डाँडाको फेदीमा जब उनीहरू तगारोमा पुगे, लुसीको एउटा सानो पोको बाहेक बोक्नको लागि केही बाँकी थिएन।

लुसी हातमा पोको बोकेर हतार-हतार बारको खुड्किलो उक्लिन्; अनि उनी यसो भन्न फर्किन्
“शुभ रात्री,”
र कपडा धुने महिलालाई धन्यवाद दिन— तर कस्तो अचम्मको कुरा! मिसेस टिगी-विङ्कल न त धन्यवादको लागि पर्खिएकी थिइन् न त कपडा धोएको बिलको लागि!
उनी डाँडामाथि दौडिँदै दौडिँदै दौडिँदै थिइन्— अनि उनको सेतो झालरदार टोपी कहाँ थियो? अनि उनको सल? अनि उनको गाउन— अनि उनको पेटिकोट?

अनि उनी कति सानी भएकी थिइन्—अनि कति खैरी—अनि काँडाहरूले ढाकिएकी!
ओहो! मिसेस टिगी-विङ्कल अरु केही नभएर एउटा हेजहग मात्र थिइन्।