ម្ចាស់ក្សត្រីឃ្មុំ

ព្រះរាជាមួយអង្គមានកូនប្រុសបីនាក់។ កូនប្រុសពីរនាក់មានភាពទាក់ទាញ ឆ្លាតវៃ និងសង្ហា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេខ្ជិលច្រអូស ហើយគិតតែពីខ្លួនឯង មិនដែលខ្វល់ពីសេចក្តីសុខ ឬភាពសប្បាយរីករាយរបស់អ្នកដទៃឡើយ។ ពួកគេមានប្អូនប្រុសម្នាក់ឈ្មោះ អាឡិចសាន់ឌ័រ ដែលមានចរិតស្ងៀមស្ងាត់ និងទន់ភ្លន់។ បងប្រុសទាំងពីរនាក់តែងតែសើចចំអកឱ្យគាត់។
«ឯងឆោតល្ងង់ពេក មិនអាចស្វែងរកផ្លូវជីវិតនៅក្នុងលោកនេះបានទេ» ពួកគេបាននិយាយ។

ថ្ងៃមួយ បងប្អូនប្រុសទាំងបីនាក់បានចេញដំណើរជាមួយគ្នា។ ពួកគេធ្វើដំណើរមិនទាន់បានឆ្ងាយប៉ុន្មានផង ពួកគេក៏បានមកដល់ពំនូកដីស្រមោចមួយ។
«តោះ យើងឡើងទៅលើពំនូកដីស្រមោចនេះ» បងប្រុសច្បងបាននិយាយ។ «វាប្រាកដជាសប្បាយមើលណាស់ ពេលឃើញស្រមោចទាំងនោះភ័យខ្លាច រត់ចុះរត់ឡើងពាំពងរបស់ពួកវា។»
«ទេ ទេ» អាឡិចសាន់ឌ័រ បាននិយាយ «ទុកឱ្យស្រមោចតូចៗទាំងនេះនៅឱ្យសុខសាន្តទៅ។ ហេតុអ្វីយើងត្រូវទៅបន្លាចពួកវាធ្វើអី?»
ពួកគេបានចាកចេញពីពំនូកដីស្រមោចនោះដោយមិនបានបំផ្លាញវា ហើយពួកគេក៏បន្តដំណើរទៅមុខទៀត។

មិនយូរប៉ុន្មាន ពួកគេបានមកដល់បឹងមួយ។ មានទាជាច្រើនកំពុងហែលលេងនៅលើទឹក។ បន្ទាប់មក បងប្រុសទីពីរបាននិយាយថា
«មក យើងចោលដុំថ្មទៅលើទាដ៏ល្អៗទាំងនេះទៅ។»
«ទេ» អាឡិចសាន់ឌឺ បាននិយាយថា «កុំធ្វើបាបពួកវាអី។ យើងមិនត្រូវការពួកវាធ្វើជាអាហារទេ។ ដូច្នេះ ហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវធ្វើឱ្យពួកវាឈឺចាប់ និងរបួស?»

ដូច្នេះ ពួកគេបានទុកសត្វទាឱ្យហែលទឹកលេងនៅក្នុងបឹង។ ពួកគេបានដើរបន្តទៅមុខទៀត រហូតដល់ពួកគេបានជួបសំបុកឃ្មុំមួយនៅលើដើមឈើ។
"តោះយើងបង្កាត់ភ្លើង" បងប្រុសច្បងបាននិយាយ។ "ផ្សែងនឹងការពារកុំឱ្យសត្វឃ្មុំទិចយើង។ បន្ទាប់មក យើងអាចយកទឹកឃ្មុំបាន។"
ប៉ុន្តែ អាឡិចសាន់ឌឺ បានឃាត់គាត់។
"កុំបង្កាត់ភ្លើងអី។ ហេតុអ្វីបានជាយើងត្រូវលួចសំបុករបស់សត្វឃ្មុំ? យើងមិនឃ្លានទេ ហើយយើងក៏មិនអាចយកទឹកឃ្មុំទៅជាមួយយើងបានដែរ។"
ម្ដងនេះទៀត ពួកគេបានស្ដាប់ពាក្យសម្ដីរបស់គាត់ ទោះបីជាពួកគេបាននិយាយថា
"ឯងពិតជាមនុស្សកំសត់ និងល្ងង់ខ្លៅមែន។"
ពួកគេបានបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។

ទីបំផុត ពួកគេបានមកដល់ប្រាសាទដ៏ធំមួយ។ វាធ្វើពីថ្ម ហើយអ្វីៗទាំងអស់ដែលពួកគេបានឃើញ សូម្បីតែសេះនៅក្នុងក្រោល ក៏សុទ្ធតែជាថ្មដែរ។
បងប្អូនប្រុសទាំងនោះបានដើរឆ្លងកាត់បន្ទប់មួយទៅបន្ទប់មួយ។ ពួកគេមិនបានឃើញបុរស ស្ត្រី ឬកុមារណាម្នាក់ឡើយ គឺឃើញតែរូបសំណាកថ្មប៉ុណ្ណោះ។
ទីបំផុត ពួកគេបានទៅដល់ទ្វារមួយ ដែលតាមរយៈប្រហោងមួយនៅលើទ្វារនោះ ពួកគេបានឃើញបុរសតូចពណ៌ប្រផេះម្នាក់។ ពួកគេបានគោះទ្វារ។ បុរសនោះបានក្រោកឈរឡើង បើកទ្វារ ផ្តល់អាហារឱ្យពួកគេ និងបង្ហាញពួកគេនូវបន្ទប់មួយដែលពួកគេអាចគេងបាន។ ប៉ុន្តែគាត់មិនបាននិយាយមួយម៉ាត់ឡើយ។

លុះព្រឹកឡើង គាត់បានបង្ហាញតុថ្មមួយ ដែលនៅលើនោះមានសរសេរភារកិច្ចចំនួនបី។ ទាំងនេះគឺជាភារកិច្ចដែលអ្នកគ្រប់គ្នាដែលបានមកដល់ប្រាសាទនេះត្រូវតែបំពេញ។
ទីមួយគឺមានដូចនេះ៖
«នៅក្នុងស្លែជុំវិញប្រាសាទ មានរាយប៉ាយនូវគុជខ្យងចំនួនមួយពាន់គ្រាប់។ គេត្រូវតែរកពួកវាឱ្យឃើញទាំងអស់ក្នុងរយៈពេលមួយថ្ងៃ។ អ្នកណាដែលធ្វើបានសម្រេច នឹងរំដោះប្រាសាទនេះចេញពីបណ្តាសា។ អ្នកណាដែលព្យាយាមតែធ្វើមិនបានសម្រេច ខ្លួនគេផ្ទាល់នឹងត្រូវប្រែក្លាយទៅជាថ្មនៅពេលថ្ងៃលិច»។

បងប្រុសច្បងបានអានពាក្យទាំងនេះ ហើយក៏ចាប់ផ្តើមស្វែងរកគុជខ្យងភ្លាមៗ។ គាត់បានរកមើលពេញមួយថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែពេលថ្ងៃលិច គាត់រកបានត្រឹមតែមួយរយគ្រាប់ប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ គាត់ក៏ត្រូវប្រែក្លាយទៅជាថ្ម។
ថ្ងៃបន្ទាប់ បងប្រុសទីពីរបានចាប់ផ្តើមស្វែងរក។ គាត់បានចាប់ផ្តើមមុនពេលថ្ងៃរះ ដោយស្វែងរកក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទ។ ប៉ុន្តែនៅពេលថ្ងៃលិច គាត់រកបានគុជខ្យងត្រឹមតែពីររយគ្រាប់ប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ គាត់ក៏ត្រូវប្រែក្លាយទៅជាថ្មដែរ។

ឥឡូវនេះដល់វេនរបស់អាឡិចសាន់ឌឺហើយ។ គាត់បានស្វែងរកហើយស្វែងរកទៀត ប៉ុន្តែគាត់រកឃើញគុជខ្យងតែមួយក្ដាប់ប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលព្រះអាទិត្យរៀបនឹងលិច អាឡិចសាន់ឌឺដ៏កំសត់បានទម្លាក់ត្បូងទាំងនោះចុះ ហើយចាប់ផ្តើមយំ។ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងយំ ស្រាប់តែមានសត្វស្រមោចដែលគាត់ធ្លាប់បានជួយសង្គ្រោះសំបុករបស់ពួកវា បានដើរមករកគាត់។
ពួកវាបាននិយាយថា «សួស្ដី មិត្តអាឡិចសាន់ឌឺ ពីមុនអ្នកធ្លាប់បានធ្វើអំពើល្អចំពោះពួកយើង។ ឥឡូវនេះពួកយើងនឹងសងគុណអ្នកវិញ។»
សត្វស្រមោចតូចៗបានដើរខ្វាត់ខ្វែងកាត់តាមស្លែ។ ពួកវាមួយហើយមួយទៀតបានយកគុជខ្យងមកដាក់នៅពីមុខគាត់។ បន្ទាប់មកពួកវាក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ដោយមិនរង់ចាំការថ្លែងអំណរគុណពីគាត់ឡើយ។

ដោយក្តីរីករាយយ៉ាងខ្លាំង អាឡិចសាន់ឌឺ បានយកគុជខ្យងទាំងនោះទៅកាន់ប្រាសាទ។ បន្ទាប់មក បុរសចំណាស់សក់ស្កូវបានចង្អុលទៅកាន់តុថ្ម។ នៅទីនោះ អាឡិចសាន់ឌឺ បានអានភារកិច្ចទីពីរ។
«កូនសោបន្ទប់របស់ព្រះនាង គឺនៅក្រោមភក់ និងទឹកនៃបឹងដ៏ធំនេះ។ វាត្រូវតែរកឱ្យឃើញ ហើយទ្វារត្រូវតែចាក់បើក។»
«ឱ!» អាឡិចសាន់ឌឺ បានគិត «នេះជារឿងដែលខ្ញុំមិនអាចធ្វើបានឡើយ។ គ្មានមនុស្សណានៅលើផែនដីនេះ អាចមុជទឹកបានជ្រៅគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីស្វែងរកកូនសោដ៏តូចមួយដែលបាត់នៅក្នុងបឹងដ៏ធំមួយនោះទេ។»

គាត់បានដើរចេញទៅក្រៅ ហើយឈរនៅក្បែរបឹង ឯទឹកភ្នែករបស់គាត់បានស្រក់ចូលទៅក្នុងទឹកពណ៌ខៀវ។ បន្ទាប់មក សត្វទាដែលគាត់ធ្លាប់បានជួយសង្គ្រោះ បានហែលមកក្បែរជើងរបស់គាត់។ ពួកវាបាននិយាយថា «កុំសោកសៅពេកអី សម្លាញ់ អាឡិចសាន់ឌឺ។ អ្នកបានជួយសង្គ្រោះពួកយើង។ ពេលនេះគឺជាវេនរបស់ពួកយើង ដើម្បីជួយសង្គ្រោះអ្នកវិញម្តង។»
ពួកវាបានមុជចុះទៅដល់បាតបឹង។ ទីបំផុត ទាមួយក្បាលបានងើបឡើងមក ដោយមានពាំកូនសោនៅក្នុងចំពុះរបស់វា។
អាឡិចសាន់ឌឺបានយកវា ហើយចាក់សោរបើកទ្វារបន្ទប់របស់ព្រះនាង។ នៅទីនោះ ព្រះនាងទាំងបីអង្គកំពុងផ្ទំលង់លក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់។

ឥឡូវនេះ បុរសតូចពណ៌ប្រផេះបានចង្អុលបង្ហាញ អាឡិចសាន់ដឺ នូវភារកិច្ចចុងក្រោយរបស់គាត់ ដែលជាភារកិច្ចដ៏លំបាកបំផុត។
«ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដែលព្រះនាងទាំងបីកំពុងផ្ទុំលក់។ ពួកគេមានមុខមាត់ដូចគ្នាខ្លាំងណាស់ សូម្បីតែមាតារបស់ពួកគេផ្ទាល់ក៏មិនអាចចំណាំបានដែរ។ អ្នកត្រូវតែដាស់ព្រះនាងពៅដែលជាទីស្រឡាញ់បំផុត។ មុនពេលពួកគេចូលផ្ទុំ ព្រះនាងច្បងបានសោយស្ករសបន្តិច ព្រះនាងកណ្តាលសោយទឹកស៊ីរ៉ូបន្តិច ហើយព្រះនាងពៅសោយទឹកឃ្មុំមួយស្លាបព្រា។»
ប៉ុន្តែតើ អាឡិចសាន់ដឺ អាចដឹងដោយរបៀបណាថាព្រះនាងមួយណាបានសោយទឹកឃ្មុំ? គាត់បានឈរសម្លឹងមើលព្រះនាងទាំងនោះ។ ពួកគេមានមុខមាត់ដូចគ្នាខ្លាំងណាស់ ដូចជារូបរាងរបស់គាត់នៅក្នុងកញ្ចក់អ៊ីចឹងដែរ។
ភ្លាមនោះ ម្ចាស់ក្សត្រីឃ្មុំចេញពីសំបុកដែលគាត់បានជួយសង្គ្រោះ ក៏បានហើរចូលមកក្នុងបន្ទប់។ នាងបានហើរទៅរកបុត្រីរបស់ព្រះរាជា ហើយបន្លឺសំឡេងហើរចុះឡើងពីព្រះនាងមួយទៅព្រះនាងមួយទៀត៖
«វីង វីង» នាងបានបន្លឺសំឡេងហើរជុំវិញព្រះនាងទាំងនោះ។
បន្ទាប់មក នាងក៏ចាប់ផ្តើមក្រេបទឹកឃ្មុំពីបបូរមាត់របស់ព្រះនាងមួយអង្គ។ ដូច្នេះ អាឡិចសាន់ដឺ ក៏បានដឹងថានេះគឺជាព្រះនាងពៅ ហើយគាត់ក៏បានដាស់នាងឱ្យភ្ញាក់ឡើង។

នៅពេលដែលនាងបើកភ្នែកឡើង ប្រាសាទនោះត្រូវបានរួចផុតពីមន្តអាគម។ ព្រះនាងផ្សេងទៀតបានភ្ញាក់ឡើង ហើយសត្វសេះ និងមនុស្សក៏បានត្រឡប់ទៅជារូបរាងដើមរបស់ពួកគេវិញ។
បន្ទាប់មក ព្រះរាជាបានប្រទានឱ្យអាឡិចសាន់ឌឺនូវនគរពាក់កណ្តាលរបស់ព្រះអង្គ និងព្រះរាជធីតាពៅធ្វើជាកូនក្រមុំ។ បងប្អូនប្រុសពីរនាក់ទៀតបានរៀបអភិសេកជាមួយព្រះនាងផ្សេងទៀត។ ពួកគេបានរៀនសូត្រពីអាឡិចសាន់ឌឺថា ការធ្វើជាមនុស្សសាមញ្ញ និងមានចិត្តល្អ គឺប្រសើរជាងការធ្វើជាមនុស្សឆ្លាត តែគ្មានចិត្តមេត្តា។