मिसेस टिटिलमाउसको कथा

एकादेशमा एउटी वन-मुसा थिई, र उनको नाम मिसेस टिटलमाउस थियो।
उनी झाडीमुनिको एउटा ढिस्कोमा बस्थिन्।

कस्तो रमाइलो घर! त्यहाँ गजौँ गज लामा बलौटे बाटोहरू थिए, जसले भण्डार कोठाहरू, बदामका तहखानाहरू र बीउका तहखानाहरूसम्म पुर्‍याउँथे, र ती सबै झाडीको बारका जराहरूका बीचमा थिए।

त्यहाँ एउटा भान्साघर, एउटा बैठक कोठा, एउटा भण्डार कोठा र एउटा खानेकुरा राख्ने कोठा थियो।
साथै, त्यहाँ मिसेस टिटलमाउसको सुत्ने कोठा थियो, जहाँ उनी एउटा सानो बाकसको ओछ्यानमा सुत्थिन्!

मिसेस टिटिलमाउस एकदमै सफा र चिटिक्क पर्ने स्वभावकी सानी मुसा थिइन्, जो सधैँ नरम बलौटे भुइँहरू बढार्ने र धुलो पुछ्ने गर्थिन्।
कहिलेकाहीँ एउटा खपटे कीरा गल्लीहरूमा आफ्नो बाटो भुल्थ्यो।
“शुह! शुह! साना फोहोर खुट्टाहरू!“ आफ्नो डस्टप्यान खटखटाउँदै मिसेस टिटिलमाउसले भनिन्।

अनि एक दिन एउटी सानी बूढी महिला रातो थोप्ले चोगा लगाएर तलमाथि दौडिइन्।
“तिम्रो घरमा आगो लागेको छ, मदर लेडीबर्ड! उडेर आफ्ना बच्चाहरूकहाँ घर जाऊ!”

अर्को दिन, एउटा ठूलो मोटो माकुरो पानीबाट ओत लाग्न भित्र आयो।
“माफ गर्नुहोला, के यो मिस मफेटको होइन र?”
“यहाँबाट गइहाल, ए ढीठ, खराब माकुरा! मेरो राम्रो सफा घरभरि जालोका टुक्राहरू छोड्ने!”

उनले माकुरालाई झ्यालबाट बाहिर निकालिदिइन्।
उसले एउटा लामो र मसिनो धागोको टुक्राले आफूलाई झाडीबाट तल झार्यो।

मिसेस टिटिलमाउस रातिको खानाको लागि चेरीको दाना र थिसल-डाउनको बीउ ल्याउन एउटा टाढाको भण्डार कोठातिर लागिन्।
बाटोभरि उनले सुँघिन्, र भुइँमा हेरिन्।
“मलाई महको बास्ना आइरहेको छ; के यो बाहिर झाडीमा भएको काउस्लिप्सको हो? म पक्का छु कि म साना फोहोर खुट्टाका डोबहरू देख्न सक्छु।”

अचानक एउटा कुनामा, उनले ब्याबिटी बम्बललाई भेटिन्—
"जिज, बिज, बिज्ज!" भमराले भन्यो।
श्रीमती टिटिलमाउसले उसलाई कडा नजरले हेरिन्। उनले आफूसँग एउटा कुचो भएको भए हुन्थ्यो भन्ने चाहिन्।
"शुभ-दिन, ब्याबिटी बम्बल; म केही मौरीको मैन किन्न पाउँदा खुसी हुनेछु। तर तिमी यहाँ तल के गर्दैछौ? तिमी किन सधैं झ्यालबाट भित्र आउँछौ, र जिज, बिज, बिज्ज भन्छौ?"
श्रीमती टिटिलमाउस रिसाउन थालिन्।

“जिज, विज, विज्ज!“ ब्याबिटी बम्बलले चिडचिडे मसिनो स्वरमा उत्तर दिइन्। उनी एउटा गल्ली हुँदै छेउ पर्दै गइन्, र ओकको दाना राख्न प्रयोग गरिने एउटा भण्डार कोठामा हराइन्।
श्रीमती टिटिलमाउसले क्रिसमसभन्दा अघि नै ती ओकका दानाहरू खाइसकेकी थिइन्; भण्डार कोठा खाली हुनुपर्ने थियो।
तर यो लथालिङ्ग सुक्खा झ्याउले भरिएको थियो।

श्रीमती टिटिलमाउसले झ्याउ निकाल्न थालिन्। अरू तीन वा चारवटा मौरीहरूले आफ्नो टाउको बाहिर निकाले, र रिसाएर भुनभुनाए।
"मलाई कोठा भाडामा दिने बानी छैन; यो त अतिक्रमण हो!" श्रीमती टिटिलमाउसले भनिन्। "म यिनीहरूलाई बाहिर निकाल्न लगाउँछु—
बज! बज! बज्ज!"—"मलाई कसले मद्दत गर्ला?
बिज, विज, विज्ज!"
—"म मिस्टर ज्याक्सनलाई बोलाउँदिनँ; उनी कहिल्यै आफ्नो खुट्टा पुछ्दैनन्।"

मिसेस टिटलमाउसले मौरीहरूलाई खाना खाएपछिसम्मका लागि छोड्ने निर्णय गरिन्।
जब उनी बैठक कोठामा फर्किन्, उनले कसैले मोटो स्वरमा खोकेको सुनिन्; र त्यहाँ मिस्टर ज्याक्सन आफैं बसेका थिए!
उनी एउटा सानो हल्लिने कुर्सीमा पूरै फैलिएर, आफ्ना बूढीऔंलाहरू घुमाउँदै र मुस्कुराउँदै, अगेनाको बारमा खुट्टा राखेर बसेका थिए।
उनी झाडीमुनिको ढलमा, एउटा धेरै फोहोर र भिजेको खाल्डोमा बस्थे।

“तपाईंलाई कस्तो छ, मिस्टर ज्याक्सन? ओहो, तपाईं त धेरै भिज्नुभएछ!”
“धन्यवाद, धन्यवाद, धन्यवाद, मिसेस टिटलमाउस! म एकछिन बस्छु र आफूलाई सुकाउँछु,” मिस्टर ज्याक्सनले भन्नुभयो।
उहाँ बस्नुभयो र मुस्कुराउनुभयो, र उहाँको कोटको फेदबाट पानी तप्कियो। मिसेस टिटलमाउस मप लिएर वरिपरि घुम्नुभयो।

ऊ यति लामो समयसम्म बस्यो कि उसलाई खाना खाने हो कि भनेर सोध्नुपर्‍यो।
सुरुमा उनले उसलाई चेरीको बियाँ दिइन्।
“धन्यवाद, धन्यवाद, मिसेस टिटलमाउस! दाँत छैन, दाँत छैन, दाँत छैन!“ मिस्टर ज्याक्सनले भने।
उसले अनावश्यक रूपमा आफ्नो मुख एकदमै ठूलो खोल्यो; उसको मुखमा पक्कै पनि एउटा दाँत थिएन।

त्यसपछि उनले उहाँलाई थिसल-डाउनको बिउ दिइन्—"टिड्ली, विड्ली, विड्ली! पफ, पफ, पफ!" मिस्टर ज्याक्सनले भन्नुभयो। उहाँले त्यो थिसल-डाउनलाई फुकेर कोठाभरि उडाइदिनुभयो।
"धन्यवाद, धन्यवाद, धन्यवाद, मिसेस टिटिलमाउस! अब मलाई साँच्चै—साँच्चै मन पर्ने कुरा भनेको— एक सानो कचौरा मह हो!"

“मलाई माफ गर्नुहोला, मसँग त्यो अलिकति पनि छैन, मिस्टर ज्याक्सन,” मिसेस टिट्टलमाउसले भनिन्।
“टिड्ली, विड्ली, विड्ली, मिसेस टिट्टलमाउस!” मुस्कुराउँदै मिस्टर ज्याक्सनले भने, “म यसको बास्ना सुँघ्न सक्छु; त्यसैले त म यहाँ भेट्न आएको हुँ।”
मिस्टर ज्याक्सन टेबलबाट भारी शरीर लिएर उठे, र दराजहरूभित्र हेर्न थाले।
बैठक कोठाको भुइँबाट उनका ठूला भिजेका पाइलाका डोबहरू पुछ्नका लागि, मिसेस टिट्टलमाउस एउटा भाँडा पुछ्ने कपडा लिएर उनको पछि-पछि गइन्।

जब उसले दराजहरूमा मह छैन भनेर पक्का गर्‍यो, ऊ गल्ली हुँदै हिँड्न थाल्यो।
"साँच्चै, साँच्चै, तपाईं नराम्ररी अड्किनुहुनेछ, मिस्टर ज्याक्सन!"
"टिड्ली, विड्ली, विड्ली, मिसेस टिटलमाउस!"

सबैभन्दा पहिले ऊ भण्डार कोठामा छिर्‍यो।
“टिड्ली, विड्ली, विड्ली? मह छैन? मह छैन, मिसेस टिटिलमाउस?“
प्लेट राख्ने र्‍याकमा तीनवटा घिस्रने जीवहरू लुकिरहेका थिए। तीमध्ये दुईवटा भागे; तर सबैभन्दा सानोलाई उसले समात्यो।

त्यसपछि ऊ भण्डारकोठामा छिर्‍यो। मिस बटरफ्लाई चिनी चाख्दै थिइन्; तर उनी झ्यालबाट बाहिर उडिन्।
"टिड्ली, विड्ली, विड्ली, मिसेस टिटलमाउस; तपाईंका त धेरै पाहुनाहरू रहेछन् जस्तो छ!"
"त्यो पनि कुनै निमन्त्रणा बिना नै!" मिसेस थोमासिना टिटलमाउसले भनिन्।

उनीहरू बालुवाको बाटो हुँदै गए—
"टिड्ली विड्ली—"
"बज! विज! विज!"
उसले एउटा कुनामा ब्याबिटीलाई भेट्यो, र झ्याप्प मुखमा हाल्यो, अनि फेरि तल राख्यो।
"मलाई बम्बल मौरीहरू मन पर्दैन। तिनीहरूको शरीरभरि कडा रौँ हुन्छ," आफ्नो कोटको बाहुलाले मुख पुछ्दै मिस्टर ज्याक्सनले भने।
"बाहिर निस्क, ए खराब बुढो भ्यागुता!" ब्याबिटी बम्बलले चिच्याइन्।
"म त पागल हुने भएँ!" मिसेस टिटिलमाउसले हप्काइन्।

मिस्टर ज्याक्सनले मौरीको गोलो तानेर निकाल्दा उनी बदामको भण्डारमा आफूलाई थुनेर बसिन्। उनलाई मौरीले टोकेकोमा कुनै आपत्ति नभएको जस्तो देखिन्थ्यो।
जब मिसेस टिटलमाउसले बाहिर निस्कने साहस गरिन्—सबैजना गइसकेका थिए।
तर त्यहाँको फोहोर एकदमै भयानक थियो—
"मैले यस्तो लथालिङ्ग कहिल्यै देखेकी थिइनँ—महका दागहरू; अनि झ्याउ, र भुवाहरू—अनि साना र ठूला फोहोर खुट्टाका डोबहरू—मेरो राम्रो सफा घरभरि!"

उनले झ्याउ र बाँकी रहेको मौरीको मैन जम्मा गरिन्।
त्यसपछि उनी बाहिर गइन् र अगाडिको ढोका अलिकति बन्द गर्न केही साना हाँगाहरू ल्याइन्।
“म यसलाई मिस्टर ज्याक्सनको लागि धेरै सानो बनाउनेछु!“

उनले भण्डारकोठाबाट नरम साबुन, फ्लानेल र एउटा नयाँ रगट्ने ब्रस ल्याइन्। तर थप केही गर्न उनी धेरै थाकेकी थिइन्। पहिले उनी आफ्नै कुर्सीमा निदाइन्, र त्यसपछि उनी ओछ्यानमा गइन्।
"के यो फेरि कहिल्यै चिटिक्क होला र?" बिचरी मिसेस टिटिलमाउसले भनिन्।

भोलिपल्ट बिहान उनी धेरै सबेरै उठिन् र वसन्त ऋतुको सरसफाइ सुरु गरिन् जुन दुई हप्तासम्म चल्यो।
उनले बढारिन्, घोटिन्, र धुलो पुछिन्; अनि उनले फर्निचरलाई मौरीको मैनले रगडिन्, र आफ्ना साना टिनका चम्चाहरू टल्काइन्।

जब सबै कुरा सुन्दर ढंगले सफा र चिटिक्क भयो, उनले मिस्टर ज्याक्सन बिना अन्य पाँच साना मुसाहरूलाई पार्टी दिइन्।
उनले पार्टीको बास्ना पाए र डिलमा उक्लिए, तर उनी ढोकाबाट भित्र छिर्न सकेनन्।

त्यसैले उनीहरूले उसलाई झ्यालबाट कटुसको कचौराभरि हनिड्यू बाहिर थमाइदिए, र उसले अलिकति पनि नराम्रो मानेन।
ऊ बाहिर घाममा बस्यो, र भन्यो—
“टिड्ली, विड्ली, विड्ली! तपाईंको सुस्वास्थ्यको कामना, मिसेस टिटिलमाउस!“