ब्रेमेनका सहर संगीतकारहरू

एउटा गधाले धेरै वर्षसम्म अन्नका भारी बोरा बोकेको थियो। ऊ मिहिनेती थियो, तर उसले एउटा फरक जीवनको सपना देख्न थाल्यो। एक पटक उसले नजिकैको सहरमा एउटा सडक बाजा-दललाई सुनेको थियो र त्यो संगीत उसलाई मन परेको थियो।
«मेरो आवाज ठूलो र बलियो छ,» उसले सोच्यो। «म सहर जान्छु र एक प्रसिद्ध संगीतकार बन्छु!»

ऊ धेरै टाढा गएको थिएन, जब उसले बाटोको छेउमा एउटा बूढो शिकारी कुकुर ढल्किएको देख्यो, जो एकदमै बोरिएको देखिन्थ्यो। «मेरो साथी, तिमी किन यति उदास छौ?» गधाले सोध्यो।
«आह,» कुकुरले भन्यो, «म मेरो मालिकको लागि शिकार गर्न धेरै बूढो भइसकेँ। उसलाई एउटा जवान कुकुर चाहिन्छ, र मलाई आफू एकदमै उपेक्षित भएको महसुस हुन्छ। म कहाँ जाऊँ थाहा छैन।»
«मसँग आऊ!» गधाले भन्यो। «म एउटा बाजा समूह सुरु गर्दैछु। तिमी दौड्दा एकदमै राम्रो ताल हुन्छ; म बाँसुरी बजाउँदा तिमी ढोल बजाउन सक्छौ।»
कुकुरले आफ्नो पुच्छर हल्लायो र मान्यो।

चाँडै नै उनीहरूले बाटोको बीचमा एउटा बिरालो बसेको देखे। ऊ वर्षाको दिउँसोजस्तै उदास देखिन्थ्यो। «के भयो, Tom?» गधाले सोध्यो।
«म मुसा खेद्दा खेद्दा थाकेँ,» बिरालोले सास फेर्दै भन्यो। «मेरा दाँत घिसिएका छन्, र म आगोको छेउमा बसेर गाउन चाहन्छु। तर मेरी मालकिनले भन्छिन् कि मैले काम गर्नुपर्छ नत्र घर छोड्नुपर्छ। म कहाँ जाऊँ?»
«हाम्रोसाथ आऊ!» गधाले भन्यो। «रातको संगीतका लागि तिम्रो आवाज कति सुन्दर छ। तिमी हाम्रो मुख्य गायक हुनेछौ।»
«मन भरिभरि खुशीका साथ,» बिरालोले भन्यो, र ऊ त्यो जुलुसमा सामेल भयो।

तीन साथीहरू चाँडै एउटा खेतको गेटनजिक पुगे जहाँ एउटा भाले आफ्नो पूरा शक्तिले बाँग दिइरहेको थियो। «तिमी त संसारलाई नै ब्युँझाउन सक्ने गरी कराउँछौ!» गधाले हाँस्दै भन्यो। «यति धेरै आवाज किन?»
«म बिदाइको बाँग दिइरहेको छु,» भालेले भन्यो। «भान्सेले भन्छ म धेरै कोलाहल गर्छु र मलाई एउटा शान्त घडीले बदल्न चाहन्छ! म आफ्नो खेत छोड्न चाहँदिनँ, तर मसँग जाने ठाउँ छैन।»
«दुःखी नहोऊ, रातो कलगी,» गधाले भन्यो। «तिम्रो आवाज अद्भुत छ। हाम्रो दलमा सामेल होऊ! खेतमा घडी हुनुभन्दा शहरमा तारा हुनु राम्रो छ।»
«कति राम्रो विचार!» भालेले खुसीले चिच्यायो।

जब सूर्य अस्त हुन थाल्यो, चार साथीहरू अझै सहरबाट टाढा थिए। उनीहरूले आराम गर्ने ठाउँ खोजे र एउटा ठूलो, पातैपातले भरिएको रूख फेला पारे। गधा र कुकुर हाँगाहरूमुनि सुते, बिरालो आधा माथि चढ्यो, र भाले पहरा दिन एकदमै माथि उड्यो।
«मैले उज्यालो देखेँ!» भालेले चिच्याउँदै भन्यो। «जङ्गलको पारि एउटा आरामदायी घर छ।»
«जाऊँ,» गधाले भन्यो। «चिसो रूखभन्दा न्यानो घर राम्रो हुन्छ।»

«सायद मेरो लागि एउटा हाड बाँकी होला,» कुकुरले भन्यो।
«र दूधको एउटा कचौरा,» बिरालोले थप्यो।
«र केही कुरकुरे मकै,» भाले चरीले चिरबिरायो।

उनीहरू झुपडीमा पुगे र बिस्तारै झ्यालतिर सरे। गधा सबैभन्दा अग्लो भएकाले उसले भित्र हेर्यो।
«के देख्यौ?» कुकुरले फुसफुसायो।
«मैले स्वादिष्ट खानाले भरिएको एउटा टेबल देखेँ!» गधाले जवाफ दियो। «तर मैले केही उद्दण्ड डाकुहरूको टोली पनि देखेँ। उनीहरूले यो सुन्दर घर कब्जा गरेका छन् र सारा खाना आफैँले राखेका छन्।»
«यो उचित छैन,» भाले बोल्यो। «हामीले उनीहरूलाई जंगलतिर भगाउने कुनै उपाय खोज्नुपर्छ।»

जनावरहरूले एउटा चतुर योजना बनाए — एउटा विशाल गायकदलजस्तो आवाज निकाल्ने। गधा झ्यालको छेउमा उभियो, कुकुर उसको पिठ्युँमा उफ्र्यो, बिरालो कुकुरको माथि चढ्यो, र भाले बिरालोको टाउकोमा बस्यो।
गधाको संकेतमा, तिनीहरूले आफ्नो सबैभन्दा ठूलो स्वरमा गाए! गधाले रेँग्यो, कुकुरले भुक्यो, बिरालोले म्याउँ गर्यो, र भालेले बाँग दियो। तिनीहरूले यति गर्जनशील आवाज निकाले कि झ्याल थरथरायो। त्यो «भूतिया» आवाजले तर्सिएर, डाकुहरूले आफ्ना चम्चाहरू फालिदिए र डराएर भागे।

चार साथीहरू भित्र गए र एउटा अद्भुत रात्रिभोजको आनन्द लिए। आफ्नो टाउकोमाथि छाना पाएकोमा उनीहरू कति खुसी थिए! पेट भरिएपछि, उनीहरूले सुत्नका लागि एकदम मिल्ने ठाउँहरू खोजे। गधाले बाहिरको नरम पराल रोज्यो, कुकुर ढोकाको पछाडि गुजुम्मिएर सुत्यो, बिरालोले न्यानो चुलोको छेउमा झ्याप्प निद्रा लियो, र भाले उच्च काठको धर्कामा उडेर बस्यो।

रातको बीचमा, डाकूहरूले घरतिर फर्केर हेरे। घर अँध्यारो र शान्त थियो।
«सायद हामी कुनै कारण बिनै डराएका थियौं,» नेताले भन्यो। «फर्केर जाऊ र घर सुरक्षित छ कि छैन हेर।»
एउटा डाकू बिस्तारै भित्र पस्यो। उसले कसैलाई नउठाउने कोशिश गर्दै, एकदमै चुपचाप हिँड्यो।

उसले मैनबत्ती बाल्न चुलोतिर गयो। बिरालोका चम्किला आँखा देखेर, उसले सोच्यो कि ती बलिरहेका कोइला हुन् र हात लम्कायो। बिरालो अचम्मित भएर उफ्रियो र उसलाई रमाइलो खरोंच दियो! डाकू ढोकातिर लड्खडाउँदै गयो, जहाँ कुकुर ब्यूँझियो र उसको पाइन्टमा टोक्यो। आँगनमा, उसको भेट गधासँग भयो, जसले आफ्ना खुरले उसलाई बिस्तारै तर दह्रोसँग धकेल्यो। भाले, हल्लागुल्ला सुनेर, जोडले कराउँदै भन्यो
«कुखुरिकाँ-कुखुरिकाँ-कुखुरिकाँ!»

डाकू काँप्दै आफ्ना साथीहरूकहाँ फर्कियो।
«यो जादुको घर हो!» उसले चिच्यायो। «एउटी बोक्सीले मेरो अनुहार खोस्री, एउटा मान्छेले चिम्टाले मेरो खुट्टा समात्यो, र एउटा विशाल राक्षसले मलाई आँगनमा धकेल्यो! र छानामा एउटा न्यायाधीश बसेर चिच्याइरहेको थियो, 'बदमाशलाई समात! बदमाशलाई समात!' हामी कहिल्यै फर्कनु हुँदैन!»

डाकुहरू सधैंका लागि जंगलबाट टाढा रहे। चार साथीहरूलाई त्यो कुटी यति मन पर्‍यो कि उनीहरूले त्यसैलाई आफ्नो स्थायी घर बनाउने निर्णय गरे। उनीहरू सहरसम्म कहिल्यै पुगेनन्, किनभने उनीहरूलाई थाहा भयो कि उनीहरूले संसारको सबैभन्दा राम्रो ठाउँ पहिले नै फेला पारिसकेका छन्—एउटा यस्तो ठाउँ जहाँ उनीहरू आफ्नै स्वभावमा, सँगसँगै रहन सक्थे।