Full Text: Хатагтай Титтлмаусын үлгэр
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: Хатагтай Титтлмаусын үлгэр
Нэгэн цагт ойн хулгана байжээ, түүний нэр нь Миссис Титтлмаус байв.
Тэр хашааны доорх энгэрт амьдардаг байлаа.
Ямар ч сонин байшин! Хашааны үндсүүдийн дунд агуулах, самрын нүх, үрийн нүүр рүү хөтлөх олон олон элсэрхэг коридорууд байлаа.
Тэнд гал тогоо, зочны өрөө, хадгалах өрөө, болон хүнсний өрөө байлаа.
Мөн тэнд Титтлмаусын унтлагын өрөө байсан бөгөөд тэр жижигхэн хайрцаг орондоо унтдаг байлаа!
Миссис Титтлмаус бол маш цэвэр цэмцгэр, нямбай жижигхэн хулгана байсан бөгөөд зөөлөн элсэрхэг шалаа үргэлж шүүрдэж, тоосыг арчдаг байлаа.
Заримдаа аалз хорхой дамжлагуудад төөрч орж ирдэг байв.
«Шуу! шуу! бохир жижиг хөлтэй!» гэж Миссис Титтлмаус тоосны сав чанганатал хэлэв.
Нэгэн өдөр нэг жижигхэн хөгшин эмэгтэй улаан толботой нөмрөг өмссөн чанга гүйж ирэв.
«Таны гэр шатаж байна, Ээж Цохуур! Хүүхдүүддээ нисэж хар!»
Нэг өдөр, том тарган аалз бороонд нуугдахаар орж ирэв.
«Уучлаарай, энэ нь Мисс Маффетийн гэр биш үү?»
«Яв, чи зоримог муу аалз! Миний цэвэрхэн гэрт тор сүлжээний үзүүрийг хаа сайгүй үлдээчихдэг юм!»
Тэр аалзыг цонхоор гадагш хөөв.
Аалз урт нарийн утсаар хашааны дагуу доош буув.
Миссис Титтлмаус алслагдсан агуулахруугаа явав — оройн хоолонд интоорын үр болон өвсний үрийг авахаар.
Тэрээр коридорын дагуу үнэрлэж, шалыг ажиглан алхав.
«Зөгийн балны үнэр орж байна; энэ нь гадаа хашааны ойролцоо ургасан зэрлэг цэцгийн үнэр үү? Жижиг бохир хөлийн мөр харагдаж байна шүү.»
Гэнэт буланг тойрч явтал тэр Babbitty Bumble-тэй таарав—
«Зизз, Бизз, Биззз!» гэж зөгий хэлэв.
Тittlemouse хатагтай түүнийг чанга харав. Тэр шүүр байсан бол гэж бодов.
«Өдрийн мэнд, Babbitty Bumble; би зөгийн лав худалдаж авбал баяртай байх байлаа. Гэхдээ та энд доор юу хийж байна вэ? Яагаад та үргэлж цонхоор орж ирээд Зизз, Бизз, Биззз гэж хэлдэг юм бэ?»
Тittlemouse хатагтай уурлаж эхлэв.
«Зизз, Визз, Виззз!» гэж Баббитти Бамбл бухимдсан хиргүй дуугаар хариулав. Тэр нэг хонгилоор гулсан орж, самрын нөөц хадгалдаг байсан агуулахад алга болов.
Миссис Титтлмаус Христийн Мэндэлсний Баярын өмнө тэр самруудыг идчихсэн байсан; агуулах хоосон байх ёстой байлаа.
Гэвч тэнд эмх замбараагүй хуурай хаг дүүрэн байв.
Титтлмаус хатагтай хөвдийг татаж гаргаж эхлэв. Дөрөв таван зөгий толгойгоо гаргаж, ширүүн дуугарав.
«Би байр түрээслүүлдэг зуршилгүй; энэ бол халдлага!» гэж Титтлмаус хатагтай хэлэв. «Тэднийг гаргуулна —
Жжж! Жжж! Жжжж!» — «Надад хэн туслах бол?
Жжж, Вжж, Вжжж!»
— «Жексон ноёныг дуудахгүй; тэр хэзээ ч хөлөө арчдаггүй.»
Миссис Титтлмаус үдийн хоолны дараа зөгийнүүдийн асуудлыг шийдэхээр шийдлээ.
Тэрээр угтварт өрөөндөө буцаж ирэхэд бүдүүн дуугаар хэн нэгэн ханиалгаж байгааг сонсов; тэнд мистер Жэксон өөрөө суугаа байлаа!
Тэрээр жижигхэн тэргэнцэр сандал дээр бүхэлдээ суугаад, эрхий хуруугаа эргүүлж, инээмсэглэн, хөлөө голомтны тулгуур дээр тавьсан байв.
Тэрээр хашааны доорх шуудуунд, маш бохир нойтон суваг дотор амьдардаг байлаа.
«Сайн байна уу, ноён Жэксон? Өө, та маш их норчихжээ!»
«Баярлалаа, баярлалаа, баярлалаа, хатагтай Титтлмаус! Би нэг хэсэг суугаад хатаая» гэж ноён Жэксон хэлэв.
Тэр суугаад инээмсэглэж, цув дээлийнхээ үзүүрээс ус дуслав. Хатагтай Титтлмаус шүүрээ барин тойрон цэвэрлэв.
Тэр удаан суусан тул түүнд оройн хоол идэх үү гэж асуухад хүрлээ.
Эхлээд тэр түүнд интоорын үрийг санал болгов.
«Баярлалаа, баярлалаа, хатагтай Титтлмаус! Шүд алга, шүд алга, шүд алга!» гэж ноён Жэксон хэлэв.
Тэр амаа огт хэрэггүйгээр маш өргөн нээв; тэрээр үнэхээр нэг ч шүдгүй байлаа.
Тэгээд тэр түүнд өвсний үрийг санал болгов—«Тидли, видли, видли! Пуфф, пуфф, пуфф!» гэж Жексон ноён хэлэв. Тэр өвсний үрийг өрөөний хаана хаана ч үлээв.
«Баярлалаа, баярлалаа, баярлалаа, Титлмаус хатагтай! Одоо би үнэхээр—үнэхээр хүсч байгаа зүйл бол—бяцхан аяга зөгийн бал юм!»
«Надад байхгүй байна, ноён Жэксон,» гэж хатагтай Титтлмаус хэлэв.
«Тиддли, виддли, виддли, хатагтай Титтлмаус!» гэж инээмсэглэсэн ноён Жэксон хэлэв, «Би үүнийг үнэрлэж байна; тийм учраас ирсэн юм.»
Ноён Жэксон ширээнээс аажуухан босож, шүүгээнүүдийг харж эхлэв.
Хатагтай Титтлмаус угаалгын даавуугаа барин түүний ард дагаж, зочны өрөөний шалан дээрх том нойтон хөлийн мөрүүдийг арчив.
Шүүгээнд зөгийн бал байхгүй гэдэгт итгэлтэй болсон тэрээр дамжлагаар алхаж эхлэв.
«Үнэхээр, үнэхээр, та наалдаж үлдэх болно, ноён Жэксон!»
«Тиддли, виддли, виддли, хатагтай Титтлмаус!»
Эхлээд тэрээр зоогийн өрөөнд шургаж орлоо.
«Тиддли, виддли, виддли? Бал байхгүй юу? Бал байхгүй юу, хатагтай Титтлмаус?»
Таваг тавиур дотор гурван мөлхөгч амьтан нуугдаж байлаа. Тэдний хоёр нь зугтаж чадсан ч хамгийн жижгийг нь тэрээр барьж авлаа.
Тэгээд тэр хадгалах өрөөнд шургаж орлоо. Мисс Баттерфлай чихэр амсаж байсан ч цонхоор нисэн гарчихлаа.
«Тиддли, виддли, виддли, Мисс Титтлмаус; танд зочид их байдаг юм байна!»
«Урилгагүйгээр ирсэн зочид!» гэж Мисс Томасина Титтлмаус хэллээ.
Тэд элсэн гарцаар явав—
«Тиддли виддли—»
«Бзз! Визз! Визз!»
Тэрээр буланд Баббитти-тай тааралдаж, түүнийг хазаж аваад, дахин тавив.
«Би зөгийг дургүй. Тэд бүгд үстэй,» гэж Жексон ноён цамцныхаа ханцуйгаар амаа арчиж хэлэв.
«Гар, чи муухай хөгшин гөлөг!» гэж Баббитти Бамбл хашхирав.
«Би галзуурах нь!» гэж Титтлмаус хатагтай зандарч хэлэв.
Тэрээр самрын өрөөнд орж хаалгаа хаасан бол Жексон ноён зөгийн үүрийг татан гаргав. Тэр хатгуулахаас огт эмээхгүй байсан.
Титтлмаус хатагтай гарч ирэхэд—хүн бүр явчихсан байлаа.
Гэвч эмх замбараагүй байдал нь аймшигтай байв—
«Ийм бузар дэлбэрэлтийг би хэзээ ч үзээгүй—зөгийн балны толбо; хөвд, өвсний үр—том жижиг бохир хөлийн мөр—миний цэвэрхэн гэрийн хаа сайгүй!»
Тэрээр хөвдийг болон лааны үлдэгдлийг цуглуулав.
Дараа нь гадагш гарч, хаалганы нүхийг хэсэгчлэн бөглөхийн тулд мөчрүүд авчирлаа.
«Би үүнийг Жексон ноёнд хэтэрхий нарийн болгоно!»
Тэрээр агуулахаас зөөлөн саван, фланель даавуу, шинэ угаалгын сойз авчирлаа. Гэвч тэр улам цааш ажиллах хэтэрхий ядарсан байлаа. Эхлээд тэр сандал дээрээ нойрмоглоод, дараа нь унтлагын өрөөндөө орлоо.
«Энэ гэр хэзээ нэгэн цагт дахин цэвэрхэн болох уу?» гэж өрөвдөлтэй хатагтай Титтлмаус хэллээ.
Дараагийн өглөө тэр маш эрт босож, хоёр долоо хоног үргэлжилсэн хаврын их цэвэрлэгээ эхлүүлэв.
Тэр шүүрдэж, угааж, тоосыг арчив; мөн гар тавилгаа зөгийн лааны тосоор үрж, жижиг цагаан тугалган халбагуудаа гялалзуулав.
Бүх зүйл гоё цэвэрхэн болсны дараа тэр Жексон ноёнгүйгээр өөр таван жижиг хулгана нарт зоог барилаа.
Тэр зоогийн үнэрийг мэдэрч эрэг дагуу дээш ирсэн боловч хаалгаар дотогш шахаж орж чадсангүй.
Тэгээд тэд цонхоор түүнд үхрийн нүдний аягаар балын шүүс өгөв, тэр огт гомдоогүй.
Тэр гадаа нарны гэрэлд суугаад—
«Тиддли, виддли, виддли! Эрүүл мэндэд тань, хатагтай Титтлмаус!» гэж хэлэв.
