ပျားဘုရင်မ

ဘုရင်တစ်ပါးတွင် သားတော်သုံးပါး ရှိသည်။ သားတော်နှစ်ပါးမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိ၊ ဉာဏ်ကောင်းပြီး ရုပ်ရည်ချောမောကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ပျင်းရိကြပြီး ကိုယ့်အကြောင်းကိုသာ တွေးကာ အခြားသူများ၏ သက်သောင့်သက်သာရှိမှု သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်မှုကို မည်သည့်အခါမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့တွင် အလက်ဇန္ဒား အမည်ရှိသော ညီတော်တစ်ပါးရှိပြီး သူသည် အေးချမ်းကာ သိမ်မွေ့သူဖြစ်သည်။ နောင်တော်နှစ်ပါးသည် သူ့ကို မကြာခဏ လှောင်ပြောင်ရယ်မောလေ့ရှိကြသည်။
"မင်းက အရမ်းရိုးအလွန်းတော့ ဒီလောကကြီးမှာ ဘယ်တော့မှ ရပ်တည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူတို့က ပြောကြသည်။

တစ်နေ့တွင် ညီအစ်ကိုသုံးယောက်သည် အတူတကွ ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။ ခရီးသိပ်မဝေးခင်မှာပဲ သူတို့ဟာ ပုရွက်ဆိတ်တောင်ပို့တစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။
"ဒီပုရွက်ဆိတ်တောင်ပို့ပေါ် တက်သွားကြရအောင်" ဟု အစ်ကိုအကြီးဆုံးက ပြောသည်။ "လန့်နေတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေ သူတို့ရဲ့ဥတွေကို သယ်ပြီး ဟိုဒီပြေးလွှားနေတာကို ကြည့်ရတာ ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ။"
"ဟင့်အင်း၊ မလုပ်ပါနဲ့" ဟု အလက်ဇန္ဒားက ပြောသည်၊ "ဒီပုရွက်ဆိတ်လေးတွေကို အေးအေးဆေးဆေး နေပါစေ။ သူတို့ကို ငါတို့က ဘာလို့ သွားခြောက်လှန့်ရမှာလဲ။"
သူတို့သည် ပုရွက်ဆိတ်တောင်ပို့ကို အန္တရာယ်မပေးဘဲ ထားခဲ့ပြီး ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မကြာမီ သူတို့သည် ရေကန်တစ်ကန်သို့ ရောက်လာကြသည်။ ဘဲအများအပြားသည် ရေပေါ်တွင် ကူးခတ်နေကြသည်။ ထိုအခါ ဒုတိယအစ်ကိုက ပြောသည်၊
"လာပါ၊ ဒီလှပတဲ့ ဘဲတချို့ကို ခဲနဲ့ ပေါက်ကြစို့။"
"ဟင့်အင်း" ဟု အလက်ဇန္ဒားက ပြောသည်၊ "သူတို့ကို မနာကျင်စေပါနဲ့။ ငါတို့ အစားအစာအတွက် သူတို့ကို မလိုအပ်ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ဘာလို့ နာကျင်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရမှာလဲ။"

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရေကန်ထဲတွင် ကူးခတ်နေသော ဘဲများကို ထားခဲ့ကြသည်။ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်ရှိ ပျားအုံတစ်အုံဆီသို့ ရောက်သည်အထိ သူတို့ ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။
"မီးမွှေးကြစို့" ဟု အစ်ကိုအကြီးဆုံးက ပြောသည်။ "မီးခိုးကြောင့် ပျားတွေ ငါတို့ကို မတုပ်နိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ ပျားရည်တွေကို ယူလို့ရပြီ။"
သို့သော် အလက်ဇန္ဒားက သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။
"မီးမမွှေးပါနဲ့။ ပျားတွေရဲ့ အုံကို ငါတို့ ဘာလို့ လုယူရမှာလဲ။ ငါတို့ ဗိုက်လည်း မဆာဘူး၊ ပြီးတော့ ပျားရည်တွေကိုလည်း ငါတို့ သယ်မသွားနိုင်ဘူးလေ။"
နောက်တစ်ကြိမ် သူတို့သည် သူ၏စကားကို နားထောင်ခဲ့ကြသည်၊ သို့သော် သူတို့က ဤသို့ပြောခဲ့ကြသည်၊
"မင်းက သနားစရာကောင်းတဲ့ လူအလေးပဲ။"
သူတို့ ဆက်၍ဆက်၍ သွားခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ကြီးမားသော ရဲတိုက်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်လာကြသည်။ ၎င်းကို ကျောက်တုံးဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး၊ သူတို့မြင်ရသမျှ အရာအားလုံးသည် မြင်းစောင်းထဲရှိ မြင်းများပင်လျှင် ကျောက်တုံးများ ဖြစ်နေကြသည်။
ညီအစ်ကိုများသည် အခန်းတစ်ခန်းပြီးတစ်ခန်း ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ သူတို့သည် ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ကလေး တစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရဘဲ၊ ကျောက်ရုပ်များကိုသာ တွေ့ရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် တံခါးတစ်ချပ်ထံသို့ ရောက်သွားကြရာ၊ ထိုတံခါးရှိ အပေါက်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် မီးခိုးရောင် လူပုလေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့က တံခါးကို ခေါက်လိုက်ကြသည်။ ထိုလူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးကို ဖွင့်ပေးပြီး၊ သူတို့ကို အစားအစာများ ပေးကာ သူတို့ အိပ်စက်နိုင်မည့် အခန်းတစ်ခန်းကို ပြသပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် သူသည် အလုပ်သုံးခု ရေးသားထားသော ကျောက်စားပွဲတစ်လုံးကို ပြသခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ရဲတိုက်သို့ လာရောက်သူတိုင်း မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်များ ဖြစ်ကြသည်။
ပထမတစ်ခုမှာ ဤသို့ဖြစ်သည် -
«ရဲတိုက်ပတ်လည်ရှိ ရေညှိပင်များထဲတွင် ပုလဲအလုံးတစ်ထောင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးကို တစ်ရက်အတွင်း ရှာတွေ့ရမည်။ ဤသို့လုပ်ဆောင်နိုင်သူမည်သူမဆို ရဲတိုက်ကို ကျိန်စာမှ လွတ်ကင်းစေလိမ့်မည်။ ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်သူ မည်သူမဆို နေဝင်ချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင် ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။»

အစ်ကိုအကြီးဆုံးသည် ဤစကားများကို ဖတ်ပြီး ပုလဲများကို ချက်ချင်း စတင်ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူသည် တစ်နေ့တာလုံး ရှာဖွေခဲ့သည်။ သို့သော် နေဝင်ချိန်ရောက်သောအခါ သူသည် ပုလဲတစ်ရာကိုသာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကျောက်ရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဒုတိယအစ်ကိုသည် ရှာဖွေမှုကို စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် နေ့မလင်းမီကပင် စတင်ခဲ့ပြီး လရောင်ဖြင့် ရှာဖွေခဲ့သည်။ သို့သော် နေဝင်ချိန်တွင် သူသည် ပုလဲနှစ်ရာကိုသာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူလည်း ကျောက်ရုပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခု အလက်ဇန္ဒား၏ အလှည့် ရောက်လာလေပြီ။ သူသည် ရှာပြီးရင်း ရှာသော်လည်း ပုလဲ တစ်ဆုပ်စာကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ နေဝင်လုနီးချိန်တွင် သနားစရာ အလက်ဇန္ဒားသည် ကျောက်မျက်ရတနာများကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ငိုကြွေးပါတော့သည်။ သူ ငိုကြွေးနေစဉ်တွင် သူ ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးသော အိမ်မှ ပုရွက်ဆိတ်များသည် သူ၏အနီးသို့ ရောက်လာကြသည်။
"မင်္ဂလာပါ မိတ်ဆွေ အလက်ဇန္ဒား၊" ဟု ၎င်းတို့က ဆိုကြသည်။ "တစ်ခါက သင်ဟာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကောင်းမှုတစ်ခု ပြုခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်ုပ်တို့က သင့်ကို ကျေးဇူးဆပ်ပါမယ်။"
ပုရွက်ဆိတ်လေးများသည် ရေညှိပင်များကြားတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာကြသည်။ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ပုလဲတစ်လုံးစီ ယူဆောင်လာကာ သူ၏ရှေ့တွင် ချထားပေးကြသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ကျေးဇူးတင်စကားကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ၎င်းတို့၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားကြလေသည်။

အလွန်ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အလက်ဇန္ဒားသည် ပုလဲများကို ရဲတိုက်ဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီးခိုးရောင် အဘိုးအိုက ကျောက်စားပွဲကို လက်ညှိုးထိုးပြခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် အလက်ဇန္ဒားက ဒုတိယမြောက် တာဝန်ကို ဖတ်လိုက်ရသည်။
"မင်းသမီးများ၏ အခန်းသော့သည် ဤရေကန်ကြီး၏ ရွှံ့နှင့် ရေအောက်တွင် ရှိနေသည်။ ၎င်းကို ရှာဖွေပြီး တံခါးကို ဖွင့်ရမည်။"
"အာ" ဟု အလက်ဇန္ဒားက တွေးလိုက်သည်၊ "ဒါက ငါ ဘယ်တော့မှ မလုပ်နိုင်မယ့် အရာပဲ။ ရေကန်ကြီးထဲမှာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ သော့လေးတစ်ချောင်းကို ရှာတွေ့ဖို့ ကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်လူသားမှ အလုံအလောက် နက်နက် မငုပ်နိုင်ဘူး။"

သူသည် အပြင်သို့ထွက်သွားပြီး ရေကန်ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့ရာ၊ သူ၏ မျက်ရည်များသည် အပြာရောင်ရေပြင်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူကယ်တင်ခဲ့သော ဘဲများသည် သူ၏ ခြေရင်းသို့ ရေကူးလာကြသည်။ «အရမ်းဝမ်းမနည်းပါနဲ့၊ သူငယ်ချင်း အလက်ဇန္ဒား» ဟု ၎င်းတို့က ပြောကြသည်။ «မင်းက ငါတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ အခုက ငါတို့ မင်းကို ကယ်တင်ရမယ့် အလှည့်ပဲ။»
၎င်းတို့သည် ရေကန်၏ အောက်ခြေအထိ ရေငုပ်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘဲတစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ နှုတ်သီးတွင် သော့ကို ကိုက်လျက် အပေါ်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့သည်။
အလက်ဇန္ဒားသည် ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး မင်းသမီးများ၏ အခန်းတံခါးကို သော့ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သူတို့သုံးယောက်စလုံး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြသည်။

ယခုအခါ မီးခိုးရောင်လူပုလေးသည် အလက်ဇန္ဒားအား အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သော သူ၏ နောက်ဆုံးတာဝန်ကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။
«မင်းသမီးသုံးပါး အိပ်ပျော်နေသော အခန်းထဲသို့ သွားပါ။ သူတို့သည် အလွန်တူလွန်းလှသဖြင့် သူတို့၏ မိခင်အရင်းပင်လျှင် တစ်ပါးနှင့်တစ်ပါး ခွဲခြား၍မရနိုင်ပေ။ သင်သည် အငယ်ဆုံးနှင့် အချစ်ဆုံးကို နှိုးရမည်။ သူတို့ မအိပ်မီ အကြီးဆုံးသည် သကြားအနည်းငယ်ကို၊ ဒုတိယအကြီးဆုံးသည် သကာရည်အနည်းငယ်ကို၊ နှင့် အငယ်ဆုံးသည် ပျားရည်တစ်ဇွန်းကို စားခဲ့သည်။»
သို့သော် မည်သူက ပျားရည်ကို စားခဲ့သည်ကို အလက်ဇန္ဒားသည် မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။ သူသည် မင်းသမီးများကို ရပ်၍ ကြည့်နေခဲ့သည်။ မှန်ထဲရှိ သူ၏ပုံရိပ်သည် သူနှင့်တူသကဲ့သို့ သူတို့သည်လည်း တစ်ပါးနှင့်တစ်ပါး အလွန်တူကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ ကယ်တင်ခဲ့သော အုံမှ ပျားဘုရင်မသည် အခန်းထဲသို့ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဘုရင်ကြီး၏ သမီးတော်များထံသို့ ပျံသန်းသွားပြီး တစ်ပါးမှတစ်ပါးသို့ တဝီဝီမြည်ကာ ပျံသန်းခဲ့သည်-
«ဝီ၊ ဝီ» ဟု သူမသည် မင်းသမီးများအနီးတွင် တဝီဝီမြည်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမသည် တစ်ပါး၏ နှုတ်ခမ်းများမှ ပျားရည်ကို စတင်စုပ်ယူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤသူသည် အငယ်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း အလက်ဇန္ဒား သိလိုက်ပြီး သူမကို နှိုးလိုက်သည်။

သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ရဲတိုက်ကြီးသည် ကျိန်စာမှ လွတ်ကင်းသွားလေသည်။ အခြား မင်းသမီးလေးများလည်း နိုးလာကြပြီး မြင်းများနှင့် လူများသည်လည်း ၎င်းတို့၏ မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကြသည်။
ထို့နောက် ဘုရင်ကြီးသည် အလက်ဇန္ဒားကို သူ၏ တိုင်းပြည်တစ်ဝက်နှင့် အငယ်ဆုံးသမီးတော်ကို သတို့သမီးအဖြစ် ပေးသနားတော်မူသည်။ ကျန်သော အစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် အခြား မင်းသမီးလေးများနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။ ပါးနပ်ပြီး ကြင်နာမှုမရှိသည်ထက် ရိုးသားပြီး ကြင်နာတတ်သော နှလုံးသားရှိခြင်းက ပိုကောင်းကြောင်းကို သူတို့သည် အလက်ဇန္ဒားထံမှ သင်ယူခဲ့ကြသည်။