Full Text: မစ္စတစ်တယ်မောက်စ်၏ ဇာတ်လမ်း
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: မစ္စတစ်တယ်မောက်စ်၏ ဇာတ်လမ်း
တစ်ခါတစ်ရံက သစ်တောကြွက်လေးတစ်ကောင်ရှိခဲ့သည်၊ သူမ၏နာမည်မှာ မစ္စတစ်တယ်မောက်စ် ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဆောင်းကာကွယ်ရာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်ရှိ မြေဘဏ်ငယ်လေးတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။
ဘယ်လောက်ထူးဆန်းတဲ့အိမ်လေးလဲ! သဲနှင့်ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းကြောင်းများစွာသည် ကြားခံပိုက်ဆံသိုလှောင်ခန်းများ၊ အခွံမာသီးသိုလှောင်ခန်းများနှင့် မျိုးစေ့သိုလှောင်ခန်းများဆီသို့ ဦးတည်နေပြီး၊ ထိုအရာအားလုံးသည် ချုံပင်၏အမြစ်များကြားတွင် တည်ရှိနေသည်။
မီးဖိုချောင်တစ်ခု၊ ဧည့်ခန်းတစ်ခု၊ အစားအသောက်သိုလှောင်ခန်းတစ်ခု နှင့် အစားအသောက်ထားသောခန်းတစ်ခု ရှိသည်။
ထို့အပြင်၊ Mrs. Tittlemouse ၏ အိပ်ခန်းလည်း ရှိသေးသည်၊ သူမသည် ထိုအိပ်ခန်းထဲတွင် «သေးငယ်သောသေတ္တာကုတင်လေး» ပေါ်၌ အိပ်ပျော်လေသည်!
မစ္စတစ်တယ်လ်မောက်စ် သည် အလွန်တင်းကျပ်သော သပ်ရပ်ရှင်းလင်းမှုကို နှစ်သက်သည့် သေးငယ်သော မောက်စ်တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး၊ နူးညံ့သောသဲနှင့်ဖြည့်ထားသည့် ကြမ်းပြင်များကို အမြဲတမ်း တံမြက်စည်းဖြင့်သုတ်ကာ ဖုန်သုတ်နေတတ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ ပိုးကောင်တစ်ကောင်သည် လမ်းကြောင်းများထဲတွင် လမ်းပျောက်သွားတတ်သည်။
«ရှူး! ရှူး! ညစ်ညမ်းသောခြေထောက်လေးများ!» ဟု မစ္စတစ်တယ်လ်မောက်စ် က ဖုန်ကောက်ပန်းကန်ကို တချောင်းချောင်းခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
တစ်နေ့သောနေ့တွင် အိုမင်းသောမိန်းမလေးတစ်ဦးသည် အနီရောင်အစက်အပြောက်ပါသောဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အပြေးအလွှားသွားလာနေလေသည်။
«သင်၏အိမ်မီးလောင်နေပြီ၊ မယ်တော် Ladybird! သင်၏သားသမီးများထံ အိမ်သို့ပျံသန်းပြန်သွားပါ!»
နောက်တစ်နေ့တွင်၊ ဝိုင်းဝန်းထွားကြီးသော ပင့်ကူတစ်ကောင် မိုးရွာသောကြောင့် အကာအကွယ်ရှာ၍ ဝင်လာသည်။
«ခွင့်တောင်းပါရစေ၊ ဒီနေရာဟာ Miss Muffet ရဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူးလား။»
«သွားပါ၊ မင်းဟာ ရဲတင်းတဲ့ ဆိုးညစ်တဲ့ ပင့်ကူ! ငါ့ရဲ့ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းတဲ့ အိမ်တစ်ခွင်မှာ ပင့်ကူအိမ်ကြိုးအပိုင်းအစတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ!»
သူမသည် ပင့်ကူကို ပြတင်းပေါက်မှ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
သူသည် ကြိုးပါးပါးလေးဖြင့် ချုံပင်ကို ဆင်းသွားလေသည်။
မစ္စတစ်တယ်မောက်စ် သည် ညစာအတွက် ချယ်ရီသီးစေ့များနှင့် ဆူးပင်မျိုးစေ့များ သွားယူရန် အဝေးရှိ သိုလှောင်ခန်းဆီသို့ ခရီးဆက်သွားလေသည်။
လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်လုံး သူမသည် နှာခေါင်းဖြင့် နံ့ရှုကာ ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်ရှုလေသည်။
«ပျားရည်နံ့တစ်ခုခု ရနေသည်၊ အပြင်ဘက် ချုံပင်ထဲမှ နွားနှင်းဆီပန်းများ၏ နံ့လောင်းသည်လော? ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ညစ်ပတ်သော ခြေရာများကို ငါမြင်နေရသည်ဟု သေချာပေါ်ပင်ဖြစ်သည်။»
ထောင့်တစ်ခုကို ကျော်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူမသည် Babbitty Bumble နှင့် တွေ့မိလေသည်—
«ဇစ်ဇ်ဇ်၊ ဘစ်ဇ်၊ ဘစ်ဇ်ဇ်ဇ်!» ဟု ပျားကြီးက ပြောလေသည်။
မစ္စစ် Tittlemouse သည် သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ လက်တွင် ရှင်းလင်းတံ ရှိလျှင် ကောင်းမည်ဟု ထင်မိသည်။
«မင်္ဂလာပါ၊ Babbitty Bumble၊ ကျွန်မ ပျားဆီမာ နည်းနည်း ဝယ်ချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ? ဘာကြောင့် အမြဲတမ်း ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်ပြီး ဇစ်ဇ်ဇ်၊ ဘစ်ဇ်၊ ဘစ်ဇ်ဇ်ဇ် လို့ ပြောနေတာလဲ?»
မစ္စစ် Tittlemouse သည် စိတ်တိုလာသည်။
«ဇစ်ဇ်ဇ်၊ ဝစ်ဇ်၊ ဝစ်ဇ်ဇ်ဇ်!» ဟု Babbitty Bumble သည် စိတ်တိုသောအသံဖြင့် ကျီးကန်းလိုက်လေသည်။ သူမသည် လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ဘေးဘေးစောင်းစောင်း လျှောက်သွားကာ၊ တစ်ချိန်က သစ်ကြားသီးများ သိမ်းဆည်းရာ အိမ်သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ဝင်ပျောက်သွားလေသည်။
Mrs. Tittlemouse သည် ခရစ်စမတ်မတိုင်မီ သစ်ကြားသီးများကို စားပြီးခဲ့ပြီ၊ ထို့ကြောင့် သိုလှောင်ခန်းသည် ဗလာဖြစ်နေသင့်သည်။
သို့သော် ၎င်းသည် ရှုပ်ထွေးသောခြောက်သွေ့သည့် မြက်ခင်းများဖြင့် ပြည့်နေလေသည်။
မစ္စစ် တစ်တယ်မောက်စ် သည် နှင်းဆီမြက်ကို ဆွဲထုတ်စပြုလေသည်။ ပျားများ နှစ်လေးကောင်မျှ ခေါင်းထုတ်ကြကာ ဆူညံစွာ ပျံသန်းလေသည်။
«ကျွန်မသည် အခန်းငှားရမ်းသည့် အကျင့် မရှိပါ၊ ဤသည် ကျူးကျော်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်!» ဟု မစ္စစ် တစ်တယ်မောက်စ် က ပြောလေသည်။ «ကျွန်မ သူတို့ကို နှင်ထုတ်မည်—
ဘစ်ဇ်! ဘစ်ဇ်! ဘစ်ဇ်ဇ်!»—«ဘယ်သူ ကူညီမည်နည်း ဟု ကျွန်မ တွေးမိသည်။
ဘစ်ဇ်ဇ်၊ ဝစ်ဇ်ဇ်၊ ဝစ်ဇ်ဇ်ဇ်!»
—«မစ္စတာ ဂျက်ဆင် ကိုတော့ ကျွန်မ မလိုချင်ပါ၊ သူသည် ခြေထောက်ကို တစ်ခါမျှ သုတ်တတ်သည် မဟုတ်ပါ။»
မစ္စတာ Tittlemouse သည် ပျားများကို နေ့လည်စာစားပြီးမှ ကိုင်တွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူမ ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ဝဝဆိမ့်သောအသံဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက် ချောင်းဆိုးနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်၊ ထိုနေရာတွင် မစ္စတာ Jackson ကိုယ်တိုင် ထိုင်နေလေသည်!
သူသည် သေးငယ်သော တုန်လှုပ်ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ထိုင်ကာ၊ မိမိလက်မများကို လှည့်ပတ်ကစားလျက် ပြုံးမောနေသည်၊ ၎င်း၏ ခြေထောက်များကို မီးခုံကာရံပေါ်တင်ထားသည်။
သူသည် ကာရံပင်ချုံ၏ အောက်ရှိ မြောင်းတစ်ခုတွင်၊ အလွန်ညစ်ပတ်ပြီး စိုစွတ်သော မြောင်းကျင်းထဲ၌ နေထိုင်သည်။
«မစ္စတာ ဂျက်ဆင်၊ နေကောင်းလား။ အိုမလေး၊ ရေတွေ အရမ်းစိုနေပါလား!»
«ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မစ္စတစ်တယ်လ်မောက်စ်! ခဏလောက် ထိုင်ပြီး တကိုယ်လုံး ခြောက်အောင် နေလိုက်ဦးမယ်» ဟု မစ္စတာ ဂျက်ဆင်က ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ထိုင်ကာ ပြုံးနေပြီး၊ သူ့ကုတ်အင်္ကျီ အောက်ဖျားမှ ရေများ ယိုကျနေသည်။ မစ္စတစ်တယ်လ်မောက်စ်သည် မော့ပ်ကိုင်ကာ ပတ်လည် သန့်ရှင်းနေသည်။
သူသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိုင်နေသောကြောင့် ညစာစားမည်လားဟု မေးရလောက်အောင်ဖြစ်ခဲ့သည်။
ပထမဦးစွာ သူမသည် ချယ်ရီသီးစေ့များကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
«ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မစ္စစ် Tittlemouse! သွားမရှိ၊ သွားမရှိ၊ သွားမရှိ!» ဟု မစ္စတာ Jackson က ပြောခဲ့သည်။
သူသည် မလိုအပ်ဘဲ ပါးစပ်ကို အလွန်ကျယ်ကျယ် ဟောင်းခဲ့သည်၊ သူ့ပါးစပ်တွင် သွားတစ်ချောင်းမျှပင် မရှိသည်မှာ သေချာပေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူ့အား ဆူးပင်မျိုးစေ့ပွင့်ကလေးများကို ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်— «တစ်ဒလီ၊ ဝစ်ဒလီ၊ ဝစ်ဒလီ! ပူး၊ ပူး၊ ပူး!» ဟု မစ္စတာ ဂျက်ဆင် က ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဆူးပင်မျိုးစေ့ပွင့်များကို အခန်းတစ်ခန်းလုံးသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
«ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ မစ္စက် တစ်တယ်လ်မောက်စ်! အခု ကျွန်တော် တကယ်တကယ် လိုချင်တာကတော့— ပျားရည်လေးနည်းနည်း ပါပဲ!»
«ကျွန်မမှာ မရှိဘူးလို့ ထင်ပါတယ်၊ မစ္စတာ ဂျက်ဆင်»၊ မစ္စစ် တစ်တယ်မောက်စ် က ပြောလိုက်သည်။
«တစ်ဒယ်လီ၊ ဝစ်ဒယ်လီ၊ ဝစ်ဒယ်လီ၊ မစ္စစ် တစ်တယ်မောက်စ်!» ပြုံးနေသော မစ္စတာ ဂျက်ဆင် က ပြောလိုက်သည်၊ «ကျွန်တော် အနံ့ ရနေတယ်၊ ဒါကြောင့်မို့ လာလည်တာပါ။»
မစ္စတာ ဂျက်ဆင် သည် စားပွဲမှ လေးလံစွာ ထကာ၊ သိုလှောင်ခန်းများကို ကြည့်ရှုရန် စတင်လိုက်သည်။
မစ္စစ် တစ်တယ်မောက်စ် သည် သူ၏ ကြီးမားစိုရွဲနေသော ခြေရာများကို ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်မှ သုတ်ရန် ပန်းကန်သုတ်ပဝါ ကိုင်ကာ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။
သူသည် စားသောက်ဆိုင်ခန်းများထဲတွင် ပျားရည်မရှိကြောင်း မိမိကိုယ်ကို သေချာစေပြီးနောက်၊ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာခဲ့သည်။
«မဟုတ်မဟုတ်၊ မဟုတ်မဟုတ်၊ ခင်ဗျားကပ်ကျနေမှာပဲ၊ မစ္စတာ ဂျက်ဆင်!»
«တစ်ဒလီ၊ ဝစ်ဒလီ၊ ဝစ်ဒလီ၊ မစ္စက် တစ်တယ်မောက်စ်!»
အရင်ဆုံး သူသည် အစားအသောက်သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ညှစ်ဝင်သွားသည်။
«တစ်ဒလီ၊ ဝစ်ဒလီ၊ ဝစ်ဒလီ? ပျားရည်မရှိဘူးလား? ပျားရည်မရှိဘူးလား၊ Mrs. Tittlemouse?»
ပန်းကန်ချပ်ကိုင်ထားသော ကြိုးပေါ်တွင် တွားသွားတတ်သော သတ္တဝါသုံးကောင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ နှစ်ကောင်မှာ ထွက်ပြေးသွားနိုင်သော်လည်း၊ အသေးဆုံးကောင်ကိုမူ သူဖမ်းမိသည်။
ထို့နောက် သူသည် အစားအသောက်သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ညှစ်ဝင်သွားလေသည်။ Miss Butterfly သည် သကြားကို စမ်းသပ်နေသော်လည်း၊ သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှ ပျံထွက်သွားလေသည်။
«တစ်ဒလီ၊ ဝစ်ဒလီ၊ ဝစ်ဒလီ၊ Mrs. Tittlemouse ရေ၊ သင့်ဆီမှာ ဧည့်သည်တွေ အများကြီးရှိပုံပဲ!»
«ဖိတ်ကြားချက်မရှိဘဲ လာကြတာပဲ!» ဟု Mrs. Thomasina Tittlemouse က ပြောလေသည်။
သူတို့သည် သဲလမ်းလေးတစ်လျှောက် သွားကြ၏—
«တစ်ဒလီ ဝစ်ဒလီ—»
«ဘာဇ်! ဝစ်ဇ်! ဝစ်ဇ်!»
သူသည် ထောင့်ကွေးတစ်ခုတွင် Babbitty နှင့် တွေ့ကာ မြိုချလိုက်ပြီး ထပ်မံ ထုတ်ချလိုက်၏။
«ကျွန်တော် ပျားကြီးများကို မကြိုက်ပါ။ သူတို့ကိုယ်မှာ အမွေးများ ဖုံးနေသည်» ဟု Mr. Jackson က မိမိကိုတ်လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်ရင်း ပြောလေ၏။
«ထွက်သွားပါ၊ ဆိုးညစ်သော ဖားကြီးရေ!» ဟု Babbitty Bumble က အော်ဟစ်လိုက်၏။
«ကျမ ရူးသွပ်သွားတော့မည်!» ဟု Mrs. Tittlemouse က ဆူပူတိုင်းတိုင်း ပြောလေ၏။
သူမသည် အခွံမာသိုလှောင်ခန်းထဲတွင် ပိတ်ကာနေစဉ်၊ မစ္စတာ Jackson က ပျားအုံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပျားဆောင်ခြင်းကို လုံးဝ မကြောက်ဟန်တူသည်။
မစ္စတစ် Tittlemouse သတိရဲရဲဖြင့် ထွက်လာသောအခါ၊ လူတိုင်းသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အိမ်ထဲ၏ ရှုပ်ထွေးမှုမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်—
«ဒီလောက် ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေးကြီး ဘယ်တော့မှ မမြင်ဖူးဘူး—ပျားရည်ကွက်တွေ၊ မှိုနှင့် ပန်းဝါမွှေးပွင့်တွေ—ကြီးသေးမညီ ညစ်ညမ်းသော ခြေရာတွေ—ငါ့ရဲ့ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသော အိမ်တစ်လျှောက်လုံးမှာ!»
သူမသည် မော့စ်နှင့် ပျားဆီကြွင်းများကို စုကောက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အပြင်သို့ထွက်ကာ အကိုင်းအမြစ်အချို့ကို ယူဆောင်လာပြီး တံခါးရှေ့ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
«မစ္စတာ ဂျက်ဆင်အတွက် ဝင်ရန် အလွန်ကျဉ်းသွားအောင် လုပ်မည်!»
သူမသည် သိုလှောင်ခန်းမှ နူးညံ့သောဆပ်ပြာ၊ ပိတ်စ၊ နှင့် အသစ်သောတိုက်ဆေးတံတို့ကို သယ်ယူလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် နောက်ထပ်ဘာမျှ ဆက်လုပ်ရန် အလွန်ပင်ပန်းနေပြီ။ ဦးစွာ သူမသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားပြီး၊ ထို့နောက် အိပ်ရာဝင်သွားလေသည်။
«ဒါတွေ တစ်ချိန်ချိန်မှာ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းလာပါ့မလား» ဟု ဆင်းရဲသော မစ္စစ် တစ်တယ်မောက်စ် က ဆိုလေသည်။
နောက်နေ့မနက် သူမသည် အလွန်စောစော ထလာပြီး နှစ်ပတ်ကြာ ဆောင်းဦးသန့်ရှင်းရေးကို စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
သူမသည် လှည်းကျင်းဖြင့် သုတ်ကာ၊ ပွတ်တိုက်ကာ၊ ဖုန်ခါကာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ပျားရည်ဖြင့် ပရိဘောဂများကို တောက်ပအောင် သုတ်ကာ၊ သေးငယ်သော သံဇွန်းလေးများကိုလည်း ကြည်လင်တောက်ပအောင် ပွတ်တိုက်ခဲ့သည်။
အရာအားလုံး လှပစွာ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသွားသောအခါ၊ သူမသည် Mr. Jackson မပါဘဲ အခြားသောကြွက်လေးငါးကောင်ကို ပါတီဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
သူသည် ပါတီ၏အနံ့ကို ရှုံ့ကာ ကမ်းပါးပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သော်လည်း တံခါးဝမှ ဝင်ရောက်ရန် ညှစ်ဝင်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် acorn ခွက်လေးများဖြင့် honeydew ကို သူ့ထံ ပေးပို့လိုက်သည်၊ သူကလည်း လုံးဝ စိတ်မဆိုးပါ။
သူသည် အပြင်ဘက်တွင် နေရောင်ခြည်အောက်၌ ထိုင်ကာ ဆိုလေသည်—
«Tiddly, widdly, widdly!» ကျန်းမာချမ်းသာပါစေ၊ Mrs. Tittlemouse!
