ນິທານຂອງກະຕ່າຍນ້ອຍ ຟລັອບຊີ

ເພິ່ນວ່າກັນວ່າ ຜົນຂອງການກິນຜັກກາດຫອມຫຼາຍເກີນໄປ ແມ່ນເຮັດໃຫ້ງ່ວງນອນ.
ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍຮູ້ສຶກງ່ວງນອນເລີຍ ຫຼັງຈາກກິນຜັກກາດຫອມ; ແຕ່ວ່າ ຂ້ອຍກໍບໍ່ແມ່ນກະຕ່າຍ.
ພວກມັນມີຜົນເຮັດໃຫ້ ພວກ ຟລອບຊີ ບັນນີ ງ່ວງນອນຫຼາຍແທ້ໆ!

ເມື່ອ ເບັນຈາມິນ ບັນນີ ໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ລາວໄດ້ແຕ່ງງານກັບລູກພີ່ລູກນ້ອງຂອງລາວຊື່ ຟລອບຊີ. ພວກເຂົາມີຄອບຄົວໃຫຍ່, ແລະ ພວກເຂົາບໍ່ຄິດຮອບຄອບ ແລະ ເບີກບານມ່ວນຊື່ນຫຼາຍ.
ຂ້ອຍຈື່ຊື່ຂອງລູກໆແຕ່ລະໂຕຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້; ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວພວກເຂົາຖືກເອີ້ນວ່າ "ຟລອບຊີ ບັນນີ."

ເນື່ອງຈາກວ່າບໍ່ມີອາຫານກິນພຽງພໍສະເໝີໄປ, ເບັນຈາມິນ ຈຶ່ງມັກຈະໄປຢືມກະລ່ຳປີຈາກອ້າຍຂອງ ຟລັອບຊີ, ປີເຕີ ຣັບບິດ, ຜູ້ທີ່ເຮັດສວນກ້າເບ້ຍ.

ບາງຄັ້ງ ປີເຕີ ແຣບບິດ ກໍບໍ່ມີກະລ່ຳປີເຫຼືອ.

ເມື່ອສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນ, ພວກກະຕ່າຍ ຟລອບຊີ ໄດ້ຍ່າງຂ້າມທົ່ງຫຍ້າໄປຫາກອງຂີ້ເຫຍື້ອ, ຢູ່ໃນຮ່ອງນໍ້າທາງນອກສວນຂອງ ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ.
ກອງຂີ້ເຫຍື້ອຂອງ ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ແມ່ນມີຫຼາຍຢ່າງປົນກັນ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນມີກະປຸກແຍມ ແລະ ຖົງເຈ້ຍ, ແລະ ກອງຫຍ້າທີ່ຖືກຕັດກອງໃຫຍ່ຄືພູເຂົາຈາກເຄື່ອງຕັດຫຍ້າ (ເຊິ່ງມັກຈະມີລົດຊາດຄືນໍ້າມັນສະເໝີ), ແລະ ໝາກມາໂຣເນົ່າຈຳນວນໜຶ່ງ ແລະ ເກີບບູດເກົ່າໜຶ່ງຫຼືສອງເບື້ອງ. ມື້ໜຶ່ງ—ໂອ້ ຊ່າງໜ້າດີໃຈ!—ມີຜັກກາດຫອມທີ່ແກ່ເກີນໄປຈຳນວນຫຼາຍ, ເຊິ່ງໄດ້ "ແຕກຍອດ" ອອກດອກ.

ພວກ ຟລັອບຊີ ບັນນີ ພຽງແຕ່ພາກັນຍັດກິນຜັກສະລັດ. ຄ່ອຍໆ, ເທື່ອລະໂຕ, ພວກເຂົາກໍຈົມລົງສູ່ຄວາມຫຼັບໄຫຼ, ແລະ ນອນລົງໃນຫຍ້າທີ່ຕັດແລ້ວ.

ເບັນຈາມິນບໍ່ໄດ້ອ່ອນເພຍຫຼາຍເທົ່າກັບລູກໆຂອງລາວ. ກ່ອນຈະນອນຫຼັບ ລາວຍັງຮູ້ສຶກຕົວດີພໍທີ່ຈະເອົາຖົງເຈ້ຍມາຄຸມຫົວຂອງລາວໄວ້ ເພື່ອປ້ອງກັນແມງວັນ.

ພວກກະຕ່າຍນ້ອຍ ຟລັອບຊີ ບັນນີ ນອນຫຼັບຢ່າງມີຄວາມສຸກຢູ່ໃຕ້ແສງແດດອຸ່ນໆ. ຈາກເດີ່ນຫຍ້າທີ່ຢູ່ຖັດຈາກສວນ ມີສຽງດັງກະແຕັກໆຂອງເຄື່ອງຕັດຫຍ້າມາແຕ່ໄກ. ພວກແມງວັນສີຟ້າບິນສົ່ງສຽງຫຶ່ງໆຢູ່ອ້ອມກຳແພງ, ແລະ ໜູເຖົ້ານ້ອຍໂຕໜຶ່ງພວມຄ้ຸยເຂ່ຍຂີ້ເຫຍື້ອທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງໂຖແຍມ.
(ຂ້ອຍສາມາດບອກຊື່ຂອງນາງໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ໄດ້, ນາງຊື່ວ່າ ໂທມາຊິນາ ທິດໂທລເມົາສ໌, ເຊິ່ງເປັນໜູປ່າທີ່ມີຫາງຍາວ.)

ມັນຍ່າງດັງກອບແກບຜ່ານຖົງເຈ້ຍ, ແລະ ປຸກ ເບັນຈາມິນ ບັນນີ ໃຫ້ຕື່ນ.
ໂຕໜູຂໍໂທດຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ແລະ ບອກວ່າມັນຮູ້ຈັກ ປີເຕີ ຣັບບິດ.

ໃນຂະນະທີ່ລາວ ແລະ ເບັນຈາມິນ ກຳລັງລົມກັນຢູ່ໃກ້ໆກ້ອງກຳແພງ, ພວກເຂົາໄດ້ຍິນສຽງບາດຕີນໜັກໆຢູ່ເທິງຫົວຂອງພວກເຂົາ; ແລະ ທັນໃດນັ້ນ ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ກໍໄດ້ຖອກເສດຫຍ້າທີ່ຕັດແລ້ວເຕັມກະສອບລົງໃສ່ເທິງຕົວຂອງ ຟລັອບຊີ ບັນນີ ທີ່ກຳລັງນອນຫຼັບຢູ່! ເບັນຈາມິນ ໄດ້ໝູບຕົວລົງກ້ອງຖົງເຈ້ຍຂອງລາວ. ສ່ວນໂຕໜູໄດ້ລີ້ຢູ່ໃນໂຖແຍມ.

ພວກກະຕ່າຍນ້ອຍຍິ້ມຢ່າງຫວານຊື່ນໃນຂະນະທີ່ນອນຫຼັບພາຍໃຕ້ຫຍ້າທີ່ຫຼົ່ນລົງມາປົກຄຸມ; ພວກເຂົາບໍ່ຕື່ນເພາະວ່າຜັກກາດຫອມເຮັດໃຫ້ງ່ວງນອນຫຼາຍ.
ພວກເຂົາຝັນວ່າ ຟລັອບຊີ ແມ່ຂອງພວກເຂົາກຳລັງຫົ່ມຜ້າໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ໃນຕຽງຫຍ້າແຫ້ງ.
ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ກົ້ມເບິ່ງລົງມາຫຼັງຈາກທີ່ເທກະສອບຂອງລາວອອກຈົນໝົດ. ລາວເຫັນປາຍຫູນ້ອຍໆສີນ້ຳຕານທີ່ໜ້າຕະຫຼົກໂຜ່ຂຶ້ນມາຈາກກອງຫຍ້າທີ່ຖືກຕັດ. ລາວຈ້ອງເບິ່ງພວກມັນຢູ່ຄາວໜຶ່ງ.

ຈາກນັ້ນ ແມງວັນໂຕໜຶ່ງກໍບິນມາຈັບໃສ່ໂຕໜຶ່ງໃນພວກເຂົາ ແລະ ມັນກໍເໜັງຕີງ.
ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ປີນລົງມາໃສ່ກອງຂີ້ເຫຍື້ອ—
"ໜຶ່ງ, ສອງ, ສາມ, ສີ່! ຫ້າ! ກະຕ່າຍນ້ອຍ ຫົກໂຕ!" ລາວເວົ້າ ໃນຂະນະທີ່ລາວຈັບພວກເຂົາປ່ອນລົງໃນກະສອບຂອງລາວ. ພວກກະຕ່າຍ ຟລັອບຊີ ຝັນວ່າແມ່ຂອງພວກເຂົາກຳລັງພິກໂຕພວກເຂົາຢູ່ເທິງຕຽງ. ພວກເຂົາຂະຫຍັບໂຕໜ້ອຍໜຶ່ງໃນຂະນະທີ່ນອນຫຼັບ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງບໍ່ຕື່ນ.

ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ໄດ້ມັດກະສອບໄວ້ ແລະ ປະມັນໄວ້ເທິງກຳແພງ.
ລາວໄດ້ໄປເກັບມ້ຽນເຄື່ອງຕັດຫຍ້າ.

ໃນຂະນະທີ່ລາວບໍ່ຢູ່, ທ່ານນາງ ຟລອບຊີ ບັນນີ (ຜູ້ທີ່ຍັງຢູ່ເຮືອນ) ໄດ້ຍ່າງຂ້າມທົ່ງນາມາ.
ນາງໄດ້ແນມເບິ່ງກະສອບນັ້ນດ້ວຍຄວາມສົງໄສ ແລະ ຄິດວ່າທຸກຄົນໄປໃສກັນໝົດ?

ຈາກນັ້ນ ໜູກໍອອກມາຈາກກະປຸກແຍມຂອງນາງ, ແລະ ເບັນຈາມິນ ກໍເອົາຖົງເຈ້ຍອອກຈາກຫົວຂອງລາວ, ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ເລົ່າເລື່ອງລາວອັນແສນເສົ້າ.
ເບັນຈາມິນ ແລະ ຟລັອບຊີ ຮູ້ສຶກໝົດຫວັງ, ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດແກ້ເຊືອກໄດ້.
ແຕ່ ທ່ານນາງ ທິດໂທລເມົາສ໌ ເປັນຜູ້ທີ່ມີໄຫວພິບດີ. ນາງໄດ້ແທະເປັນຮູຢູ່ແຈລຸ່ມຂອງກະສອບ.

ພວກກະຕ່າຍນ້ອຍຖືກດຶງອອກມາ ແລະ ຖືກຍິກເພື່ອໃຫ້ພວກມັນຕື່ນ.
ພໍ່ແມ່ຂອງພວກມັນໄດ້ເອົາໝາກບວບເນົ່າສາມໜ່ວຍ, ແປງຂັດເກີບເກົ່າໜຶ່ງອັນ ແລະ ຫົວຜັກກາດເນົ່າສອງຫົວ ຍັດໃສ່ກະສອບເປົ່າ.

ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາທັງໝົດກໍລີ້ຢູ່ກ້ອງພຸ່ມໄມ້ ແລະ ຄອຍເບິ່ງ ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ.

ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ໄດ້ກັບຄືນມາ ແລະ ຈັບເອົາກະສອບຂຶ້ນມາ, ແລ້ວຫິ້ວມັນອອກໄປ.
ລາວຫິ້ວມັນຍານລົງ, ຄືກັບວ່າມັນຂ້ອນຂ້າງໜັກ.
ພວກກະຕ່າຍ ຟລັອບຊີ ໄດ້ຍ່າງຕາມຫຼັງໄປໃນໄລຍະຫ່າງທີ່ປອດໄພ.

ພວກເຂົາແນມເບິ່ງລາວເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງລາວ.
ແລະ ຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາກໍຄ່ອຍໆຍ່າງເຂົ້າໄປຫາປ່ອງຢ້ຽມເພື່ອຟັງ.

ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ໄດ້ໂຍນກະສອບລົງເທິງພື້ນຫີນໃນແບບທີ່ອາດຈະເຮັດໃຫ້ພວກກະຕ່າຍ ຟລັອບຊີ ເຈັບປວດຢ່າງໜັກ, ຖ້າຫາກວ່າພວກມັນບັງເອີນຢູ່ທາງໃນນັ້ນ.
ພວກມັນສາມາດໄດ້ຍິນສຽງລາວລາກຕັ່ງອີ້ຂອງລາວໄປຕາມແຜ່ນຫີນປູພື້ນ, ແລະ ຫົວຫຶໆ—
"ໜຶ່ງ, ສອງ, ສາມ, ສີ່, ຫ້າ, ຫົກ ກະຕ່າຍນ້ອຍ!" ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ເວົ້າ.

"ຫື? ນັ້ນແມ່ນຫຍັງ? ພວກມັນເຮັດຫຍັງເພພັງອີກແລ້ວ?" ທ່ານນາງ ແມັກເກຣເກີ ຖາມ.
"ໜຶ່ງ, ສອງ, ສາມ, ສີ່, ຫ້າ, ຫົກ ກະຕ່າຍຕຸ້ຍນ້ອຍໆ!" ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ເວົ້າຊ້ຳ, ພ້ອມທັງນັບນິ້ວມືຂອງລາວ—"ໜຶ່ງ, ສອງ, ສາມ—"
"ຢ່າເວົ້າຈາໄຮ້ສາລະ; ເຈົ້າໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດ, ຕາເຖົ້າຈ້າ?"
"ຢູ່ໃນກະສອບ! ໜຶ່ງ, ສອງ, ສາມ, ສີ່, ຫ້າ, ຫົກ!" ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ຕອບ.
(ກະຕ່າຍ ຟລອບຊີ ໂຕນ້ອຍທີ່ສຸດ ປີນຂຶ້ນໄປເທິງຂອບປ່ອງຢ້ຽມ.)

ທ່ານນາງ ແມັກເກຣເກີ ຈັບເອົາກະສອບ ແລະ ຄຳເບິ່ງ. ລາວເວົ້າວ່າ ລາວຄຳເຫັນຫົກໂຕ, ແຕ່ພວກມັນຄົງຈະເປັນກະຕ່າຍເຖົ້າ, ເພາະວ່າພວກມັນແຂງຫຼາຍ ແລະ ມີຮູບຮ່າງແຕກຕ່າງກັນໄປໝົດ.
"ບໍ່ເໝາະທີ່ຈະເອົາມາກິນດອກ; ແຕ່ໜັງຂອງພວກມັນຈະໃຊ້ໄດ້ດີ ເພື່ອເອົາໄປຮອງທາງໃນເສື້ອຄຸມເກົ່າຂອງຂ້ອຍ."
"ເອົາໄປຮອງເສື້ອຄຸມເກົ່າຂອງເຈົ້າຫວະ?" ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ຮ້ອງຂຶ້ນ—"ຂ້ອຍຈະເອົາພວກມັນໄປຂາຍ ແລະ ຊື້ຢາສູບໃຫ້ຕົນເອງ!"
"ຢາສູບກະຕ່າຍຫວະ! ຂ້ອຍຈະປອກໜັງພວກມັນ ແລະ ຕັດຫົວພວກມັນຖິ້ມ."

ທ່ານນາງ ແມັກເກຣເກີ ໄດ້ແກ້ກະສອບ ແລະ ເອົາມືຂອງນາງເຂົ້າໄປທາງໃນ.
ເມື່ອນາງຈັບຖືກຜັກ ນາງກໍໃຈຮ້າຍຫຼາຍໆ. ນາງເວົ້າວ່າ ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ໄດ້ "ຕັ້ງໃຈເຮັດ."

ແລະ ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ກໍໃຈຮ້າຍຫຼາຍຄືກັນ. ໝາກບວບເນົ່າໜ່ວຍໜຶ່ງໄດ້ປິວຜ່ານປ່ອງຢ້ຽມຫ້ອງຄົວເຂົ້າມາ, ແລະ ໄປຖືກ ຟລອບຊີ ບັນນີ ໂຕນ້ອຍທີ່ສຸດ.
ມັນເຈັບຫຼາຍສົມຄວນ.

ຈາກນັ້ນ ເບັນຈາມິນ ແລະ ຟລັອບຊີ ກໍຄິດວ່າມັນເຖິງເວລາກັບບ້ານແລ້ວ.

ສະນັ້ນ ທ່ານ ແມັກເກຣເກີ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຢາສູບຂອງລາວ, ແລະ ທ່ານນາງ ແມັກເກຣເກີ ກໍບໍ່ໄດ້ໜັງກະຕ່າຍຂອງນາງ.
ແຕ່ໃນວັນຄຣິສມາດປີຕໍ່ມາ, ໂທມາຊິນາ ທິດໂທເມົາສ໌ ໄດ້ຮັບຂອງຂວັນເປັນຂົນກະຕ່າຍທີ່ຫຼາຍພໍຈະເຮັດເສື້ອຄຸມ ແລະ ໝວກຄຸມຫົວໃຫ້ຕົນເອງ, ລວມທັງຖົງສອດມືກັນໜາວທີ່ສວຍງາມ ແລະ ຖົງມືທີ່ອົບອຸ່ນໜຶ່ງຄູ່.