टिम्मी टिप्टोजको कथा

एकादेशमा टिम्मी टिप्टोज नाम गरेको एउटा सानो, पुक्क परेको, आनन्दित खैरो लोखर्के थियो। उसको एउटा अग्लो रूखको टुप्पोमा पातहरूले छाएको गुँड थियो, र गुडी नाम गरेकी एउटी सानी लोखर्के पत्नी थिई।

टिम्मी टिप्टोज बाहिर हावाको आनन्द लिँदै बसेका थिए; उनले आफ्नो पुच्छर हल्लाए र मुसुक्क हाँसे—
“सानी श्रीमती गुडी, बदामहरू पाकेका छन्; हामीले जाडो र वसन्त ऋतुको लागि भण्डार जम्मा गर्नुपर्छ।“
गुडी टिप्टोज छानोमुनि झ्याउ खाँद्न व्यस्त थिइन्—
“गुँड यति न्यानो छ, हामी जाडोभरि गहिरो निद्रामा सुत्नेछौं।“
“त्यसोभए हामी उठ्दा झन् दुब्लाएका हुनेछौं, जब वसन्त ऋतुमा खानको लागि केही हुँदैन,“ समझदार टिमोथीले जवाफ दिए।

जब टिम्मी र गुडी टिप्टोज बदामको घारीमा आइपुगे, उनीहरूले त्यहाँ अरू लोखर्केहरू पहिल्यै आइसकेको पाए।
टिम्मीले आफ्नो ज्याकेट फुकाले र त्यसलाई एउटा सानो हाँगामा झुन्ड्याए; उनीहरू आफैं चुपचाप काममा लागिरहे।

हरेक दिन उनीहरू केही पटक यात्रा गर्थे र प्रशस्त मात्रामा बदामहरू टिप्थे। उनीहरूले तिनलाई झोलाहरूमा बोकेर लैजान्थे, र आफूले गुँड बनाएको रूख नजिकैका केही खोक्रा ठुट्टाहरूमा जम्मा गरेर राख्थे।

जब यी ठुट्टाहरू भरिए, तिनीहरूले झोलाहरूलाई एउटा रूखको माथि रहेको प्वालमा खन्याउन थाले जुन एउटा कठफोरुवाको थियो; बदामहरू भित्र खट्याक-खट्याक गर्दै तल—तल—तल खसे।
"तिमीले यिनीहरूलाई फेरि कसरी बाहिर निकाल्नेछौ? यो त खुत्रुके जस्तै छ!" गुडीले भनिन्।
"वसन्त ऋतु आउनुअघि म धेरै दुब्लो भइसक्नेछु, मेरी प्यारी," प्वालभित्र चियाउँदै टिम्मी टिप्टोजले भने।

उनीहरूले धेरै मात्रामा जम्मा गरे—किनभने उनीहरूले तिनलाई हराएनन्! जमिनमा आफ्ना बदामहरू गाड्ने लोखर्केहरूले आधाभन्दा बढी हराउँछन्, किनभने उनीहरूले त्यो ठाउँ सम्झन सक्दैनन्।
जङ्गलको सबैभन्दा बिर्सने लोखर्केको नाम सिल्भरटेल थियो। उसले खन्न थाल्यो, र उसले सम्झन सकेन। अनि त्यसपछि उसले फेरि खन्यो र केही बदामहरू भेट्टायो जुन उसको थिएन; अनि त्यहाँ झगडा भयो। अनि अरू लोखर्केहरूले पनि खन्न थाले,—पूरै जङ्गलमा खलबली मच्चियो!

दुर्भाग्यवश, ठीक यही समयमा साना चराहरूको एउटा बगाल हरिया झुसिल्कीरा र माकुराहरू खोज्दै एउटा झाडीबाट अर्को झाडीमा उड्दै आयो। त्यहाँ धेरै प्रकारका साना चराहरू थिए, जसले फरक-फरक गीतहरू चिरबिर गर्दै गाइरहेका थिए।
पहिलोले गायो—
“कसले मेरो बदाम खनेर निकाल्दै छ? कसले मेरो बदाम खनेर निकाल्दै छ?“
अनि अर्कोले गायो—
“थोरै पाउरोटी अनि चिज छैन! थोरै पाउरोटी अनि चिज छैन!“

लोखर्केहरूले पछ्याए र सुने। पहिलो सानो चरा उडेर त्यो झाडीमा गयो जहाँ टिम्मी र गुडी टिप्टोज चुपचाप आफ्ना झोलाहरू बाँध्दै थिए, र त्यसले गायो—
"मेरो बदाम कसले खनेर निकाल्दै छ? मेरो बदाम कसले खनेर निकाल्दै छ?"
टिम्मी टिप्टोजले कुनै जवाफ नदिई आफ्नो काम गरिरहे; वास्तवमा, त्यो सानो चराले कुनै जवाफको आशा पनि गरेको थिएन। यो त केवल आफ्नो प्राकृतिक गीत गाउँदै थियो, र यसको कुनै अर्थ थिएन।

तर जब अरू लोखर्केहरूले त्यो गीत सुने, तिनीहरू टिम्मी टिपटोजमाथि झम्टिए र उसलाई हिर्काए र चिथोरे, अनि उसको बदामको झोला घोप्ट्याइदिए। यो सबै बदमासी गराउने त्यो निर्दोष सानो चरा, डराएर उडेर गयो!
टिम्मी बारम्बार पल्टियो, र त्यसपछि पुच्छर फर्काएर आफ्नो गुँडतिर भाग्यो, जसको पछाडि लोखर्केहरूको भीड यसो भन्दै कराइरहेको थियो—
“मेरो-बदाम-कसले-खन्दैछ?“

उनीहरूले उसलाई समाते र तानेर त्यही रूखमाथि लगे, जहाँ सानो गोलो दुलो थियो, र उनीहरूले उसलाई भित्र धकेलिदिए। टिम्मी टिप्टोजको शरीरको लागि त्यो दुलो धेरै नै सानो थियो। उनीहरूले उसलाई नराम्ररी निचोरे, अचम्म त यो थियो कि उनीहरूले उसको करङ भाँचेनन्।
"उसले स्वीकार नगरेसम्म हामी उसलाई यहीं छोड्नेछौं," सिल्भरटेल स्क्विरलले भन्यो, र उसले दुलोभित्र करायो—<br>"मेरो-बदाम-कसले-खन्दै-छ?"

टिमी टिप्टोजले कुनै जवाफ दिएन; ऊ रूखभित्र आफ्नै आधा पेक बदामहरूमाथि गुल्टिँदै तल खसेको थियो। ऊ पूरै अचेत र नचलिकन पल्टिरह्यो।

गुडी टिप्टोजले बदामका झोलाहरू उठाइन् र घर गइन्। उनले टिम्मीका लागि एक कप चिया बनाइन्; तर ऊ आएन र आएन।
गुडी टिप्टोजले एउटा एक्लो र दुःखी रात बिताइन्। भोलिपल्ट बिहान उनी उसलाई खोज्न बदामका झाडीहरूमा फर्किन्; तर अरू निर्दयी लोखर्केहरूले उनलाई धपाए।
उनी बोलाउँदै जङ्गलभरि घुमिन्—
“टिम्मी टिप्टोज! टिम्मी टिप्टोज! ओहो, टिम्मी टिप्टोज कहाँ छ?“

यसैबीच टिम्मी टिप्टोज होसमा आयो। उसले आफूलाई एउटा सानो झ्याउको ओछ्यानमा न्यानो गरी छोपिएको, धेरै अँध्यारोमा, र दुखाइ महसुस गरिरहेको पायो; त्यो ठाउँ जमिनमुनि जस्तो लाग्थ्यो। टिम्मीले खोक्यो र पीडाले कराह्यो किनभने उसको करङ दुखेको थियो। त्यहाँ एउटा चिरबिर आवाज आयो, र एउटा सानो पाटे चिपमङ्क रातिको बत्ती लिएर देखा पर्‍यो र उसलाई अलि राम्रो महसुस होस् भन्ने आशा गर्‍यो।
यो टिम्मी टिप्टोजप्रति धेरै दयालु थियो; यसले उसलाई आफ्नो राति लगाउने टोपी दियो, र घर खानेकुराहरूले भरिएको थियो।

चिपमङ्कले बतायो कि रूखको टुप्पोबाट नटहरूको वर्षा भएको थियो—
“यसबाहेक, मैले केही गाडिएका पनि भेटाएँ!“
टिम्मीको कथा सुन्दा यो हाँस्यो र मुसुमुसु हाँस्यो। जब टिम्मी ओछ्यानमा सीमित थियो, यसले उसलाई धेरै मात्रामा खान फकायो—
“तर जबसम्म म आफूलाई दुब्लो बनाउँदिनँ, म त्यो दुलोबाट कसरी बाहिर निस्कन सकुँला? मेरी श्रीमती चिन्तित हुनेछिन्!“
“केवल अर्को एउटा नट—वा दुईवटा नट; म तिम्रो लागि यी फुटाइदिन्छु,“ चिपमङ्कले भन्यो। टिम्मी टिप्टोज झन्-झन् मोटो हुँदै गयो!

अब गुडी टिप्टोज फेरि एक्लै काममा लागेकी थिइन्। उनले कठफोरवाको दुलोमा अरू नटहरू राखिनन्, किनभने तिनलाई फेरि कसरी बाहिर निकाल्ने होला भनेर उनलाई सधैं शङ्का लाग्थ्यो। उनले तिनलाई रूखको जरामुनि लुकाइन्; ती खटखट गर्दै तल, तल, तल झरे। एकपटक जब गुडीले एउटा अलि ठूलो झोलाभरि खन्याइन्, त्यहाँबाट प्रस्ट रूपमा चिच्याएको आवाज आयो; र अर्को पटक गुडीले अर्को झोलाभरि ल्याउँदा, एउटा सानो पाटे चिपमङ्क हतार-हतार बाहिर निस्कियो।

“तल्लो तलामा पूरै भरिँदैछ; बैठक कोठा भरिएको छ, र ती गल्लीमा गुडिरहेका छन्; र मेरो श्रीमान्, चिप्पी ह्याकी, मलाई छाडेर भागेका छन्। यी बदामको वर्षाको कारण के हो?”
“म साँच्चै माफी चाहन्छु; मलाई थाहा थिएन कि यहाँ कोही बस्छ भनेर,” श्रीमती गुडी टिप्टोजले भनिन्; “तर चिप्पी ह्याकी कहाँ छन्? मेरो श्रीमान्, टिम्मी टिप्टोज, पनि भागेका छन्।” “मलाई थाहा छ चिप्पी कहाँ छन्; एउटा सानो चराले मलाई भन्यो,” श्रीमती चिप्पी ह्याकीले भनिन्।

उनले लाहाँचेको रूखतिर बाटो देखाइन्, र उनीहरूले दुलोमा कान थापेर सुने।
तलतिर बदाम फुटाएको आवाज आइरहेको थियो, अनि एउटा मोटो लोखर्केको स्वर र एउटा दुब्लो लोखर्केको स्वर सँगै गाइरहेका थिए—
“मेरो सानो बुढो मान्छे र मेरो झगडा पर्‍यो,
अब हामी यो कुरालाई कसरी मिलाउने होला?
तिमीले सकेजति राम्ररी मिलाऊ,
अनि यहाँबाट गइहाल, ए सानो बुढो मान्छे!“

"तिमी त्यो सानो गोलो दुलोबाट खाँदिएर भित्र छिर्न सक्छौ," गुडी टिप्टोजले भनिन्। "हो, म सक्थेँ," चिपमङ्कले भनी, "तर मेरो श्रीमान्, चिप्पी ह्याकीले टोक्छन्!"
तलतिर बदाम फुटाएको र कुटुकुटु खाएको आवाज आइरहेको थियो; अनि त्यसपछि मोटो लोखर्केको आवाज र दुब्लो लोखर्केको आवाजले गाए—
"फर द डिडलम डे
डे डिडल डम डि!
डे डिडल डिडल डम डे!"

त्यसपछि गुडीले दुलोभित्र चियाइन्, र तलतिर हेर्दै बोलाइन्—
“टिम्मी टिप्टोज! धत्, टिम्मी टिप्टोज!“
अनि टिम्मीले जवाफ दिए,
“के तिमी हौ, गुडी टिप्टोज? हो, पक्कै पनि!“
उनी माथि आए र दुलोबाटै गुडीलाई म्वाइँ खाए; तर उनी यति मोटा थिए कि बाहिर निस्कन सकेनन्।
चिप्पी ह्याकी धेरै मोटा थिएनन्, तर उनी आउन चाहेनन्; उनी तलै बसे र मुसुमुसु हाँसे।

अनि दुई हप्तासम्म यस्तै चलिरह्यो, जबसम्म एउटा ठूलो हुरीले रूखको टुप्पो उडाएर दुलो खोलिदिएन र पानी भित्र पस्न दिएन।
त्यसपछि टिम्मी टिप्टोज बाहिर निस्कियो र छाता लिएर घर गयो।

तर चिप्पी ह्याकी अर्को एक हप्तासम्म बाहिर क्याम्पमै बसिरह्यो, यद्यपि यो अप्ठ्यारो थियो।

अन्तमा, एउटा ठूलो भालु जङ्गल हुँदै हिँड्दै आयो। सायद ऊ पनि बदाम खोज्दै थियो; ऊ वरपर सुँघिरहेको जस्तो देखिन्थ्यो।

चिपी ह्याकी हतार-हतार घर गयो!

अनि जब चिप्पी ह्याकी घर पुग्यो, उसले थाहा पायो कि उसलाई रुघा लागेको छ; र ऊ अझ बढी असहज भयो।

अनि अहिले टिम्मी र गुडी टिप्टोज आफ्नो बदाम भण्डारलाई एउटा सानो ताल्चाले बन्द गरेर राख्छन्।

अनि जहिले पनि त्यो सानो चराले चिपमङ्कहरूलाई देख्छ, उसले गाउँछ—
“कसले-खन्दैछ मेरा-बदामहरू?
कसले खन्दैछ मेरा-बदामहरू?“
तर कसैले पनि कहिल्यै जवाफ दिँदैन!