फ्लोप्सी खरायोहरूको कथा

यस्तो भनिन्छ कि धेरै लेटस खाँदाको असर निद्रा लगाउने हुन्छ।
मलाई लेटस खाएपछि कहिल्यै निद्रा लागेको छैन; तर फेरि म खरायो होइन।
तिनीहरूले पक्कै पनि फ्लोप्सी बनिजलाई धेरै निद्रा लगाउने असर गरेका थिए!

जब बेन्जामिन बन्नी ठूलो भए, उनले आफ्नी कजिन फ्लोप्सीसँग विवाह गरे। उनीहरूको ठूलो परिवार थियो, र उनीहरू धेरै लापरवाह र हँसिला थिए।
मलाई उनीहरूका बच्चाहरूको छुट्टाछुट्टै नाम याद छैन; उनीहरूलाई सामान्यतया "फ्लोप्सी बन्नीज" भनेर बोलाइन्थ्यो।

सधैं खानका लागि पर्याप्त नहुने भएकोले, बेन्जामिन फ्लोप्सीको भाइ पिटर र्याबिटबाट बन्दागोभीहरू पैंचो लिने गर्थ्यो, जसको एउटा नर्सरी बगैंचा थियो।

कहिलेकाहीँ पिटर ऱ्याबिटसँग अतिरिक्त बन्दाकोपी हुँदैनथ्यो।

जब यस्तो भयो, फ्लोप्सी बनिजहरू खेत पार गर्दै मिस्टर म्याकग्रेगरको बगैंचा बाहिरको खाडलमा रहेको एउटा फोहोरको थुप्रोमा गए।
मिस्टर म्याकग्रेगरको फोहोरको थुप्रो एउटा मिश्रण थियो। त्यहाँ जामका भाँडाहरू र कागजका झोलाहरू, र घाँस काट्ने मेसिनबाट निस्किएका काटिएको घाँसका पहाडहरू (जसको स्वाद सधैं तेल जस्तो हुन्थ्यो), र केही कुहिएका भेजिटेबल म्यारोहरू अनि एक-दुईवटा पुराना जुत्ताहरू थिए। एक दिन—आहा कति खुसीको कुरा!—त्यहाँ धेरै मात्रामा छिप्पिएका लेटसहरू थिए, जुन "बढेर" फूल फुलेका थिए।

फ्लोप्सी बनिजले केवल सलाद पत्ताहरू खाँदेर खाए। बिस्तारै, एक पछि अर्को गर्दै, उनीहरूलाई निद्राले छोप्यो, र काटिएको घाँसमा पल्टिए।

बेन्जामिन आफ्ना बच्चाहरू जति लठ्ठिएका थिएनन्। सुत्नुअघि, झिँगाहरू भगाउन आफ्नो टाउकोमा कागजको झोला राख्न उनी पर्याप्त रूपमा ब्युँझै थिए।

साना फ्लप्सी बनिज न्यानो घाममा आनन्दले सुते। बगैंचापारिको चौरबाट घाँस काट्ने मेसिनको टाढाको क्ल्याक-क्ल्याक आवाज आउँदै थियो। नीलो झिंगाहरू भित्ताको वरिपरि भुनभुन गरिरहेका थिए, र एउटी सानी बुढी मुसा ज्यामका भाँडाहरूको बीचमा फोहोर कोट्याउँदै थिई।
(म तिमीलाई उसको नाम भन्न सक्छु, उसको नाम थोमासिना टिट्टलमाउस थियो, लामो पुच्छर भएकी एउटी वन मुसा।)

उनी कागजको झोलामाथि सरसर गर्दै हिँडिन्, र बेन्जामिन बन्नीलाई बिउँझाइन्।
मुसाले धेरै माफी मागिन्, र भनिन् कि उनी पिटर र्‍याबिटलाई चिन्छिन्।

उनी र बेन्जामिन पर्खालको ठीक तल कुरा गरिरहेको बेला, उनीहरूले आफ्नो टाउकोमाथि भारी पाइलाको आवाज सुने; र अचानक मिस्टर म्याकग्रेगरले सुतिरहेका फ्लोप्सी बनिजको ठीक माथि एक बोरा काटिएको घाँस खन्याइदिए! बेन्जामिन आफ्नो कागजको झोलामुनि खुम्चिए। मुसा जामको भाँडोमा लुक्यो।

साना खरायोहरू घाँसको वर्षा मुनि निद्रामा मीठोसँग मुस्कुराए; उनीहरू बिउँझिएनन् किनभने लेटसहरू धेरै निद्रा लगाउने खालका थिए।
उनीहरूले सपना देखे कि उनीहरूकी आमा फ्लोप्सीले उनीहरूलाई परालको ओछ्यानमा सुताइरहेकी थिइन्।
मिस्टर म्याकग्रेगरले आफ्नो बोरा खाली गरेपछि तल हेरे। उनले काटिएको घाँसको बीचबाट कानका केही रमाइला साना खैरा टुप्पाहरू माथि निस्किरहेको देखे। उनले तिनीहरूलाई केही समयसम्म एकटकले हेरे।

त्यसपछि तिनीहरूमध्ये एउटामा एउटा झिँगा बस्यो र त्यो हल्लियो।
मिस्टर म्याकग्रेगर फोहोरको थुप्रोमा तल ओर्लिए—
"एक, दुई, तीन, चार! पाँच! छ साना खरायोहरू!" तिनीहरूलाई आफ्नो बोरामा हाल्दै उनले भने। फ्लोप्सी बनिजले सपना देखे कि उनीहरूकी आमाले उनीहरूलाई ओछ्यानमा पल्टाइरहेकी छिन्। उनीहरू निद्रामै अलिकति हल्लिए, तर पनि उनीहरू ब्युँझिएनन्।

मिस्टर म्याकग्रेगरले बोरा बाँध्नुभयो र त्यसलाई पर्खालमा छोडिदिनुभयो।
उहाँ घाँस काट्ने मेसिन थन्क्याउन जानुभयो।

उनी गएको बेला, श्रीमती फ्लोप्सी बन्नी (जो घरमै बसेकी थिइन्) खेत पार गरेर आइन्।
उनले बोरालाई शंकालु नजरले हेरिन् र सबैजना कहाँ छन् भनेर सोचिन्?

त्यसपछि मुसा आफ्नो ज्यामको भाँडोबाट बाहिर निस्की, र बेन्जामिनले आफ्नो टाउकोबाट कागजको झोला निकाल्यो, र उनीहरूले दुःखद कथा सुनाए।
बेन्जामिन र फ्लोप्सी निराश थिए, उनीहरूले डोरी फुकाउन सकेनन्।
तर श्रीमती टिटिलमाउस एक उपायकुशल व्यक्ति थिइन्। उनले बोराको तल्लो कुनामा टोकेर एउटा दुलो पारिन्।

साना खरायोहरूलाई बाहिर निकालियो र बिउँझाउन चिमोटियो।
उनीहरूका आमाबुबाले त्यो खाली बोरामा तीनवटा कुहिएका लौका, एउटा पुरानो पालिस लगाउने ब्रस र दुईवटा सडेका सलगमहरू खाँदे।

त्यसपछि उनीहरू सबै एउटा झाडीमुनि लुके र मिस्टर म्याकग्रेगरलाई हेर्न थाले।

मिस्टर म्याकग्रेगर फर्केर आए र बोरा उठाए, अनि त्यसलाई बोकेर लगे।
उनले त्यसलाई तल झुन्ड्याएर बोकेका थिए, मानौँ त्यो निकै गह्रौँ थियो।
द फ्लोप्सी बनिजले सुरक्षित दूरीबाट पछ्याए।

उनीहरूले उसलाई उसको घरभित्र गएको हेरे।
अनि त्यसपछि उनीहरू सुन्नका लागि सुटुक्क झ्यालनेर गए।

मिस्टर म्याकग्रेगरले बोरालाई ढुङ्गाको भुइँमा यसरी फ्याँके जुन फ्लोप्सी बनिजहरूका लागि एकदमै पीडादायी हुने थियो, यदि तिनीहरू संयोगवश त्यसभित्र भएका भए।
तिनीहरूले उनलाई भुइँका ढुङ्गाहरूमा आफ्नो कुर्सी तानेको र मुसुमुसु हाँसेको सुन्न सक्थे—
"एक, दुई, तीन, चार, पाँच, छ साना खरायोहरू!" मिस्टर म्याकग्रेगरले भने।

"हँ? त्यो के हो? अहिले उनीहरूले के बिगार्दै छन्?" श्रीमती म्याकग्रेगरले सोधिन्।
"एक, दुई, तीन, चार, पाँच, छ साना मोटा खरायोहरू!" आफ्ना औंलाहरूमा गन्दै श्री म्याकग्रेगरले दोहोर्‍याए—"एक, दुई, तीन—"
"मूर्ख नबन्नुहोस्; तपाईंको भनाइको अर्थ के हो, मूर्ख बूढो मान्छे?"
"बोरामा! एक, दुई, तीन, चार, पाँच, छ!" श्री म्याकग्रेगरले जवाफ दिए।
(सबैभन्दा सानो फ्लोप्सी बन्नी झ्यालको सँघारमा चढ्यो।)

मिसेस म्याकग्रेगरले बोरा समातिन् र छामिन्। उनले भनिन् कि उनले छवटा भएको महसुस गरिन्, तर ती बूढा खरायोहरू हुनुपर्छ, किनभने ती धेरै साह्रा र सबै फरक-फरक आकारका थिए।
"खान लायक छैनन्; तर छालाहरू मेरो पुरानो चोगामा अस्तर हाल्न राम्रो काम लाग्नेछन्।"
"तिम्रो पुरानो चोगामा अस्तर हाल्ने?" मिस्टर म्याकग्रेगर कराए— "म तिनीहरूलाई बेच्छु र मेरो लागि सुर्ती किन्छु!"
"खरायोको सुर्ती! म तिनीहरूको छाला काढ्छु र तिनीहरूका टाउको काट्छु।"

मिसेस म्याकग्रेगरले बोरा फुकाइन् र भित्र आफ्नो हात हालिन्।
जब उनले तरकारीहरू छामिन्, उनी एकदमै धेरै रिसाइन्। उनले भनिन् कि मिस्टर म्याकग्रेगरले "यो जानीजानी गरेका हुन्।"

अनि मिस्टर म्याकग्रेगर पनि धेरै रिसाउनुभएको थियो। कुहिएका म्यारोहरूमध्ये एउटा भान्साको झ्यालबाट उड्दै आयो, र सबैभन्दा सानो फ्लोप्सी बन्नीलाई लाग्यो।
उसलाई निकै चोट लाग्यो।

त्यसपछि बेन्जामिन र फ्लोप्सीले घर जाने बेला भयो भनेर सोचे।

त्यसैले मिस्टर म्याकग्रेगरले आफ्नो सुर्ती पाएनन्, र मिसेस म्याकग्रेगरले आफ्नो खरायोको छाला पाइनन्।
तर अर्को क्रिसमसमा थोमासिना टिटलमाउसले आफ्नो लागि एउटा लामो कोट र हुड, अनि एउटा सुन्दर मफ र एक जोर न्यानो पञ्जा बनाउन पुग्ने प्रशस्त खरायोको ऊन उपहार पाइन्।