Full Text: ນິທານຂອງນາງທິດເທິນເມົາສ໌
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: ນິທານຂອງນາງທິດເທິນເມົາສ໌
ກາລະຄັ້ງໜຶ່ງ ມີໝູນ້ອຍໃນປ່າໂຕໜຶ່ງ ແລະ ນາງມີຊື່ວ່າ Mrs. Tittlemouse.
ນາງອາໄສຢູ່ໃນດິນຕາມຝັ່ງໃຕ້ຮົ້ວ.
ເຮືອນທີ່ໜ້າຕະຫລົກຫຼາຍ! ມີທາງເດີນທີ່ເປັນດິນຊາຍຍາວແລ້ວຍາວອີກ, ນຳໄປສູ່ຫ້ອງເກັບຂອງ, ຫ້ອງໃສ່ໝາກໄມ້ແຫ້ງ, ແລະ ຫ້ອງໃສ່ເມັດພືດ, ທັງໝົດຢູ່ທ່າມກາງຮາກຂອງຮົ້ວຕົ້ນໄມ້.
ມີຫ້ອງຄົວ, ຫ້ອງຮັບແຂກ, ຫ້ອງເກັບອາຫານ, ແລະ ຫ້ອງຕຸນເຄື່ອງ.
ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງມີຫ້ອງນອນຂອງທ່ານນາງ Tittlemouse, ບ່ອນທີ່ນາງນອນຢູ່ໃນ «ຕຽງກ່ອງນ້ອຍ» ຂອງນາງ!
ນາງ Tittlemouse ເປັນໜູນ້ອຍທີ່ສະອາດສະອ້ານ ແລະ ລະອຽດລະອໍຢ່າງທີ່ສຸດ, ຄອຍກວາດ ແລະ ເຊັດຝຸ່ນພື້ນດິນຊາຍອ່ອນຢູ່ສະເໝີ.
ບາງຄັ້ງ ແມງໄມ້ກໍ່ຫຼົງທາງເຂົ້າໄປໃນທາງເດີນ.
«ໄປ! ໄປ! ຕີນນ້ອຍເປື້ອນ!» ນາງ Tittlemouse ເວົ້າ, ພ້ອມກັບຕີຖາດເກັບຝຸ່ນດັງກ່ອງ.
ແລະວັນໜຶ່ງ ແມ່ຍິງເຖົ້າຕົວນ້ອຍໜຶ່ງໄດ້ແລ່ນໄປມາໃນເສື້ອຄຸມສີແດງລາຍຈຸດ.
«ເຮືອນຂອງເຈົ້າໄຟໄໝ້ແລ້ວ, ແມ່ Ladybird! ບິນກັບບ້ານໄປຫາລູກໆຂອງເຈົ້າເດີ້!»
ມື້ໜຶ່ງ, ແມງມຸມໂຕໃຫຍ່ອ້ວນໆໄດ້ເຂົ້າມາຫລົບຝົນ.
«ຂໍໂທດ, ນີ້ບໍ່ແມ່ນບ້ານຂອງ Miss Muffet ບໍ?»
«ໄປໃຫ້ພົ້ນ, ແມງມຸມຕົວຮ້າຍ! ທິ້ງເສັ້ນໃຍແມງມຸມໄວ້ທົ່ວເຮືອນສະອາດງາມຂອງຂ້ອຍ!»
ນາງໄດ້ຫໍ່ແມງມຸມອອກທາງໜ້າຕ່າງ.
ມັນໄດ້ຫ້ອຍຕົວລົງຕາມຮົ້ວດ້ວຍເຊືອກເສັ້ນຍາວບາງໆ.
ທ່ານນາງ Tittlemouse ໄດ້ຍ່າງໄປຕາມທາງຂອງນາງ ໄປຫາຫ້ອງເກັບຂອງທີ່ຢູ່ໄກ, ເພື່ອໄປເອົາເມັດໝາກເຊີຣີ ແລະ ເມັດດອກ thistle ສຳລັບອາຫານຄ່ຳ.
ຕະຫຼອດທາງໃນຊ່ອງທາງ, ນາງດົມກິ່ນ ແລະ ເບິ່ງພື້ນ.
«ຂ້ອຍໄດ້ກິ່ນໜຶ່ງ ກິ່ນຂອງນ້ຳເຜິ້ງ; ມັນແມ່ນດອກ cowslip ຢູ່ຂ້າງນອກ, ໃນຮົ້ວຕົ້ນໄມ້ບໍ? ຂ້ອຍແນ່ໃຈວ່າຂ້ອຍເຫັນຮອຍຕີນນ້ອຍໆ ທີ່ເປື້ອນ.»
ທັນໃດນັ້ນ ຢູ່ທາງໂຄ້ງ, ນາງໄດ້ພົບ Babbitty Bumble—
«ຊິ໊ດ, ບິ໊ດ, ບິ໊ດດດ!» ເຜີ້ງໂຕນັ້ນຮ້ອງ.
ທ່ານນາງ Tittlemouse ເບິ່ງມັນດ້ວຍສາຍຕາເຄັ່ງຂຶ້ງ. ນາງຢາກໄດ້ໄມ້ກວາດ.
«ສະບາຍດີ, Babbitty Bumble; ຂ້ອຍຢາກຊື້ຂີ້ເຜີ້ງຈາກເຈົ້າ. ແຕ່ເຈົ້າລົງມາຢູ່ນີ້ເຮັດຫຍັງ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບິນເຂົ້າທາງໜ້າຕ່າງສະເໝີ ແລ້ວຮ້ອງ ຊິ໊ດ, ບິ໊ດ, ບິ໊ດດດ?»
ທ່ານນາງ Tittlemouse ເລີ່ມໃຈຮ້າຍ.
«ຊິດ, ວິດ, ວິດດດ!» ແບບບິດຕີ ບຳເບິນຕອບດ້ວຍສຽງຮ້ອງດ້ວຍຄວາມໃຈຮ້າຍ. ນາງຄ່ອຍໆຍ່າງລົງໄປຕາມທາງ, ແລ້ວຫາຍໄປໃນຫ້ອງເກັບຂອງທີ່ເຄີຍໃຊ້ເກັບໝາກໂອ້ດ.
ທ່ານນາງທິດເທິນເມົາໄດ້ກິນໝາກໂອ້ດໝົດກ່ອນວັນຄຣິດສະມາດ; ຫ້ອງເກັບຂອງນັ້ນຄວນຈະຫວ່າງເປົ່າ.
ແຕ່ມັນກັບເຕັມໄປດ້ວຍຫຍ້າແຫ້ງທີ່ວາງກະຈັດກະຈາຍ.
ນາງທິດເທິນລໍສເລີ່ມດຶງມອດອອກ. ເຜີ້ງສາມສີ່ໂຕຍື່ນຫົວອອກມາ ແລະ ດ່ວນດ້ວຍຄວາມໃຈຮ້າຍ.
«ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍໃຫ້ເຊົ່າຫ້ອງ; ນີ້ແມ່ນການລ່ວງລ້ຳ!» ນາງທິດເທິນລໍສເວົ້າ. «ຂ້ອຍຈະໃຫ້ຄົນໄລ່ພວກມັນອອກ—
ບັ໊ດ! ບັ໊ດ! ບັ໊ດດ!»—«ຂ້ອຍສົງໄສວ່າໃຜຈະຊ່ວຍຂ້ອຍໄດ້?
ບິດ, ວິດ, ວິດດ!»
—«ຂ້ອຍບໍ່ຕ້ອງການທ່ານແຈັກສັນ; ລາວບໍ່ເຄີຍເຊັດຕີນຂອງລາວເລີຍ.»
ທ່ານນາງ Tittlemouse ຕັດສິນໃຈຈະປ່ອຍໃຫ້ຜຶ້ງໄວ້ກ່ອນຈົນກວ່າຈະຮອດເວລາກິນເຂົ້າ.
ເມື່ອນາງກັບຄືນໄປຫ້ອງຮັບແຂກ, ນາງໄດ້ຍິນສຽງໃຜຜູ້ໜຶ່ງໄອດ້ວຍສຽງອ້ວນໆ; ແລ້ວກໍ່ເຫັນທ່ານ Jackson ນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ!
ລາວນັ່ງເຕັມເກົ້າອີ້ໂຄ້ງໂຍກໂຍກໂຕ້ນ້ອຍໆ, ຫມຸນນິ້ວໂປ້ແລະຍິ້ມແຍ້ມ, ໂດຍວາງຕີນໄວ້ເທິງຮ່ວງໄຟ.
ລາວອາໄສຢູ່ໃນທໍ່ລະບາຍນ້ຳໃຕ້ຮົ້ວ, ໃນຮ່ອງນ້ຳທີ່ສົກກະປົກແລະຊຸ່ມຊື່ນຫຼາຍ.
«ສະບາຍດີບໍ, ທ່ານ Jackson? ໂອ້ໂຮ, ທ່ານເປີຍໝາດເລີຍ!»
«ຂອບໃຈ, ຂອບໃຈ, ຂອບໃຈ, ທ່ານນາງ Tittlemouse! ຂ້ອຍຈະນັ່ງພັກຜ່ອນສັກໜ່ອຍເພື່ອໃຫ້ແຫ້ງ,» ທ່ານ Jackson ເວົ້າ.
ລາວນັ່ງຍິ້ມແຍ້ມ, ແລະນ້ຳຢ້ຽມລົງຈາກຊາຍເສື້ອຄຸມຂອງລາວ. ທ່ານນາງ Tittlemouse ຍ່າງໄປທົ່ວດ້ວຍໄມ້ຖູພື້ນ.
ລາວນັ່ງຢູ່ດົນຫຼາຍຈົນນາງຕ້ອງຖາມວ່າລາວຈະກິນເຂົ້າທ່ຽງບໍ?
ກ່ອນອື່ນນາງໄດ້ສະເໜີເມັດໝາກເຊີລີ່ໃຫ້ລາວ.
«ຂອບໃຈ, ຂອບໃຈ, ທ່ານນາງ Tittlemouse! ບໍ່ມີແຂ້ວ, ບໍ່ມີແຂ້ວ, ບໍ່ມີແຂ້ວ!» ທ່ານ Jackson ເວົ້າ.
ລາວໄດ້ອ້າປາກກວ້າງໂດຍບໍ່ຈຳເປັນ; ລາວແທ້ຈິງແລ້ວບໍ່ມີແຂ້ວສັກຊີ່ໜຶ່ງໃນປາກຂອງລາວເລີຍ.
ແລ້ວນາງກໍສະເໜີເມັດດອກທິດເທິລ໌ໃຫ້ລາວ—«ທິດດລີ, ວິດດລີ, ວິດດລີ! ພູຟ, ພູຟ, ພູຟ!» ທ່ານ ແຈັກສັນ ເວົ້າ. ລາວເປົ່າເມັດດອກທິດເທິລ໌ໄປທົ່ວຫ້ອງ.
«ຂອບໃຈ, ຂອບໃຈ, ຂອບໃຈ, ທ່ານນາງ ທິດເທິລ໌ເມົາສ໌! ຕອນນີ້ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຢາກໄດ້ຈິງໆ—ຢາກໄດ້ຈິງໆ—ກໍຄືໂຖນ້ອຍໆໃສ່ນ້ຳເຜິ້ງ!»
«ຂ້ອຍຢ້ານວ່າຂ້ອຍບໍ່ມີເລີຍ, ທ່ານ Jackson,» ທ່ານນາງ Tittlemouse ເວົ້າ.
«Tiddly, widdly, widdly, ທ່ານນາງ Tittlemouse!» ທ່ານ Jackson ຍິ້ມແຍ້ມເວົ້າ, «ຂ້ອຍດົມກິ່ນໄດ້; ນັ້ນຄືເຫດຜົນທີ່ຂ້ອຍມາຢ້ຽມຢາມ.»
ທ່ານ Jackson ລຸກຂຶ້ນຢ່າງໜັກໜ່ວງຈາກໂຕະ, ແລ້ວເລີ່ມຕົ້ນເບິ່ງເຂົ້າໄປໃນຕູ້ເກັບຂອງ.
ທ່ານນາງ Tittlemouse ຕາມຫຼັງລາວໄປພ້ອມກັບຜ້າເຊັດຖ້ວຍ, ເພື່ອເຊັດຮອຍຕີນໃຫຍ່ທີ່ເປັນນ້ຳຂອງລາວອອກຈາກພື້ນຫ້ອງຮັບແຂກ.
ເມື່ອລາວໝັ້ນໃຈແລ້ວວ່າບໍ່ມີນໍ້າເຜິ້ງໃນຕູ້, ລາວກໍເລີ່ມຍ່າງລົງໄປຕາມທາງເດີນ.
«ແທ້ຈິງແລ້ວ, ແທ້ຈິງແລ້ວ, ທ່ານ Jackson ຈະຕິດແນ່ນ!»
«Tiddly, widdly, widdly, ທ່ານນາງ Tittlemouse!»
ກ່ອນອື່ນ ລາວບີບຕົວເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງເກັບອາຫານ.
«ທິດດລີ, ວິດດລີ, ວິດດລີ? ບໍ່ມີນໍ້າເຜິ້ງບໍ? ບໍ່ມີນໍ້າເຜິ້ງເລີຍບໍ, ທ່ານນາງ ທິດເທິລມາວສ໌?»
ມີສາມຄົນທີ່ຄ່ານໍ້ອຍໆ ຊ່ອນຢູ່ໃນຊັ້ນວາງຈານ. ສອງຄົນໃນນັ້ນໜີໄປໄດ້; ແຕ່ຄົນທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ ລາວຈັບໄດ້.
ແລ້ວລາວກໍ່ບີບຕົວເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງເກັບອາຫານ. Miss Butterfly ກຳລັງລິ້ມລອງນ້ຳຕານຢູ່; ແຕ່ລາວກໍ່ບິນອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມ.
«Tiddly, widdly, widdly, Mrs. Tittlemouse; ເຈົ້າເບິ່ງຄືວ່າມີແຂກຫຼາຍຄົນຫຼາຍ!»
«ແລະໂດຍບໍ່ມີການເຊີນໃດໆເລີຍ!» Mrs. Thomasina Tittlemouse ເວົ້າ.
ພວກເຂົາຍ່າງໄປຕາມທາງຊາຍ—
«ທິດດລີ ວິດດລີ—»
«ບັ໊ສ! ວິສ! ວິສ!»
ລາວພົບ Babbitty ຢູ່ຫົວໂຄ້ງ, ແລ້ວກໍ່ງັບນາງໄວ້, ຈາກນັ້ນກໍ່ວາງນາງລົງໄປ.
«ຂ້ອຍບໍ່ຊອບຜຶ້ງ. ພວກມັນມີຂົນຢູ່ທົ່ວຕົວ,» ທ່ານ Jackson ເວົ້າ, ໃຊ້ແຂນເສື້ອເຊັດປາກຂອງຕົນ.
«ອອກໄປ, ຄາງຄົກແກ່ໜ້າຊັງ!» Babbitty Bumble ຮ້ອງດ່າ.
«ຂ້ອຍຈະເສຍສະຕິຢູ່ແລ້ວ!» ທ່ານນາງ Tittlemouse ຕໍ່ວ່າ.
ນາງທິດເທິນເມົາສ໌ຂັງຕົວເອງຢູ່ໃນຫ້ອງໃຕ້ດິນເກັບໝາກຖົ່ວ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານແຈັກສັນດຶງຮັງເຜິ້ງອອກ. ລາວເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ຄ່ອຍສົນໃຈກັບການຖືກຕໍ່ຍ້ອຍ.
ເມື່ອນາງທິດເທິນເມົາສ໌ກ້າອອກມາ—ທຸກຄົນໄດ້ກັບໄປໝົດແລ້ວ.
ແຕ່ຄວາມສົກກະປົກນັ້ນໜ້າຢ້ານຫຼາຍ—
«ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍເຫັນຄວາມຍຸ່ງເຫຍິງແບບນີ້ມາກ່ອນເລີຍ—ຮອຍເປື້ອນຂອງນໍ້າເຜິ້ງ; ແລະ ໝາກ, ແລະ ຂົນດອກໄມ້—ແລະ ຮອຍຕີນໃຫຍ່ນ້ອຍສົກກະປົກ—ທົ່ວເຮືອນສະອາດງາມຂອງຂ້ອຍ!»
ນາງເກັບເອົາມອດ ແລະ ເສດຂີ້ເຜິ້ງທີ່ເຫຼືອໄວ້.
ຈາກນັ້ນນາງກໍ່ອອກໄປຫາກິ່ງໄມ້ ເພື່ອປິດປະຕູໜ້າໃຫ້ໄດ້ສ່ວນໜຶ່ງ.
«ຂ້ອຍຈະເຮັດໃຫ້ມັນນ້ອຍເກີນໄປສຳລັບທ້າວ Jackson!»
ນາງໄດ້ເອົາສະບູອ່ອນ, ຜ້າຝ້າຍ, ແລະແປງຂັດໃໝ່ຈາກຫ້ອງເກັບຂອງ. ແຕ່ນາງເມື່ອຍເກີນໄປທີ່ຈະເຮັດຫຍັງອີກ. ກ່ອນອື່ນນາງຫຼັບໄປໃນເກົ້າອີ້ຂອງນາງ, ແລ້ວຈຶ່ງໄປນອນ.
«ມັນຈະສະອາດຮຽບຮ້ອຍຄືເກົ່າໄດ້ບໍ?» ທ້າວ Mrs. Tittlemouse ຜູ້ໜ້າສົງສານເວົ້າ.
ເຊົ້າມື້ຕໍ່ມາ ນາງລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າຕຣີ່ ແລະ ເລີ່ມທຳຄວາມສະອາດໃຫຍ່ ເຊິ່ງໃຊ້ເວລາເຖິງສອງອາທິດ.
ນາງກວາດ, ຂັດຖູ, ແລະ ເຊັດຝຸ່ນ; ນາງຂັດເຄື່ອງເຟີນິເຈີດ້ວຍຂີ້ເຜິ້ງ, ແລະ ຂັດເງົາບ່ວງດີບຸກນ້ອຍໆຂອງນາງ.
ເມື່ອທຸກຢ່າງສະອາດຮຽບຮ້ອຍງາມດີແລ້ວ, ນາງໄດ້ຈັດງານລ້ຽງໃຫ້ໝູ່ໜູຕົວນ້ອຍອີກຫ້າຕົວ, ໂດຍບໍ່ມີທ່ານ Jackson.
ທ່ານ Jackson ໄດ້ກິ່ນງານລ້ຽງແລ້ວກໍ່ຂຶ້ນມາຕາມຝັ່ງ, ແຕ່ທ່ານບໍ່ສາມາດບີບຕົວເຂົ້າທາງປະຕູໄດ້.
ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຍື່ນນ້ຳຫວານໃສ່ຖ້ວຍໜ່ວຍໂອກໃຫ້ລາວຜ່ານທາງໜ້າຕ່າງ, ແລະ ລາວກໍ່ບໍ່ໄດ້ຮູ້ສຶກໃຈຮ້າຍເລີຍ.
ລາວນັ່ງຢູ່ນອກເຮືອນໃຕ້ແສງແດດ, ແລ້ວກ່າວວ່າ—
«ທິດດລີ, ວິດດລີ, ວິດດລີ! ຂໍໃຫ້ທ່ານມີສຸຂະພາບດີ, ທ່ານນາງ Tittlemouse!»