रानी मौरी

एउटा राजाका तीन छोराहरू थिए। तीमध्ये दुई छोराहरू आकर्षक, बाठा र सुन्दर थिए। तर, तिनीहरू अल्छी थिए, र आफ्नो बारेमा मात्र सोच्थे, अरू मानिसहरूको सुख वा आनन्दको कहिल्यै वास्ता गर्दैनथे। तिनीहरूको अलेक्जेन्डर नाम गरेको एउटा कान्छो भाइ थियो, जो शान्त र भद्र थियो। दुई दाजुहरू प्रायः उसको हाँसो उडाउँथे।
«तिमी यति धेरै सोझो छौ कि यो संसारमा कहिल्यै आफ्नो बाटो बनाउन सक्दैनौ,» तिनीहरूले भने।

एक दिन, तीन भाइहरू सँगै यात्रामा निस्किए। उनीहरू धेरै टाढा पुगेका थिएनन् जब उनीहरू एउटा कमिलाको गोलोमा पुगे।
«हामी यो कमिलाको गोलोमाथि जाऔं,» सबैभन्दा जेठा दाजुले भने। «डराएका कमिलाहरूले आफ्ना फुलहरू बोकेर यताउति दौडिरहेको देख्दा रमाइलो हुनेछ।»
«होइन, होइन,» अलेक्जेन्डरले भने, «साना कमिलाहरूलाई शान्तिसँग बस्न देऊ। हामीले उनीहरूलाई किन तर्साउने?»
उनीहरूले कमिलाको गोलोलाई कुनै नोक्सान नपुर्‍याई छोडे, र आफ्नो बाटो लागे।

चाँडै उनीहरू एउटा तालमा पुगे। पानीमा धेरै हाँसहरू पौडी खेलिरहेका थिए। अनि दोस्रो भाइले भने,
«आऊ, यी राम्रा हाँसहरूमध्ये केहीलाई ढुङ्गा हानौँ।»
«अहँ,» अलेक्जेन्डरले भने, «तिनीहरूलाई चोट नपुर्‍याऊ। हामीलाई खानाको लागि तिनीहरू चाहिँदैनन्। त्यसैले हामीले तिनीहरूलाई किन पीडा र चोट पुर्‍याउने?»

त्यसैले उनीहरूले हाँसहरूलाई तालमा पौडी खेलिरहेको छाडिदिए। उनीहरू एउटा रूखमा भएको मौरीको घारमा नपुग्दासम्म हिँडिरहे।
«हामी आगो बालौं,» सबैभन्दा जेठो दाइले भने। «धुवाँले मौरीहरूलाई हामीलाई चिल्नबाट रोक्नेछ। अनि हामी मह निकाल्न सक्छौं।»
तर अलेक्जेन्डरले उनलाई रोके।
«आगो नबाल। हामीले मौरीहरूको घार किन लुट्ने? हामी भोकाएका छैनौं, र हामी मह आफूसँग बोकेर लैजान पनि सक्दैनौं।»
फेरि पनि, उनीहरूले उसको कुरा सुने, यद्यपि उनीहरूले भने,
«तिमी एक बिचरा, मूर्ख केटो हौ।»
उनीहरू निरन्तर अघि बढिरहे।

अन्ततः, उनीहरू एउटा विशाल महलमा आइपुगे। यो ढुङ्गाले बनेको थियो, र उनीहरूले देखेका सबै कुराहरू, तबेलाका घोडाहरू समेत, ढुङ्गाकै थिए।
दाजुभाइहरू एउटा कोठापछि अर्को कोठामा गए। उनीहरूले कुनै पुरुष, महिला वा बच्चालाई देखेनन्, केवल ढुङ्गाका मूर्तिहरू मात्र देखे।
अन्ततः, उनीहरू एउटा ढोकामा पुगे, जसको एउटा प्वालबाट उनीहरूले एक सानो, खैरो मानिसलाई देखे। उनीहरूले ढोका ढकढकाए। त्यो मानिस उठ्यो, ढोका खोल्यो, उनीहरूलाई खाना दियो र एउटा कोठा देखायो जहाँ उनीहरू सुत्न सक्थे। तर उसले एक शब्द पनि बोलेन।

भोलिपल्ट बिहान, उसले ढुङ्गाको एउटा टेबल देखायो जसमा तीनवटा कामहरू लेखिएका थिए। यी यस्ता कामहरू थिए जुन दरबारमा आउने हरेकले पूरा गर्नैपर्थ्यो।
पहिलो यस्तो थियो:
«दरबारको वरिपरि रहेको झ्याउमा, एक हजार मोतीहरू छरिएका छन्। ती सबैलाई एक दिनभित्र फेला पार्नैपर्छ। जसले यो काम पूरा गर्छ, उसले दरबारलाई जादुबाट मुक्त गर्नेछ। जसले प्रयास गर्छ र असफल हुन्छ, ऊ आफैँ घाम डुब्ने बेलामा ढुङ्गामा परिणत हुनेछ।»

जेठो दाजुले यी शब्दहरू पढे र तुरुन्तै मोतीहरू खोज्न सुरु गरे। उनले दिनभरि खोजे। तर घाम अस्ताउँदासम्म उनले सय वटा मात्र फेला पारेका थिए। त्यसैले उनी ढुङ्गामा परिणत भए।
अर्को दिन दोस्रो दाजुले खोजी सुरु गरे। उनले दिन सुरु हुनुअघि नै सुरु गरे, चन्द्रमाको उज्यालोमा खोज्दै। तर घाम अस्ताउँदासम्म उनले दुई सय वटा मोती मात्र फेला पारेका थिए। त्यसैले उनी पनि ढुङ्गामा परिणत भए।

अब अलेक्जेन्डरको पालो थियो। उनले खोजे र खोजे, तर एक मुठी मोती मात्र फेला पारे। सूर्य अस्ताउनै लाग्दा, बिचरा अलेक्जेन्डरले रत्नहरू खसाले र रुन थाले। उनी रुँदै गर्दा, त्यहाँ ती कमिलाहरू आए जसको घर उनले बचाएका थिए।
"शुभ दिन, साथी अलेक्जेन्डर," उनीहरूले भने, "एक पटक तिमीले हाम्रो भलाइ गरेका थियौ। अब हामी तिम्रो गुन तिर्नेछौं।"
साना कमिलाहरू झ्याउको बीचबाट यता र उता गए। एकपछि अर्को गर्दै उनीहरू मोती लिएर आए र उनको अगाडि राखे। त्यसपछि उनको धन्यवादको प्रतीक्षा नगरी उनीहरू घर गए।

ठूलो खुसीका साथ, अलेक्जेन्डरले मोतीहरू दरबारमा लगे। त्यसपछि ती बूढा खैरो मानिसले ढुङ्गाको टेबलतिर औंल्याए। त्यहाँ अलेक्जेन्डरले दोस्रो काम पढे।
«राजकुमारीहरूको कोठाको साँचो यो ठूलो तालको हिलो र पानीमुनि छ। यसलाई फेला पार्नुपर्छ र ढोका खोल्नुपर्छ।»
«आह!» अलेक्जेन्डरले सोचे, «यो मैले कहिल्यै गर्न नसक्ने काम हो। ठूलो तालमा हराएको एउटा सानो साँचो फेला पार्न यस धर्तीको कुनै पनि मानिसले त्यति गहिरो डुबुल्की मार्न सक्दैन।»

उनी बाहिर गए र तालको छेउमा उभिए, अनि उनका आँसुहरू नीलो पानीमा खसे। त्यसपछि उनले बचाएका हाँसहरू पौडी खेल्दै उनको खुट्टानिर आए। "यति धेरै दुःखी नहोऊ, साथी अलेक्जेन्डर," उनीहरूले भने। "तिमीले हामीलाई बचायौ। अब तिमीलाई बचाउने पालो हाम्रो हो।"
उनीहरूले तालको पिँधसम्म डुबुल्की मारे। अन्त्यमा एउटा आफ्नो चुच्चोमा साँचो लिएर माथि आयो।
अलेक्जेन्डरले त्यो लिए र राजकुमारीहरूको कोठाको ढोका खोले। त्यहाँ उनीहरू तिनैजना गहिरो निद्रामा पल्टिरहेका थिए।

अब त्यो सानो खैरो मानिसले अलेक्जेन्डरलाई उसको अन्तिम कामतर्फ इसारा गर्‍यो, जुन सबैभन्दा गाह्रो थियो।
«त्यो कोठामा जाऊ जहाँ तीन राजकुमारीहरू सुतिरहेका छन्। तिनीहरू एकअर्कासँग यति धेरै मिल्दाजुल्दा छन् कि उनीहरूकै आमाले पनि एउटीलाई अर्कीबाट छुट्टाउन सक्दिनन्। तिमीले सबैभन्दा कान्छी र प्यारीलाई ब्युँझाउनुपर्छ। सुत्नुअघि सबैभन्दा जेठीले अलिकति चिनी खाएकी थिई, माइलीले अलिकति सिरप, र सबैभन्दा कान्छीले एक चम्चा मह खाएकी थिई।»
तर कसले मह खाएकी थिई भनेर अलेक्जेन्डरले कसरी थाहा पाउने? ऊ राजकुमारीहरूलाई हेर्दै उभियो। तिनीहरू एकअर्कासँग त्यति नै मिल्दाजुल्दा थिए जति ऐनामा देखिने उसको आफ्नै प्रतिबिम्ब ऊसँग मिल्थ्यो।
ठीक त्यही बेला, उसले बचाएको गोलाकी रानी मौरी उडेर कोठामा आई। ऊ राजाका छोरीहरूनिर उडी र एउटीबाट अर्कीसम्म भुनभुन गर्न थाली:
«भुन, भुन», उसले राजकुमारीहरूको वरिपरि भुनभुन गरी।
त्यसपछि उसले एउटीको ओठबाट मह चुस्न थाली। यसरी अलेक्जेन्डरले थाहा पायो कि उही सबैभन्दा कान्छी थिई, र उसले तिनलाई ब्युँझायो।

जब उनले आफ्ना आँखा खोलिन्, दरबार जादुबाट मुक्त भयो। अन्य राजकुमारीहरू बिउँझिए, र घोडाहरू र मानिसहरूले फेरि आफ्नै रूप लिए।
त्यसपछि राजाले अलेक्जेन्डरलाई आफ्नो आधा राज्य, र आफ्नी कान्छी छोरी दुलहीको रूपमा दिए। अन्य दुई भाइहरूले अन्य राजकुमारीहरूसँग विवाह गरे। उनीहरूले अलेक्जेन्डरबाट सिकेका थिए कि चलाख र निर्दयी हुनुभन्दा सरल र दयालु हुनु राम्रो हो।