Full Text: တင်မီ တစ်ပ်တိုးစ်၏ ဇာတ်လမ်း
One story, four ways to read it
Every story comes in its original version plus several simplified reading levels, so it grows with your child.
The original text is the full story with rich vocabulary and descriptive language, ideal for reading aloud together and for kids who are ready for longer sentences.
The simplified levels retell the same story in shorter, simpler sentences matched to your child's stage. Ages 2-6 uses a few short sentences per scene, perfect for first time readers. Ages 4-8 adds simple dialogue and everyday vocabulary for kids beginning to follow along. Ages 6-10 keeps the language accessible while bringing back more of the story's detail, a natural bridge to the original.
Start at the level where your child is comfortable, and move up when they're ready. Hearing the same story told in richer language each time is one of the best ways to build vocabulary in any language.
Original Text: တင်မီ တစ်ပ်တိုးစ်၏ ဇာတ်လမ်း
တစ်ခါတစ်ရံက Timmy Tiptoes လို့ခေါ်တဲ့ ဝိုင်းပြည့်နေတဲ့ သာယာဖွယ်ကောင်းတဲ့ မီးခိုးရောင် 다람쥐လေးတစ်ကောင် ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူ့မှာ မြင့်တဲ့သစ်ပင်ထိပ်မှာ သစ်ရွက်တွေနဲ့ မိုးမျှောင်ထားတဲ့ အိမ်လေးတစ်လုံးရှိပြီး Goody လို့ အမည်ရတဲ့ ဒေါ်ဒေါ်ငယ်လေးတစ်ကောင်လည်း ရှိပါတယ်။
Timmy Tiptoes သည် လေညင်းကို ခံရင်း ထိုင်နေသည်၊ သူသည် မိမိ၏ အမြီးကို လှုပ်ရမ်းကာ ရယ်မောလိုက်သည်—
«ချစ်သော မယားလေး Goody၊ အခွံမာသီးများ သီးနှံကျနေပြီ၊ ဆောင်းနှင့် နွေဦးအတွက် သိုလှောင်ထားရမည်။»
Goody Tiptoes သည် အမိုးအောက်တွင် မော့စ်ကို တွန်းထည့်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်—
«အိမ်မြှုပ်လေးက သိပ်ကောင်းနေပြီ၊ ဆောင်းတစ်ခုလုံး ကျွန်မတို့ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်နေမည်။»
«ဒါဆိုရင် နွေဦးမှာ စားစရာ မရှိတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ ပိုပိုပါးလာမှာပဲ» ဟု ဉာဏ်ကြီးရှင် Timothy က ပြန်ဆိုလိုက်သည်။
Timmy နှင့် Goody Tiptoes တို့ သစ်ကြားသီးပုံချုံသို့ ရောက်သောအခါ၊ 다른 ကြွက်ခြောက်များ ရှိနှင့်ပြီးကြောင်း တွေ့ရှိကြသည်။
Timmy သည် မိမိ၏ အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ သစ်ကိုင်းတစ်ခုတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ မိမိတို့အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။
နေ့တိုင်း သူတို့သည် အကြိမ်များစွာ သွားလာကာ သစ်ကြားသီးများကို အများအပြား ကောက်ယူကြသည်။ သူတို့သည် ထိုသစ်ကြားသီးများကို အိတ်များထဲ ထည့်၍ သယ်ဆောင်ကာ မိမိတို့둥ပြုလုပ်ထားသော သစ်ပင်အနီးရှိ သစ်ပင်ပေါက်ကွက်ဟောင်းများ အနည်းငယ်တွင် သိုလှောင်သိမ်းဆည်းထားကြသည်။
အဲဒီတုံးများပြည့်သွားသောအခါ၊ သူတို့သည် သစ်တောက်ငှက်ပိုင်သော သစ်ပင်ပေါ်ရှိ အပေါက်တစ်ခုထဲသို့ အိတ်များမှ အခွံမာသီးများကို သွန်ချစတင်ကြသည်။ အခွံမာသီးများသည် အောက်သို့—အောက်သို့—အောက်သို့ ဆူညံသံနှင့် လိမ့်ကျသွားကြသည်။
«ဒါတွေကို နောက်တစ်ခါ ဘယ်လိုထုတ်မလဲ? ငွေသေတ္တာလိုပဲ!» ဟု Goody က ပြောလိုက်သည်။
«နွေဦးရောက်မတိုင်ခင် ငါ အများကြီး ပိန်သွားလိမ့်မယ်၊ ချစ်သူ» ဟု Timmy Tiptoes က အပေါက်ထဲသို့ ခေါင်းငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူတို့သည် အများကြီး စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်—ဘာကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် ၎င်းတို့ကို မပျောက်ဆုံးစေသောကြောင့်ဖြစ်သည်! မြေထဲတွင် သစ်ကြားသီးများ မြှုပ်နှံသော 다람쥐များသည် တစ်ဝက်ကျော်ကို ဆုံးရှုံးတတ်သည်၊ ဘာကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် နေရာကို မမှတ်မိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
တောထဲတွင် အမှတ်ဆိုးဆုံးသော 다람쥐ကို «Silvertail» ဟုခေါ်သည်။ သူသည် တူးဖော်စတင်ခဲ့သော်လည်း မမှတ်မိနိုင်ပေ။ ထို့နောက် သူသည် ထပ်မံတူးဖော်ရာ မိမိပိုင်မဟုတ်သော သစ်ကြားသီးအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်၊ ထိုအခါ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ကျန်သော 다람쥐များလည်း တူးဖော်စတင်ကြသည်—တောတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားခဲ့သည်!
ကံမကောင်းစွာပဲ၊ ထိုအချိန်တွင် ငှက်ငယ်လေးများစုဖွဲ့ကာ ပျံသန်းလာကြသည်၊茂密သောချုံပုတ်မှ ချုံပုတ်သို့ ကြောင်မျိုးကောင်ပိုးများနှင့် ပင့်ကူများကို ရှာဖွေလျက်ရှိကြသည်။ မတူညီသောသီချင်းများကို တစ်ဖွဲ့စီ ကြူးညောင်းနေသော ငှက်ငယ်မျိုးစုံတို့ ရှိကြသည်။
ပထမတစ်ကောင်က သီဆိုသည်—
«ငါ့ပဲသီးတွေကို ဘယ်သူ တူးဖော်ခဲ့တာလဲ? ဘယ်သူ တူးဖော်ခဲ့တာလဲ?»
နောက်တစ်ကောင်ကလည်း သီဆိုသည်—
«ဒိန်ခဲမပါဘဲ မုန့်ကလေးတစ်ချို့! ဒိန်ခဲမပါဘဲ မုန့်ကလေးတစ်ချို့!»
다람쏠်များသည် လိုက်ပါ၍ နားထောင်ကြသည်။ ငှက်ငယ်လေးပထမကောင်သည် Timmy နှင့် Goody Tiptoes တို့ တိတ်တဆိတ် အိတ်များကို ချည်နှောင်နေသော茂密 茂密 — မဟုတ်ပါ၊ ပြန်ရေးပါမည်။ ငှက်ငယ်လေးပထမကောင်သည် Timmy နှင့် Goody Tiptoes တို့ တိတ်တဆိတ် အိတ်များကို ချည်နှောင်နေသော茂密 — မဟုတ်ပါ။
သို့သော် အခြား다람်ဆိတ်များသည် ထိုသီချင်းကို ကြားသောအခါ၊ Timmy Tiptoes ထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာပြီး သူ့ကို ထုပုတ်ကုတ်ခြစ်引ကာ သူ၏ အခွံမာသီးအိတ်ကိုပါ လှဲချလိုက်ကြသည်။ ဤဒုက္ခအားလုံးကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အပြစ်မဲ့သောငှက်လေးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ပျံသွားလေသည်!
Timmy သည် လှိမ့်လှိမ့်ကာ လှိမ့်ကျပြီးနောက် လှည့်ပြေးကာ မိမိ၏ အိမ်ပျောက်ဆီသို့ ဦးတည်ပြေးသွားလေသည်၊ ဒါမ်ဆိတ်များစုအုပ်က—
«ငါ့အခွံမာသီးတွေကို ဘယ်သူ တူးဖော်ခဲ့တာလဲ?» ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး ထိုပင်ပင်ကြီးပေါ်သို့ ဆွဲတင်ကြလေသည်၊ ထိုပင်ပေါ်တွင် အဝိုင်းလေးကလေးသော အပေါက်လေးရှိ၏၊ ပြီးတော့ သူတို့သည် သူ့ကို ထိုအပေါက်ထဲသို့ တွန်းသွင်းကြ၏။ အပေါက်သည် Timmy Tiptoes ၏ ကိုယ်လုံးအတွက် အလွန်ပင် သေးငယ်လွန်းလှ၏။ သူတို့သည် သူ့ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ညှစ်ဖိကြ၏၊ သူ၏ နံရိုးများ မကျိုးသွားသည်မှာ အံ့ဩဖွယ်ပင်ဖြစ်သည်။
«သူ ဝန်ခံသည်အထိ ဤနေရာတွင် ထားခဲ့မည်» ဟု Silvertail Squirrel က ပြောလေသည်၊ ပြီးတော့ သူသည် အပေါက်ထဲသို့ အော်ဟစ်ကာ—
«ငါ့သစ်ကြားသီးများကို ဘယ်သူ-တူးဖော်-ခဲ့တာလဲ?»
Timmy Tiptoes သည် ဘာမျှ မပြန်မဆို၊ သူသည် သစ်ပင်အတွင်းသို့ လိမ့်ကျသွားကာ မိမိပိုင် အခွံမာသီးများ တစ်ဝက်ခန့်အပေါ်တွင် ကျရောက်သွားလေသည်။ သူသည် မူးဝေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေလေသည်။
Goody Tiptoes သည် အခွံမာသီးအိတ်များကို ကောက်ယူပြီး အိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။ သူမသည် Timmy အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်ပေးသော်လည်း သူမလာ၊ မလာဘဲ နေလေသည်။
Goody Tiptoes သည် ညတစ်ညလုံး တစ်ယောက်တည်း ဝမ်းနည်းစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရလေသည်။ နောက်နေ့နံနက်တွင် သူမသည် သူ့ကို ရှာဖွေရန် အခွံမာသီးချုံများဆီသို့ ပြန်သွားရဲသော်လည်း ကြင်နာမှုမရှိသော ရှဉ့်များက သူမကို နှင်ထုတ်လိုက်လေသည်။
သူမသည် တောထဲတွင် လှည့်လည်ကာ ခေါ်ဟစ်လေသည်—
«Timmy Tiptoes! Timmy Tiptoes! အို၊ Timmy Tiptoes ဘယ်မှာ ရှိနေသနည်း?»
ထိုစဉ်တွင် Timmy Tiptoes သတိပြန်လည်ဝင်လာသည်။ သူသည် မြေအောက်တွင်ဖြစ်ဟန်တူသော အလွန်မှောင်မိုက်သည့်နေရာ၌ သေးငယ်သောမော့စ်ခင်းထားသောအိပ်ရာလေးတွင် ဖုံးအုပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်၊ ကိုယ်တစ်ကိုယ်လုံးနာကျင်နေသည်။ Timmy သည် နံရိုးများနာကျင်သောကြောင့် ချောင်းဆိုးကာ ညည်းညူနေသည်။ ချစ်ဖွယ်ကောင်းသောသံတစ်ခုကြားရပြီး ကြိုးဖြူကြိုးနက်ကွက်ကွက်ပါသော သေးငယ်သော Chipmunk တစ်ကောင်သည် ညမီးလေးကိုင်ဆောင်ကာ ပေါ်လာပြီး သူ ကောင်းမွန်လာပြီလားဟု မေးမြန်းသည်။
Timmy Tiptoes အပေါ် အလွန်ကြင်နာသနားသည်၊ သူ့ညအိပ်ဦးထုပ်ကို ငှားရမ်းပေးပြီး အိမ်တွင်လည်း စားနပ်ရိက္ခာများ ပြည့်ပြည့်ဝဝရှိသည်။
Chipmunk က သစ်ပင်ထိပ်မှ အခွံမာသီးများ မိုးရွာသွန်းကျလာခဲ့သည်ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်—
«ထပ်ပြီး မြေအောက်မှာ မြှုပ်ထားတာတွေလည်း တွေ့သေးတယ်!»
Timmy ၏ ဇာတ်လမ်းကို ကြားသောအခါ ၎င်းသည် ရယ်မောပျော်ရွှင်နေလေသည်။ Timmy သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် နားနေရစဉ်၊ Chipmunk က ၎င်းကို အများကြီး စားသောက်အောင် သွေးဆောင်လိုက်သည်—
«ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပိန်မသွားဘဲ ဒီအပေါက်ကနေ ဘယ်လိုထွက်ရမလဲ? ကျွန်တော့်မိန်းမ စိုးရိမ်နေမှာပဲ!»
«နောက်ထပ် အခွံမာသီးတစ်လုံး—ဒါမှမဟုတ် နှစ်လုံး၊ ကျွန်တော် ခွဲပေးမယ်»ဟု Chipmunk က ပြောလိုက်သည်။ Timmy Tiptoes သည် ပို၍ပို၍ ဝဖောင်းလာလေသည်!
အခု Goody Tiptoes သည် တစ်ယောက်တည်း ပြန်လည်အလုပ်လုပ်နေပြီ။ သူမသည် သစ်တောက်ငှက်၏ အပေါက်ထဲသို့ သစ်ကြားသီးများ ထပ်မထည့်တော့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသစ်ကြားသီးများကို ထုတ်ယူနိုင်မည်နည်းဟု သူမ အမြဲသံသယဖြစ်နေခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို သစ်ပင်အမြစ်တစ်ခုအောက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်သည်၊ သစ်ကြားသီးများသည် တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းသွားလေသည်။ တစ်ကြိမ်တွင် Goody သည် အထူးကြီးသော အိတ်တစ်အိတ်ကို သွန်ချလိုက်သောအခါ ထင်ရှားသော ကျီးကန်းသံတစ်ချက် ကြားရလေသည်၊ နောက်တစ်ကြိမ် Goody သည် နောက်ထပ်အိတ်တစ်အိတ် ယူဆောင်လာသောအခါ ကြောင်းကြောင်းဖြူဖြူ လေးလေး Chipmunk လေးတစ်ကောင်သည် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာလေသည်။
«အောက်ထပ်က လုံးဝပြည့်နေပြီ၊ ထိုင်ခန်းက ပြည့်နေပြီး၊ လမ်းကြားတလျှောက် လိမ်းလျောက်နေကြတယ်၊ ကျမရဲ့ခင်ပွန်း Chippy Hackee ကလည်း ထွက်ပြေးသွားပြီ။ ဒီလောက်အများကြီး အခွံမာသီးတွေ ကျလာတာ ဘာကြောင့်လဲ။»
«ကျမ တကယ်တော့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒီမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် နေထိုင်တယ်ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး» ဟု Mrs. Goody Tiptoes က ပြောသည်၊ «ဒါပေမဲ့ Chippy Hackee ဘယ်မှာလဲ? ကျမရဲ့ ခင်ပွန်း Timmy Tiptoes လည်း ထွက်ပြေးသွားပြီ။» «Chippy ဘယ်မှာဆိုတာ ကျမသိတယ်၊ ငှက်လေးတစ်ကောင်က ကျမကို ပြောပြတယ်» ဟု Mrs. Chippy Hackee က ပြောသည်။
သူမသည် သစ်တောက်ငှက်၏ သစ်ပင်ဆီသို့ ရှေ့ဆောင်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့သည် အပေါက်တွင် နားထောင်ကြသည်။
အောက်ဘက်တွင် သစ်ကြားသီးခွဲသံများ ကြားရပြီး၊ ကြွက်သေးသေးလေး၏ အသံနှင့် ကြွက်ပိန်ပိန်လေး၏ အသံတို့သည် အတူတကွ သီချင်းဆိုနေကြသည်—
«ကျွန်မ၏ အိုမင်းသောလင်နှင့် ကျွန်မ စကားများမိကြပြီ၊
ဤကိစ္စကို မည်သို့ ဖြေရှင်းကြမည်နည်း?
တတ်နိုင်သမျှ ကောင်းစွာ ဖြေရှင်းလိုက်ပါ၊
ပြီးတော့ သွားလိုက်တော့ ကိုယ်တော် အိုမင်းသောလင်လေး!»
«အဲဒီ အဝိုင်းလေး အပေါက်ကနေ ဝင်လို့ ရနိုင်တယ်» လို့ Goody Tiptoes က ပြောတယ်။ «ဟုတ်တယ်၊ ရနိုင်တယ်» လို့ Chipmunk က ပြောတယ်၊ «ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခင်ပွန်း Chippy Hackee က ကိုက်တတ်တယ်!»
အောက်မှာ အခွံခွဲသံနဲ့ ကိုက်စားသံတွေ ကြားရတယ်၊ ပြီးတော့ ကြွက်ကောင်ကြီး အသံနဲ့ ကြွက်ကောင်ငယ် အသံတို့ ဆိုကြတယ်—
«For the diddlum day
Day diddle dum di!
Day diddle diddle dum day!»
ထို့နောက် Goody သည် အပေါက်ထဲသို့ ခိုးကြည့်ကာ အောက်သို့ ခေါ်လိုက်သည်—
«Timmy Tiptoes! အိုး မဖြစ်သင့်ဘူး၊ Timmy Tiptoes!»
Timmy ကလည်း ပြန်ဖြေသည်၊
«ဟာ Goody Tiptoes လား? ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ!»
သူသည် အပေါ်သို့ တက်လာပြီး အပေါက်မှတစ်ဆင့် Goody ကို နမ်းလိုက်သည်၊ သို့သော် သူသည် အဝလွန်နေသောကြောင့် ထွက်မလာနိုင်ပေ။
Chippy Hackee မူကား အဝမလွန်သော်လည်း ထွက်လာချင်ခြင်း မရှိပေ၊ သူသည် အောက်တွင်ပင် နေရစ်ကာ ဖြဲဖြဲနှင့် ရယ်မောနေလေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် နှစ်ပတ်ကြာအောင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့သည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသောလေပြင်းတစ်ခုက သစ်ပင်ထိပ်ကို မှုတ်ချကာ အပေါက်ကို ဖွင့်ပေးပြီး မိုးရေများ စီးဝင်လာခဲ့သည်။
ထိုအခါ Timmy Tiptoes သည် ထွက်လာပြီး ထီးတစ်ချောင်းကိုင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။
သို့သော် Chippy Hackee သည် နောက်တစ်ပတ်တာ ဆက်လက်၍ စခန်းချနေခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ အဆင်မပြေသော်လည်းပေါ်မူ၍ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင် သစ်တောထဲမှ လမ်းလျှောက်လာသည်။ သူလည်း သစ်သီးများ ရှာဖွေနေသည်ထင်သည်၊ နှာခေါင်းဖြင့် နံ့သပ်ရှာဖွေနေပုံပေါ်သည်။
Chippy Hackee သည် အိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားလေသည်။
ထိုအခါ Chippy Hackee အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ၊ သူသည် ချမ်းနာဖျားနာဖြစ်သွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏၊ ထို့ကြောင့် သူသည် ယခင်ထက်ပင် ပို၍ မသက်မသာဖြစ်နေလေ၏။
ယခုတော့ Timmy နှင့် Goody Tiptoes တို့သည် သူတို့၏ အခွံမာသီးသိုလှောင်ရာကို သေးငယ်သောသော့ခလောက်လေးဖြင့် ပိတ်ထားကြသည်။
ထိုငှက်လေးသည် Chipmunks များကို တွေ့တိုင်း သီချင်းဆိုလေသည်—
«ငါ့သစ်ကြားသီးတွေကို ဘယ်သူ တူးဖော်နေတာလဲ?
ဘယ်သူ တူးဖော်နေတာလဲ?»
သို့သော် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ!
