Бремен музыканттары

Есек көп жылдар бойы ауыр астық қаптарын тасыды. Ол еңбекқор болатын, бірақ басқаша өмір сүру туралы армандай бастады. Бір кезде ол жақын қалада көше оркестрін естіп, музыканы жақсы көріп қалған еді.
«Менің дауысым қатты әрі күшті,» — деп ойлады ол. «Қалаға барып, атақты музыкант болам!»

Ол көп жүрмей жол жиегінде жатқан, зерігіп қалған бір кәрі итті көрді. «Неге мұнша мұңайып қалдың, досым?» деп сұрады есек.
«Ах,» деді ит, «мен қожайыным үшін аң аулауға тым қартайдым. Ол жас ит қалайды, ал мен өзімді мүлдем бағаланбаған сезінемін. Қайда баруымды білмеймін.»
«Маған қос!» деді есек. «Мен ансамбль құрып жатырмын. Жүгіргенде сенің қадамың тамаша ырғақ береді; мен флейта тартқанда сен барабан соға аласың.»
Ит құйрығын бұлғап, келісті.

Көп ұзамай олар жолдың ортасында отырған мысықты көрді. Ол жаңбырлы түстей мұңайып көрінді. «Не болды, Том?» — деп сұрады есек.
«Тышқан қуудан шаршадым,» — деп күрсінді мысық. «Тістерім тозып қалды, оттың жанында отырып ән салғым келеді. Бірақ қожайыным жұмыс істемесем, кетуімді айтады. Қайда барайын?»
«Бізбен жүр!» — деді есек. «Сенің түнгі музыкаға арналған керемет дауысың бар. Сен біздің бас әншіміз боласың.»
«Жүрегімнің түкпірінен қуаныштымын,» — деді мысық, және ол шеруге қосылды.

Үш дос жақын арада бір қора қақпасының жанынан өтті, онда әтеш бар күшімен қарқылдап тұрған еді. «Сен бүкіл дүниені оятарлықтай қатты дауыстысың!» деп күлді есек. «Неге мұндай шу?»
«Мен қоштасу үшін қарқылдап тұрмын,» деді әтеш. «Аспазші менің тым шулы екенімді айтып, орнымды үнсіз сағатпен ауыстырғысы келеді! Мен қорамнан кеткім келмейді, бірақ баратын жерім жоқ.»
«Қайғырма, Қызыл Тарақ,» деді есек. «Сенің керемет дауысың бар. Біздің топқа қос! Қалада жұлдыз болу қорадағы сағат болудан әлдеқайда жақсы.»
«Қандай керемет ой!» деп айқайлады әтеш.

Күн батып бара жатқанда, төрт дос әлі де қалаға жете алмаған еді. Олар демалатын жер іздеп, жапырағы қалың үлкен ағаш тапты. Есек пен ит бұтақтардың астына жатты, мысық ортасына дейін өрмеледі, ал әтеш күзет ұстау үшін ең жоғарғы басына ұшып қонды.
«Мен жарық көріп тұрмын!» — деп айқайлады әтеш. «Орман арасында жылы-жайлы үй бар!»
«Жүріңдер,» — деді есек. «Жылы үй суық ағаштан жақсы.»

«Менің үшін де артық сүйек бар шығар», — деді ит.
«Және бір тостаған сүт», — деп қосты мысық.
«Және біраз қытырлақ жүгері», — деп сайрады қораз.

Олар үйшікке жетіп, терезеге жақындап келді. Есек, ең биік болғандықтан, ішіне үңілді.
«Не көріп тұрсың?» — деп сыбырлады ит.
«Мен дәмді тағамдарға толы үстел көріп тұрмын!» — деп жауап берді есек. «Бірақ сонымен қатар бір топ тәртіпсіз қарақшыларды да көріп тұрмын. Олар осы әдемі үйді басып алып, барлық тамақты өздеріне ғана сақтап отыр.»
«Бұл әділ емес,» — деді әтеш. «Оларды орманға қуып жіберудің жолын табуымыз керек.»

Жануарлар үлкен хор сияқты дыбыс шығару үшін ақылды жоспар ойлап тапты. Есек терезенің жанына тұрды, ит оның үстіне секірді, мысық иттің үстіне шықты, ал әтеш мысықтың басына қонды.
Есектің белгісімен олар ең қатты әнін шырқады! Есек айғайлады, ит үрді, мысық мияулады, ал әтеш қырылдады. Олар сондай күркіреген дыбыс шығарды, тіпті терезе дірілдеп кетті. «Елес» дыбысынан шошыған қарақшылар қасықтарын тастап, үрейленіп қашып кетті.

Төрт дос үйге кіріп, тамаша кешкі ас ішті. Басының үстінде шатыры болғанына олар қаншалықты қуанышты еді! Қарындары тойғаннан кейін, олар ұйықтауға лайықты орындар тапты. Есек сыртта жұмсақ сабанды таңдады, ит есіктің артына домалақтанып жатты, мысық жылы ошақтың жанында мүлгіді, ал қораз биік жыпқа ұшып шықты.

Түн ортасында қарақшылар үйге қарай бұрылып қарады. Үй қараңғы және тыныш тұрды.
«Мүмкін, біз бекер қорықтық,» — деді басшы. «Қайтып кіріп, үй қауіпсіз бе, соны тексер.»
Бір қарақшы үйге жай-жай басып кірді. Ол ешкімді оятпауға тырысып, өте тыныш жүрді.

Ол шам жағу үшін ошаққа барды. Мысықтың жылтыраған көздерін көріп, оларды жанып тұрған көмір деп ойлады да қолын созды. Мысық шошып кетіп, секіріп шықты да оны ойнақы тырнап алды! Тонаушы есікке қарай сүрініп барды, сонда ит оянып оның шалбарын тістеп алды. Аулада ол есекке тап болды, есек оны тұяқтарымен жұмсақ та берік итеріп жіберді. Әтеш шуды естіп, қатты дауыспен:
«Қырықылдақ-қу!» — деп шақырып жіберді.

Тонаушы дірілдеп, қорқыныштан достарының қасына қайта жүгіріп келді.
«Бұл — сиқырлы үй!» — деп айқайлады ол. «Бір жезтырнақ бетімді тырнады, қысқашы бар бір адам аяғымнан ұстады, алып жәндік мені аулаға итеріп жіберді! Ал үйдің шатырында бір би отырып: «Қарақшыны ұста! Қарақшыны ұста!» — деп бақырды. Біз ол жерге ешқашан қайтып бармауымыз керек!»

Қарақшылар орманнан мәңгілікке алыс жүрді. Төрт дос үйшікті соншалықты жақсы көрді, сондықтан оны өздерінің тұрақты мекеніне айналдыруды шешті. Олар қалаға ешқашан жете алмады, өйткені өздері үшін дүниедегі ең жақсы сахнаны — өздері болып, бірге өмір сүре алатын жерді — тауып қойғандарын түсінді.