ນາງພະຍາເຜິ້ງ

ພະລາຊາອົງໜຶ່ງມີລູກຊາຍສາມຄົນ. ລູກຊາຍສອງຄົນໃນນັ້ນເປັນຄົນມີສະເໜ່, ສະຫຼາດ, ແລະ ຫຼໍ່ເຫຼົາ. ແນວໃດກໍຕາມ, ພວກເຂົາຂີ້ຄ້ານ, ແລະ ຄິດເຖິງແຕ່ຕົວເອງ, ບໍ່ເຄີຍສົນໃຈຄວາມສະດວກສະບາຍ ຫຼື ຄວາມພໍໃຈຂອງຄົນອື່ນເລີຍ. ພວກເຂົາມີນ້ອງຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າ ອາເລັກຊານເດີ, ເຊິ່ງເປັນຄົນງຽບໆ ແລະ ອ່ອນໂຍນ. ອ້າຍທັງສອງຄົນມັກຈະຫົວຂວັນລາວເລື້ອຍໆ.
"ເຈົ້າໃສຊື່ເກີນໄປທີ່ຈະເອົາຕົວລອດໃນໂລກນີ້ໄດ້," ພວກເຂົາເວົ້າ.

ມື້ໜຶ່ງ, ອ້າຍນ້ອງສາມຄົນໄດ້ເລີ່ມອອກເດີນທາງໄປນຳກັນ. ພວກເຂົາໄປໄດ້ບໍ່ໄກປານໃດ ກໍມາຮອດຮັງມົດ.
«ພວກເຮົາຂຶ້ນໄປເທິງຮັງມົດນີ້ເທາະ,» ອ້າຍກົກເວົ້າ. ”ມັນຄົງຈະມ່ວນດີ ທີ່ໄດ້ເຫັນພວກມົດຕົກໃຈ ແລ່ນໄປແລ່ນມາ ພ້ອມກັບຄາບໄຂ່ຂອງພວກມັນ.”
«ບໍ່, ບໍ່,» ອາເລັກຊານເດີ ເວົ້າ, «ປ່ອຍພວກມົດນ້ອຍຢູ່ຢ່າງສະຫງົບເຖາະ. ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຕ້ອງໄປເຮັດໃຫ້ພວກມັນຕົກໃຈດ້ວຍ?»
ພວກເຂົາຈຶ່ງປ່ອຍຮັງມົດໄວ້ໂດຍບໍ່ທຳຮ້າຍ, ແລ້ວກໍພາກັນເດີນທາງຕໍ່ໄປ.

ຕໍ່ມາບໍ່ດົນ ພວກເຂົາກໍມາຮອດໜອງນ້ຳແຫ່ງໜຶ່ງ. ມີເປັດຫຼາຍໂຕກຳລັງລອຍໄປມາຢູ່ເທິງໜ້ານ້ຳ. ແລ້ວອ້າຍຄົນທີສອງກໍເວົ້າຂຶ້ນວ່າ,
«ມາເທາະ, ພວກເຮົາແກວ່ງກ້ອນຫີນໃສ່ຝູງເປັດງາມໆພວກນີ້ກັນ.»
«ຢ່າເລີຍ,» ອາເລັກຊານເດີ ເວົ້າ, «ຢ່າທຳຮ້າຍພວກມັນເລີຍ. ພວກເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເອົາພວກມັນມາເປັນອາຫານ. ແລ້ວເປັນຫຍັງພວກເຮົາຈຶ່ງຕ້ອງເຮັດໃຫ້ພວກມັນເຈັບປວດ ແລະ ບາດເຈັບດ້ວຍ?»

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງປ່ອຍໃຫ້ເປັດລອຍນໍ້າຫຼິ້ນຢູ່ໃນທະເລສາບ. ພວກເຂົາຍ່າງຕໍ່ໄປຈົນໄປຮອດຮັງເຜິ້ງຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້.
«ພວກເຮົາຈູດໄຟກັນເຖາະ,» ອ້າຍກົກເວົ້າ. «ຄວັນໄຟຈະຊ່ວຍບໍ່ໃຫ້ເຜິ້ງຕອດພວກເຮົາ. ແລ້ວພວກເຮົາກໍຈະສາມາດເອົານໍ້າເຜິ້ງໄດ້.»
ແຕ່ ອະເລັກຊານເດີ ໄດ້ຫ້າມລາວໄວ້.
«ຢ່າຈູດໄຟເລີຍ. ເປັນຫຍັງພວກເຮົາຕ້ອງໄປປຸ້ນຮັງຂອງພວກເຜິ້ງດ້ວຍ? ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ຫິວ, ແລະ ພວກເຮົາກໍບໍ່ສາມາດເອົານໍ້າເຜິ້ງໄປນຳໄດ້.»
ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ພວກເຂົາໄດ້ຟັງຄຳເວົ້າຂອງລາວ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະເວົ້າວ່າ,
«ເຈົ້າມັນເປັນຄົນໜ້າສົງສານ ແລະ ຈ້າແທ້ໆ.»
ແລ້ວພວກເຂົາກໍຍ່າງຕໍ່ໄປເລື້ອຍໆ.

ໃນທີ່ສຸດ, ພວກເຂົາກໍມາຮອດປາສາດໃຫຍ່ຫຼັງໜຶ່ງ. ມັນຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍຫີນ, ແລະ ທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຫັນ, ແມ່ນແຕ່ມ້າຢູ່ໃນຄອກ, ກໍລ້ວນແຕ່ເປັນຫີນ.
ພວກອ້າຍນ້ອງໄດ້ຍ່າງຜ່ານຫ້ອງແລ້ວຫ້ອງເລົ່າ. ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນຜູ້ຊາຍ, ຜູ້ຍິງ ຫຼື ເດັກນ້ອຍເລີຍ, ມີພຽງແຕ່ຮູບປັ້ນຫີນເທົ່ານັ້ນ.
ໃນທີ່ສຸດ, ພວກເຂົາກໍມາຮອດປະຕູບານໜຶ່ງ, ເຊິ່ງເມື່ອແນມຜ່ານຮູປະຕູ ພວກເຂົາກໍເຫັນຜູ້ຊາຍຮ່າງນ້ອຍສີເທົາຄົນໜຶ່ງ. ພວກເຂົາເຄາະປະຕູ. ຊາຍຄົນນັ້ນລຸກຂຶ້ນ, ເປີດປະຕູ, ເອົາອາຫານໃຫ້ພວກເຂົາ ແລະ ພາພວກເຂົາໄປເບິ່ງຫ້ອງທີ່ພວກເຂົາສາມາດນອນໄດ້. ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ເວົ້າຫຍັງຈັກຄຳເລີຍ.

ເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ, ລາວໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເບິ່ງໂຕະຫີນໜຶ່ງທີ່ມີສາມພາລະກິດຖືກຂຽນໄວ້ເທິງນັ້ນ. ນີ້ແມ່ນພາລະກິດທີ່ທຸກຄົນຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາໃນປາສາດຕ້ອງໄດ້ເຮັດ.
ຂໍ້ທຳອິດມີດັ່ງນີ້:
«ຢູ່ໃນຕະໄຄ່ນ້ຳອ້ອມປາສາດ, ມີໄຂ່ມຸກໜຶ່ງພັນເມັດກະຈັດກະຈາຍຢູ່. ພວກມັນທັງໝົດຕ້ອງຖືກຊອກໃຫ້ເຫັນພາຍໃນໜຶ່ງມື້. ໃຜກໍຕາມທີ່ເຮັດສຳເລັດ ຈະປົດປ່ອຍປາສາດອອກຈາກຄຳສາບໄດ້. ໃຜກໍຕາມທີ່ພະຍາຍາມແລ້ວລົ້ມເຫຼວ ຜູ້ນັ້ນຈະກາຍເປັນຫີນໃນຕອນຕາເວັນຕົກດິນ.»

ອ້າຍກົກໄດ້ອ່ານຄຳເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນຊອກຫາໄຂ່ມຸກທັນທີ. ລາວໄດ້ຊອກຫາຕະຫຼອດໝົດມື້. ແຕ່ເມື່ອຕາເວັນຕົກດິນ ລາວຊອກເຫັນພຽງແຕ່ໜຶ່ງຮ້ອຍໜ່ວຍເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ລາວຈຶ່ງຖືກປ່ຽນໃຫ້ກາຍເປັນຫີນ.
ມື້ຕໍ່ມາ ອ້າຍຜູ້ທີສອງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການຊອກຫາ. ລາວເລີ່ມຕົ້ນຕັ້ງແຕ່ກ່ອນຈະແຈ້ງ, ໂດຍຊອກຫາພາຍໃຕ້ແສງເດືອນ. ແຕ່ເມື່ອຕາເວັນຕົກດິນ ລາວຊອກເຫັນໄຂ່ມຸກພຽງແຕ່ສອງຮ້ອຍໜ່ວຍເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ລາວເອງກໍຖືກປ່ຽນໃຫ້ກາຍເປັນຫີນເຊັ່ນກັນ.

ບາດນີ້ ມັນຮອດຜຽນຂອງ ອາເລັກຊານເດີ ແລ້ວ. ລາວຊອກແລ້ວຊອກອີກ, ແຕ່ລາວພົບເຫັນໄຂ່ມຸກພຽງແຕ່ກຳມືດຽວເທົ່ານັ້ນ. ໃນຂະນະທີ່ຕາເວັນກຳລັງຈະຕົກດິນ, ອາເລັກຊານເດີ ຜູ້ໜ້າສົງສານ ໄດ້ປ່ອຍແກ້ວປະເສີດລົງ ແລະ ເລີ່ມຮ້ອງໄຫ້. ໃນຂະນະທີ່ລາວຮ້ອງໄຫ້ ຝູງມົດທີ່ລາວເຄີຍຊ່ວຍກູ້ບ້ານຂອງພວກມັນໄວ້ ກໍໄດ້ເຂົ້າມາຫາລາວ.
«ສະບາຍດີ, ເພື່ອນ ອາເລັກຊານເດີ,» ພວກມັນເວົ້າ, «ຄັ້ງໜຶ່ງເຈົ້າເຄີຍເຮັດຄວາມດີຕໍ່ພວກເຮົາ. ດຽວນີ້ ພວກເຮົາຈະຕອບແທນເຈົ້າ.»
ມົດນ້ອຍໆໄດ້ພາກັນໄຕ່ໄປມາຕາມຜັກມອກ. ພວກມັນເທື່ອລະໂຕໄດ້ນຳເອົາໄຂ່ມຸກຂຶ້ນມາ ແລ້ວວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າລາວ. ຈາກນັ້ນ ພວກມັນກໍກັບບ້ານ ໂດຍບໍ່ລໍຖ້າຄຳຂອບໃຈຈາກລາວເລີຍ.

ດ້ວຍຄວາມດີໃຈຢ່າງຍິ່ງ, ອາເລັກຊານເດີ ໄດ້ນຳເອົາໄຂ່ມຸກໄປຍັງປາສາດ. ຈາກນັ້ນ ຊາຍເຖົ້າຜົມສີເທົາກໍໄດ້ຊີ້ໄປທີ່ໂຕະຫີນ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ອາເລັກຊານເດີ ໄດ້ອ່ານພາລະກິດທີສອງ.
«ກະແຈຫ້ອງຂອງບັນດາເຈົ້າຍິງແມ່ນຢູ່ໃຕ້ຂີ້ຕົມ ແລະ ນ້ຳຂອງທະເລສາບໃຫຍ່ແຫ່ງນີ້. ມັນຕ້ອງຖືກຄົ້ນຫາໃຫ້ພົບ ແລະ ໄຂປະຕູໃຫ້ໄດ້.»
«ອາ!» ອາເລັກຊານເດີ ຄິດ, «ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ຂ້ອຍບໍ່ມີທາງເຮັດໄດ້ເລີຍ. ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດໃນໂລກທີ່ສາມາດດຳນ້ຳໄດ້ເລິກພໍທີ່ຈະຫາກະແຈນ້ອຍໆທີ່ຫຼົ່ງຫາຍໄປໃນທະເລສາບໃຫຍ່.»

ລາວຍ່າງອອກໄປ ແລະ ຢືນຢູ່ແຄມທະເລສາບ, ແລະ ນ້ຳຕາຂອງລາວກໍຕົກລົງໄປໃນນ້ຳສີຟ້າ. ຈາກນັ້ນ ຝູງເປັດທີ່ລາວເຄີຍຊ່ວຍຊີວິດໄວ້ກໍລອຍນ້ຳເຂົ້າມາຫາຕີນຂອງລາວ. «ຢ່າໂສກເສົ້າໄປເລີຍ, ເພື່ອນ ອາເລັກຊານເດີ,» ພວກມັນເວົ້າ. «ເຈົ້າໄດ້ຊ່ວຍພວກເຮົາໄວ້. ຕອນນີ້ເຖິງເວລາທີ່ພວກເຮົາຈະຊ່ວຍເຈົ້າແລ້ວ.»
ພວກມັນດຳລົງໄປຈົນຮອດພື້ນທະເລສາບ. ໃນທີ່ສຸດ ຕົວໜຶ່ງກໍລອຍຂຶ້ນມາພ້ອມກັບລູກກະແຈຢູ່ໃນສົບຂອງມັນ.
ອາເລັກຊານເດີ ຮັບເອົາມັນມາ ແລະ ໄຂປະຕູຫ້ອງຂອງບັນດາເຈົ້າຍິງ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນພວກນາງນອນຢູ່, ທັງສາມຄົນຫຼັບສະໜິດ.

ບັດນີ້ ຊາຍຮ່າງນ້ອຍສີເທົາ ໄດ້ຊີ້ບອກ ອາເລັກຊານເດີ ເຖິງພາລະກິດສຸດທ້າຍຂອງລາວ, ເຊິ່ງເປັນພາລະກິດທີ່ຍາກທີ່ສຸດ.
«ຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງ ທີ່ເຈົ້າຍິງທັງສາມພວມນອນຫຼັບຢູ່. ພວກນາງໜ້າຕາຄືກັນຫຼາຍ ຈົນວ່າແມ່ຂອງພວກນາງເອງກໍຍັງແຍກບໍ່ອອກ. ເຈົ້າຕ້ອງປຸກຜູ້ທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນຕາຮັກທີ່ສຸດໃຫ້ຕື່ນ. ກ່ອນທີ່ພວກນາງຈະເຂົ້າບ່ອນນອນ ຜູ້ກົກໄດ້ກິນນໍ້າຕານ, ຜູ້ທີສອງກິນນໍ້າເຊື່ອມໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະ ຜູ້ຫຼ້າກິນນໍ້າເຜິ້ງໜຶ່ງບ່ວງ.»
ແຕ່ວ່າ ອາເລັກຊານເດີ ຈະຮູ້ໄດ້ແນວໃດວ່າຜູ້ໃດເປັນຄົນກິນນໍ້າເຜິ້ງ? ລາວຍືນເບິ່ງເຈົ້າຍິງທັງສາມ. ພວກນາງໜ້າຕາຄືກັນຫຼາຍ ຄືກັນກັບເງົາຂອງລາວໃນແວ່ນແຍງທີ່ຄືກັບຕົວລາວເອງ.
ໃນຕອນນັ້ນເອງ ກໍມີນາງພະຍາເຜິ້ງ ຈາກຮັງທີ່ລາວເຄີຍຊ່ວຍຊີວິດໄວ້ ບິນເຂົ້າມາໃນຫ້ອງ. ມັນບິນໄປຫາລູກສາວຂອງພະລາຊາ ແລະ ສົ່ງສຽງຫຶ່ງໆຈາກຄົນໜຶ່ງໄປຫາອີກຄົນໜຶ່ງ:
«ຫຶ່ງ, ຫຶ່ງ», ມັນບິນສົ່ງສຽງຫຶ່ງໆໄປອ້ອມໆເຈົ້າຍິງ.
ຈາກນັ້ນ ມັນກໍເລີ່ມດູດກິນນໍ້າເຜິ້ງຈາກຮີມສົບຂອງເຈົ້າຍິງຄົນໜຶ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ອາເລັກຊານເດີ ຈຶ່ງຮູ້ວ່າຄົນນີ້ຄືຜູ້ຫຼ້າ, ແລະ ລາວກໍປຸກນາງໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ.

ເມື່ອນາງມືນຕາຂຶ້ນ ປາສາດກໍໄດ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກມົນສະກົດ. ເຈົ້າຍິງອົງອື່ນໆກໍຕື່ນຂຶ້ນ, ແລະ ພວກມ້າ ກັບ ຜູ້ຄົນ ກໍກັບຄືນຮ່າງເດີມຂອງພວກເຂົາອີກຄັ້ງ.
ຈາກນັ້ນ ພະລາຊາກໍໄດ້ມອບອານາຈັກເຄິ່ງໜຶ່ງໃຫ້ແກ່ ອາເລັກຊານເດີ, ແລະ ໃຫ້ລູກສາວຫຼ້າຂອງພະອົງເປັນເຈົ້າສາວ. ອ້າຍອີກສອງຄົນກໍໄດ້ແຕ່ງງານກັບເຈົ້າຍິງອົງອື່ນໆ. ພວກເຂົາໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກ ອາເລັກຊານເດີ ວ່າ ການເປັນຄົນລຽບງ່າຍ ແລະ ມີຈິດໃຈດີ ນັ້ນດີກວ່າການເປັນຄົນສະຫຼາດ ແຕ່ໃຈຮ້າຍ.