Mfalme alikuwa na wana watatu. Wawili kati ya wana hao walikuwa wenye mvuto, wenye akili, na wazuri wa sura. Hata hivyo, walikuwa wavivu, na walijifikiria wao wenyewe tu, hawakujali kamwe kuhusu faraja au furaha ya watu wengine. Walikuwa na mdogo wao wa kiume aliyeitwa Alexander, ambaye alikuwa mkimya na mpole. Kaka zake wawili wakubwa mara nyingi walimcheka.
«Wewe ni mjinga sana kuweza kujitafutia maisha duniani,» walisema.

Siku moja, ndugu watatu walianza safari pamoja. Hawakwenda mbali walipofika kwenye kichuguu cha chungu.
"Twende kwenye kichuguu hiki," alisema kaka mkubwa. "Itakuwa jambo la kufurahisha kuona chungu waliotishika wakikimbia huku na kule wakibeba mayai yao."
"Hapana, hapana," alisema Alexander, "waacheni chungu wadogo kwa amani. Kwa nini tuwatishe?"
Walikiacha kichuguu cha chungu salama, na wakaondoka zao.

Muda si mrefu walifika kwenye ziwa. Bata wengi walikuwa wakiogelea kwenye maji. Kisha kaka wa pili akasema,
«Njooni, tuwarushie mawe baadhi ya bata hawa wazuri.»
«Hapana,» akasema Alexander, «msiwaumize. Hatuwahitaji kwa chakula. Basi kwa nini tuwasababishie maumivu na majeraha?»

Hivyo wakawaacha bata wakiogelea ziwani. Waliendelea kutembea mpaka wakafika kwenye mzinga wa nyuki mtini.
"Tuwashe moto," akasema kaka mkubwa. "Moshi utawazuia nyuki kutuuma. Kisha tunaweza kuchukua asali."
Lakini Alexander akamzuia.
"Msiwashe moto. Kwa nini tuwaibie nyuki mzinga wao? Hatuna njaa, na hatuwezi kubeba asali pamoja nasi."
Tena, walisikiliza maneno yake, ingawa walisema,
"Wewe ni kijana maskini, mjinga."
Waliendelea kwenda na kwenda.

Hatimaye, walifika kwenye kasri kubwa. Lilikuwa limejengwa kwa mawe, na vitu vyote walivyoviona, hata farasi kwenye mazizi, walikuwa wa mawe.
Ndugu hao walipita chumba baada ya chumba. Hawakuona mwanamume wala mwanamke wala mtoto, ila tu sanamu za mawe.
Hatimaye, walifika kwenye mlango, ambapo kupitia tundu lake walimwona mwanamume mdogo wa kijivu. Waligonga mlango. Mwanamume huyo alisimama, akafungua mlango, akawapa chakula na kuwaonyesha chumba ambamo wangeweza kulala. Lakini hakusema neno hata moja.

Asubuhi iliyofuata, alionyesha meza ya jiwe ambayo juu yake kuliandikwa kazi tatu. Hizi zilikuwa kazi ambazo kila mtu aliyekuja kwenye kasri alipaswa kuzifanya.
Ya kwanza ilikuwa hii:
«Katika ukoga unaozunguka kasri, kuna lulu elfu moja zilizotawanywa. Zote lazima zipatikane ndani ya siku moja. Yeyote atakayefanya hivi atalikomboa kasri kutoka kwenye laana yake. Yeyote atakayejaribu na kushindwa yeye mwenyewe atageuzwa kuwa jiwe jua litakapozama.»

Kaka mkubwa alisoma maneno haya na kuanza mara moja kutafuta lulu. Alitafuta mchana kutwa. Lakini jua lilipozama alikuwa amepata mia moja tu. Kwa hivyo aligeuzwa kuwa jiwe.
Siku iliyofuata kaka wa pili alianza kutafuta. Alianza kabla ya kupambazuka, akitafuta kwa mwanga wa mwezi. Lakini wakati wa jua kuzama alikuwa amepata lulu mia mbili tu. Kwa hivyo yeye pia, aligeuzwa kuwa jiwe.

Sasa ilikuwa zamu ya Alexander. Alitafuta na kutafuta, lakini alipata lulu kiasi cha kiganja tu. Jua lilipokuwa karibu kuzama, maskini Alexander aliangusha vito hivyo na kuanza kulia. Alipokuwa akilia, walimjia wale sisimizi ambao aliyaokoa makazi yao.
"Siku njema, rafiki Alexander," walisema, "Uliwahi kututendea wema. Sasa tutakulipa."
Huku na huko kwenye ukoga walikwenda wale sisimizi wadogo. Mmoja baada ya mwingine alikuja na lulu ambayo aliiweka mbele yake. Kisha walirudi nyumbani bila kusubiri shukrani zake.

Kwa furaha kubwa, Alexander alibeba lulu hadi kwenye kasri. Kisha yule mzee mwenye mvi akaonyesha meza ya mawe. Hapo Alexander akasoma kazi ya pili.
«Ufunguo wa chumba cha mabinti wa mfalme upo chini ya matope na maji ya ziwa hili kubwa. Lazima upatikane na mlango ufunguliwe.»
«Ah!» akawaza Alexander, «hili ni jambo ambalo siwezi kamwe kulifanya. Hakuna mtu duniani anayeweza kupiga mbizi chini sana kiasi cha kupata ufunguo mdogo uliopotea katika ziwa kubwa.»

Alitoka nje na kusimama kando ya ziwa, na machozi yake yalidondoka kwenye maji ya bluu. Kisha wale bata aliowaokoa walikuja wakiogelea hadi miguuni pake. «Usiwe na huzuni sana, rafiki Alexander,» walisema. «Ulituokoa. Sasa ni wakati wetu wa kukuokoa.»
Walipiga mbizi mpaka chini kabisa ya ziwa. Hatimaye mmoja aliibuka na ufunguo kwenye mdomo wake.
Alexander aliuchukua na kufungua mlango wa chumba cha mabinti wa mfalme. Hapo walilala, wote watatu wakiwa wamelala fofofo.

Sasa yule mtu mdogo wa kijivu akamwonyesha Alexander kazi yake ya mwisho, ngumu kuliko zote.
«Nenda katika chumba ambamo mabinti watatu wa mfalme wamelala usingizi. Wanafanana sana kiasi kwamba hata mama yao mzazi hawezi kuwatofautisha. Lazima umwamshe yule mdogo na mpendwa zaidi. Kabla hawajalala yule mkubwa alikula sukari kidogo, wa pili alikula shira kidogo, na yule mdogo alikula kijiko kimoja cha asali.»
Lakini Alexander angejuaje ni nani aliyekula asali? Alisimama akiwatazama wale mabinti wa mfalme. Walifanana wao kwa wao kama vile taswira yake kwenye kioo ilivyofanana naye.
Hapo hapo, malkia wa nyuki wa ule mzinga aliouokoa akaruka na kuingia chumbani. Aliruka hadi kwa mabinti wa mfalme na kuvuma kutoka kwa mmoja hadi mwingine:
«Zzz, zzz», alivuma akiwazunguka wale mabinti wa mfalme.
Kisha akaanza kufyonza asali kutoka kwenye midomo ya mmoja wao. Hivyo Alexander akajua huyu ndiye alikuwa mdogo zaidi, na akamwamsha.

Alipofumbua macho yake, kasri liliwekwa huru kutoka kwenye uchawi wake. Mabinti wengine wa mfalme waliamka, na farasi na wanaume walirudia maumbo yao tena.
Kisha mfalme akampa Alexander nusu ya ufalme wake, na binti yake mdogo kabisa kama bibi harusi. Kaka zake wengine wawili waliwaoa wale mabinti wengine wa mfalme. Walikuwa wamejifunza kutoka kwa Alexander kwamba ni bora kuwa mnyofu na mwenye moyo mwema kuliko kuwa mwerevu na asiye na fadhili.