বেংৰাজকুমাৰী

বহু আগতে, এখন সেউজীয়া, মনোমোহা অৰণ্যৰে আগুৰি থকা এখন ৰাজ্যত এগৰাকী অনুসন্ধিৎসু ৰাজকুমাৰী বাস কৰিছিল, যাৰ সৌন্দৰ্য সূৰ্য্যতকৈও উজ্জ্বল আছিল।
তেখেতৰ দেউতাক, ৰজাই তেখেতৰ বিশাল দুৰ্গৰ পৰা দেশখন শাসন কৰিছিল। অৰণ্যৰ মাজত এটা জিলিকি থকা নিজৰাৰ কাষত এটা পুৰণি নেমু গছ আছিল, য'ত ৰাজকুমাৰীগৰাকী প্ৰায়েই প্ৰকৃতিৰ যাদু দেখি ঘূৰি ফুৰিছিল।
এদিনাখন, তাই যেতিয়া গছৰ তলত খেলিছিল, নিজৰ সোণালী বলটো ওপৰলৈ দলিয়াই দিছিল, তেতিয়া তাই প্ৰতিটো নিচিন্ত মুহূৰ্তৰ আনন্দ অনুভৱ কৰিছিল।
কিন্তু যেতিয়া তাই এটা কেচ মিছ কৰিলে, বলটো নিজৰাই বাগৰালৈ বাগৰি গ’ল আৰু এটা মৃদু শব্দ কৰি নাইকীয়া হ’ল। তাই দুখ অনুভৱ কৰিলে।

ঠিক তেতিয়াই, এটা মৃদু মাতেৰে কোনোবাই মাত লগালে,
"ৰাজকুমাৰী, তুমি কিয় দুখী হৈ আছা? মই নিশ্চিত যে আমি একেলগে ইয়াৰ সমাধান কৰিব পাৰিম।"
চকিত হৈ তাই চাৰিওফালে চালে আৰু পানীৰ পৰা এটা সৰু ভেকুলী ওলাই অহা দেখিলে।
"এইটো তুমি আছিলা নেকি, সৰু বেংজনী?"
তাই আচৰিত হৈ সুধিলে।
"মই দুখী কাৰণ মোৰ সোণালী বলটো বসন্তত পৰি গৈছে, আৰু মই ইয়াক ঘূৰাই আনিব পৰা নাই।"
বেঙটোৱে মৰমিয়াল চকুৰে তাইলৈ চাই ক’লে,
চিন্তা নকৰিবা, মই সহায় কৰিব পাৰোঁ! কিন্তু মই তোমাৰ বন্ধু হ'ব বিচাৰোঁ আৰু তোমাৰ পৃথিৱীত ভাগ ল'ব বিচাৰোঁ। মই তোমাৰ টেবুলত বহিবলৈ, তোমাৰ সৈতে খাবলৈ আৰু পান কৰিবলৈ, আৰু তোমাৰ ধুনীয়া বাগিচাত থাকিবলৈ ভাল পাম। তুমি মোক এই প্ৰতিশ্ৰুতি দিবানে?
ৰাজকুমাৰীগৰাকীয়ে কেৱল নিজৰ বলটোৰ কথা ভাবি অতি আগ্ৰহেৰে সন্মত হৈছিল।
"হয়, মই প্ৰতিশ্ৰুতি দিছো!"
তাই কৈছিল, তাইৰ হৃদয়ত আশা আছিল যে বেঙে সঁচাকৈয়ে তাইক সহায় কৰিব পাৰিব।

আনন্দৰে জঁপিয়াই, ভেকুলীজনী জিলিকি থকা পানীত ডুব গ'ল, আৰু পৃষ্ঠৰ তলত অদৃশ্য হৈ গ'ল। কিছু মুহূৰ্তৰ পিছত, তেওঁ সোণালী বলটো মুখত লৈ ওলাই আহিল আৰু লাহেকৈ ঘাঁহৰ ওপৰত পেলালে। ৰাজকুমাৰীজনী আনন্দত আত্মহাৰা হৈ তেওঁৰ বহুমূলীয়া খেলনাটো তুলি ল'লে আৰু উৎসাহত প্ৰতিশ্ৰুতি পাহৰি যিমান পাৰে সিমান বেগেৰে ঘৰলৈ দৌৰিলে। ভেকুলীজনীয়ে তেওঁক মাতিলে।
"ৰ'বা ৰাজকুমাৰী! মই তোমাৰ দৰে দ্ৰুত গতিত যাব নোৱাৰোঁ!"
কিন্তু তাই ইতিমধ্যে বহুদূৰত আছিল, তাইৰ হৃদয় সুখত পোহৰ হৈ আছিল। তাই উপলব্ধি কৰা নাছিল যে প্ৰতিশ্ৰুতি ৰক্ষা কৰাটো নিজৰ মাজতেই এক দুঃসাহসিক অভিযান, আৰু কৰা প্ৰতিটো প্ৰতিশ্ৰুতিৱে একোটা আচৰিত বস্তুৰ দিশে এখন দলং।

পিছদিনা, যেতিয়া ৰাজপৰিয়ালটো ডাঙৰ ভোজন মেজত একেলগে বহি সোণালী থাল আৰু কাপৰ পৰা আহাৰ উপভোগ কৰি আছিল, তেতিয়া মাৰ্বলৰ চিৰিৰ পৰা এটা মৃদু, ছন্দোবদ্ধ শব্দ আহিল—চপচপ, চপচপ। সেইটো আছিল ভেকুলীটো, যিটো দুৰ্গলৈ গৈ আছিল। সি দুৱাৰত লাহেকৈ টুকুৰিয়াই মাতিলে,
"ৰজাৰ কনিষ্ঠ কন্যা, দুৱাৰখন খুলি দিয়ক আৰু মোক ভিতৰলৈ আহিবলৈ দিয়ক!"
ৰাজকুমাৰীগৰাকী অলপ ৰ'ল, তেওঁৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ কথা মনত পেলাই। তেওঁ অলপ অনিশ্চিত অনুভৱ কৰিছিল, কিন্তু তেওঁ লগতে জানিছিল যে প্ৰতিটো নতুন অভিজ্ঞতাই, যিমানেই আচৰিত নহওক কিয়, কিবা এটা ভাল ফল দিব পাৰে।

ৰাজকুমাৰীজনী দুৱাৰমুখলৈ গৈ বাহিৰলৈ উঁকি মাৰিলে। ভেকুলীটো দেখি তেওঁ স্তম্ভিত হৈ গ’ল আৰু তৎক্ষণাত দুৱাৰখন বন্ধ কৰি দিলে, তেওঁৰ হৃদস্পন্দন দ্ৰুত হ’ল।
"মোৰ ছোৱালীজনী, তোমাক কিহে আমনি কৰি আছে?"
তেওঁৰ দ্বিধাবোধ লক্ষ্য কৰি ৰজাই, তেওঁৰ দেউতাকে সুধিলে।
"তুমি কিবা ভয়ংকৰ বস্তু দেখিছিলা নেকি?"
"নাই দেউতা," তাই নিজৰ মাতটো সুস্থিৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি উত্তৰ দিলে।
"এইটো কোনো দৈত্য নহয়, কিন্তু মই বসন্তকালত লগ পোৱা ভেকুলীটো। সি মোক মোৰ সোণালী বলটো ঘূৰাই অনাত সহায় কৰিছিল, আৰু মই প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিলো যে সি মোৰ বন্ধু হ'ব পাৰে আৰু মোৰ লগত বহিব পাৰে, মোৰ লগত খাব পাৰে, আৰু মোৰ বাগিচাত থাকিব পাৰে। কিন্তু মই কেতিয়াও ভবা নাছিলো যে সি সঁচাকৈয়ে আহিব।"
ৰজা, জ্ঞানী আৰু নম্ৰ, হাঁহি মাৰি ক’লে,
মোৰ প্ৰিয়, প্ৰতিটো প্ৰতিশ্ৰুতিয়ে তোমাৰ চৰিত্ৰ প্ৰতিফলিত কৰে। যেতিয়া তুমি নিজৰ কথা ৰাখা, তেতিয়া ই তোমাৰ শক্তি আৰু সততা দেখুৱায়। তুমি তেওঁক আদৰণি জনাব লাগিব আৰু তুমি যি কৈছা তাৰ ওপৰত থিয় দিব লাগিব।

বেংটোৰ মৃদু শব্দ পুনৰ শুনি ৰাজকুমাৰীয়ে দীঘল উশাহ লৈ দুৱাৰখন খুলি তাক ভিতৰলৈ মাতিলে। বেংটোৱে আনন্দ মনেৰে তাইৰ চকীখনৰ কাষত জঁপিয়াই জঁপিয়াই বহি থাকিল।
" মোক তোমাৰ কাষলৈ লৈ যোৱা," তেওঁ ক’লে, তেওঁৰ মাতটো আশাত ভৰি আছিল। তাই অলপ ইতস্তত কৰিছিল, কিন্তু ৰজাই তাইক সোঁৱৰাই দিলে,
"এটা ৰখা প্ৰতিশ্ৰুতি এটা উপহাৰ, মোৰ জী। তাক দাঙি ধৰা, কাৰণ সেইটো তোমাৰ কথা আছিল।"
ৰাজকুমাৰীয়ে লাহেকৈ ভেকুলীটো তুলি লৈ তাইৰ কাষৰ চকীখনত বহুৱালে। তাই উপলব্ধি কৰিলে যে সাহস কেৱল ভয়ৰ সন্মুখীন হোৱাই নহয়, মুকলি মনেৰে অপ্ৰত্যাশিত বস্তুবোৰকো আকোৱালি লোৱা।

ৰাজকুমাৰীৰ কাষত বহি থকা ভেকুলীটোৱে তেওঁৰ দৰেই এখন প্লেট আৰু এটা সোণালী কাপ বিচাৰিলে। অলপ অস্বস্তি অনুভৱ কৰিলেও, তেওঁৰ প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু ভেকুলীটোৱে তেওঁৰ বাবে কৰা কামটোৰ কথা তেওঁৰ মনত পৰিল। তেওঁলোকে একেলগে খাই-বোলাই থাকোঁতে, তেওঁ দেখিবলৈ পালে যে নতুন বন্ধুত্ব আৰু অভিজ্ঞতাৰ বাবে মুকলি হোৱাটোৱে আচৰিত ধৰণে তেওঁৰ পৃথিৱীখন চহকী কৰি তুলিছে। যেতিয়া ভেকুলীটোৱে শেষত ক’লে,
"মই এতিয়া ভাগৰি পৰিছো। অনুগ্ৰহ কৰি, তোমাৰ সুন্দৰ বাগিচাত তৰাৰে ভৰা আকাশৰ তলত মোক জিৰণি ল’বলৈ দিয়া, যেনেকৈ তুমি প্ৰতিশ্ৰুতি দিছিলা।"
ৰাজকুমাৰীগৰাকী দ্বিধাগ্ৰস্ত হৈছিল, কিন্তু তেতিয়াই তেওঁৰ সন্মানীয় স্বভাৱে দেখা দিলে। নিজৰ প্ৰতিশ্ৰুতি ৰক্ষা কৰাটো তেওঁৰ স্বভাৱৰে অংশ আছিল— দায়বদ্ধতাৰ শক্তি আৰু বিশ্বাসৰ সৌন্দৰ্য।

অলপ অস্বস্তি অনুভৱ কৰিলেও, ৰাজকুমাৰীগৰাকীয়ে লাহেকৈ ভেকুলীটো বাহিৰলৈ তাইৰ বাগিচালৈ লৈ গ’ল, আৰু জোনাক নিশাৰ তলত এটা শান্ত, ছাঁ পৰা ঠাই বিচাৰি পালে।
যেতিয়া তাই তেওঁক নমাই থৈছিল, তেতিয়া তাই উপলব্ধি কৰিছিল যে নিজৰ প্ৰতিশ্ৰুতি পূৰণ কৰিলে এক শান্তিৰ অনুভূতি আহে।
দুৰ্গৰ খিৰিকীৰে চাই থকা তেওঁৰ দেউতাকে গৌৰৱেৰে হাঁহিলে, কাৰণ তেওঁ জানিছিল যে তেওঁৰ জীয়েকগৰাকীয়ে সততা আৰু দয়াৰ প্ৰকৃত যাদু শিকি আছে।

ৰাজকুমাৰীগৰাকী, নিজৰ কথা ৰাখিবলৈ বদ্ধপৰিকৰ হৈ, তেওঁৰ বাগিচাৰ এটা শীতল, আৰামদায়ক ঠাইত ভেকুলীটো থলে। কিন্তু ফুলৰ ওচৰত জিৰণি ল’ব বিচৰা ভেকুলীটোৱে ক’লে,
"মই এতিয়াও ভাগৰুৱা হৈ আছো। মোক অনুগ্ৰহ কৰি তালৈ সেই ছাঁ পৰা ঠাইলৈ লৈ যোৱা।"
অলপ হতাশ হোৱা স্বত্বেও, ৰাজকুমাৰীয়ে এটা দীঘল উশাহ লৈ লাহেকৈ তেওঁক লৰচৰ কৰিলে, আৰু উপলব্ধি কৰিলে যে ধৈৰ্য আৰু বুজাবুজিও আমি ৰখা প্ৰতিশ্ৰুতিৰ অংশ।

তাই তাতে থিয় হৈ থাকোঁতে, তাইৰ চকুত হতাশাৰ এটি চকুলো উপচি পৰিছিল, কিন্তু তাই সেই চকুলো মচি পেলাই নিজকে সোঁৱৰাই দিলে যে প্ৰত্যেক প্ৰত্যাহ্বানেই এক মূল্যবান শিক্ষা দিয়ে। হঠাতে, এক উজ্জ্বল পোহৰৰ ঘূর্ণীত, ভেকুলীটো এজন ধুনীয়া ৰাজকুমাৰলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল।
"কান্দিব নালাগে, ৰাজকুমাৰী," তেওঁ মৃদুভাৱে ক’লে।
"তোমাৰ সাহস আৰু দায়বদ্ধতাই এক শক্তিশালী মন্ত্ৰ ভাঙি পেলাইছে। মোক এগৰাকী দুষ্ট যাদুকৰী মহিলাই ভেকুলী হৈ থাকিবলৈ অভিশাপ দিছিল যেতিয়ালৈকে তোমাৰ দৰে কোনোবা এজন সত্য আৰু যত্নশীল হৃদয়ে তাইৰ প্ৰতিশ্ৰুতি ৰক্ষা নকৰে। তুমি মোক মুক্ত কৰিছা, আৰু এতিয়া মই আকৌ নিজৰ মাজলৈ আহিছোঁ।"
তেওঁৰ চাৰিওফালৰ বাগিচাখন যেন তেওঁৰ কামৰ যাদু উদযাপন কৰি অধিক উজ্জ্বল হৈ পৰিছিল।

পিছদিনা ৰাতিপুৱা, যেতিয়া আকাশত সূৰ্য উদয় হৈছিল, আঠটা বগা ঘোঁৰাই টনা এখন সুন্দৰ ৰথ ৰাজকুমাৰক তেওঁৰ ৰাজ্যলৈ ঘূৰাই নিবলৈ আহিছিল।
তেওঁৰ কাষত তেওঁৰ বিশ্বাসী দাসী হেনৰী আছিল, যিয়ে তেওঁক যিমান বছৰ মুগ্ধ কৰি ৰাখিছিল, সেই সময়ছোৱাত তেওঁৰ গৰাকীৰ বাবে গভীৰ শোক প্ৰকাশ কৰিছিল।
দুখত ভাগি যোৱাৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ হেনৰীয়ে তেওঁৰ বুকুৰ চাৰিওফালে তিনিডাল লোৰ ফিতা বান্ধিছিল।
কিন্তু এতিয়া, তেওঁৰ ৰাজকুমাৰীক মুক্ত আৰু সুখী দেখি, বান্ধবোৰ এটুপি এটুপি খুলি যাবলৈ ধৰিলে, আৰু তেওঁৰ আনন্দ আৰু আশা মুকলি কৰি দিলে।

প্ৰশিক্ষকগৰাকী ৰাজ্যখনৰ মাজেৰে আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে ৰাজকুমাৰ আৰু ৰাজকুমাৰীয়ে তেওঁলোকৰ চাৰিওফালৰ পৃথিৱীখনক এক বিস্ময়ৰ ভাৱেৰে চাই আছিল। তেওঁলোকৰ পিছফালে ঘোঁৰাত উঠি থকা হেনৰীয়ে তেওঁৰ হৃদয়ৰ চাৰিওফালে থকা লোৰ বন্ধনবোৰৰ শেষটো ডাঙৰ শব্দেৰে ফাটি যোৱা অনুভৱ কৰিলে।
"সেইটো কি শব্দ, হেনৰী?"
ৰাজকুমাৰীয়ে সুধিলে।
"এইটো মোৰ হৃদযন্ত্ৰ সুস্থ হোৱাৰ শব্দ, মোৰ ৰাজকুমাৰী," হেনৰীয়ে হাঁহি মাৰি উত্তৰ দিলে।
"মোৰ হৃদয়, তোমাৰ দৰেই, এতিয়া মুক্ত আৰু আনন্দেৰে ভৰা, কাৰণ মই তোমাক সুখী আৰু তোমাৰ যাত্ৰা সফল হোৱা দেখিছোঁ।"
আৰু সেইদৰে, তেওঁলোকে ঘোঁৰাত উঠি গৈ থাকিল, সূৰ্যটো লাহে লাহে তেওঁলোকৰ পিছফালে অস্ত গৈছিল, তেওঁলোকৰ পিছত পোহৰ আৰু আশাৰ চিন এৰি গৈছিল।
তেওঁলোকে জানিছিল যে প্ৰকৃত যাদু কেৱল এটা মন্ত্ৰ ভংগ কৰাত নহয়, বৰঞ্চ প্ৰতিশ্ৰুতিত বিশ্বাস কৰাৰ সাহস, সেইবোৰ ৰক্ষা কৰাৰ শক্তি, আৰু আটাইতকৈ অপ্রত্যাশিত স্থানত অসাধাৰণতা আৱিষ্কাৰ কৰাৰ সৌন্দৰ্য্যত নিহিত।